แมวไม่อยู่หนูร่าเริง

        ตอนที่ 5 ไม่กลับบ้าน

        ภาพเด็กหญิงนั่งร้องไห้กอดลูกแมวตัวเล็กพูดระบายความในใจออกมาเมื่อช่วงเย็นมันรบกวนจิตใจเขาไม่ยอมเลิกนั่นจึงทำให้คุณอาหนุ่มเลือกที่จะเดินออกจากห้องไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องข้างๆ

        "ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!"เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น น้ำหนึ่งจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่แล้วเดินมาเปิดประตูห้อง

        เมื่อช่วงเย็นน้ำหนึ่งไม่ยอมมานั่งทานข้าวด้วยกันธานินทร์จึงยังไม่ได้มีช่วงเวลาปรับความเข้าใจ

        "คุณอา..."น้ำหนึ่งเดินออกมาเปิดประตูให้เห็นเป็นใบหน้าของคุณอายืนอยู่ที่หน้าห้องเธอก็ได้แต่ทำหน้าเฉยๆ ไม่รู้ว่าเขาจะมาต่อว่าอะไรเธออีก

        "ทำไม...เห็นหน้าอาผิดหวังมากขนาดนี้เลยเหรอ"มันเป็นแววตาที่ไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิด

        "เปล่าค่ะ" ปากแข็ง!

        "เป็นยังไงบ้าง"น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถามบ่งบอกถึงความห่วงใย

        "เรื่องอะไรคะ"ธานินทร์ผลักประตูห้องเปิดอ้าทิ้งเอาไว้แล้วเดินเข้าไปนั่งลงที่โซฟาภายในห้องส่วนน้ำหนึ่งก็เดินตามคุณอาเข้ามายืนอยู่ตรงหน้ารอฟังสิ่งที่คุณอากำลังจะพูดในแบบไม่ได้คาดหวัง

        "โดนตีเมื่อเย็นไง"น้ำหนึ่งเบนหน้าหนี พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้มันไหลลงมาอีกเธอค่อนข้างน้อยใจเขา คิดถึงคุณพ่อที่สุด

        "ถ้าคุณอายังตีหนึ่งไม่พออยากจะตีหนึ่งอีกก็ตีเลยค่ะ" เธอประชด!

        "เรียนยากขนาดนั้นเลยเหรอ"ปกติเธอก็เรียนโรงเรียนเอกชนอยู่แล้ว เปลี่ยนมาเรียนนานาชาติก็น่าจะพอไปได้

        ".........." น้ำหนึ่งเลือกที่จะเงียบ...พูดไปคุณอาก็คงไม่เข้าใจเมื่อสักครู่เธอก็กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะ

        "พูดสิไม่พูดแล้วอาจะรู้ได้ยังไง" น้ำเสียงของคุณอาเบาลงเขาเองก็อยากพยายามเข้าใจน้ำหนึ่งเหมือนกัน

        "ยากค่ะ...หนึ่งไม่เข้าใจเลย"ที่สุดคือเรื่องภาษาที่ดูจะล้ำหน้ามากกว่าที่เธอเคยเรียนมามาก

        "อยากเรียนพิเศษมั้ย"

        "หนึ่งต้องรีบกลับบ้านมาออกกำลังกายอีก"เธอประชดคุณอาอีกครั้ง ในใจก็ไม่ได้อยากเรียนเพราะเธอไม่มีเพื่อนอยู่ที่โรงเรียนแค่เวลาเรียนก็อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว

        "ถ้าอย่างนั้นอาจะช่วยสอนให้หลังอาหารเย็นทุกวันเอามั้ย" ข้อเสนอนี้น้ำหนึ่งเห็นด้วย

        "จริงเหรอคะ"

        "จริงสิตกลงจะเรียนกับอามั้ย"

        "ดุหรือเปล่า"เธอขอถามก่อน...ทำเอาคุณอาหนุ่มนึกขำตัวเองในใจนี่เขาทำให้เด็กกลัวได้ขนาดนี้เลยเหรอ

        "จะพยายามเป็นคุณครูใจดีให้ก็แล้วกัน"ต่อจากนี้ไปเขาคงต้องปรับตัวเข้าหาเด็กเยอะๆหน่อยเห็นตอนนั่งร้องไห้กอดลูกแมวยิ่งนึกสงสาร

        "เรียนก็ได้ค่ะ"อยู่ๆเขาก็ทักขึ้นมาว่า...

        "นี่มันชุดนอนตัวเมื่อวานนี่"น้ำหนึ่งก้มมองดูเสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่...ก็ใช่!

        "ค่ะ ยังหอมอยู่เลย"ใส่แค่นอนเอง...เธอคิดในใจ

        "ห้ามใส่เสื้อผ้าซ้ำมันสกปรกมีแต่เชื้อโรคแล้วอย่าให้อาเห็นอีกล่ะ" ห๊า...แค่เสื้อผ้าก็ยังบงการ...น้ำหนึ่งคิดในใจ

        "อีกครึ่งชั่วโมงหยิบวิชาที่ต้องการจะให้อาช่วยลงไปเจอกันที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง"พูดจบเขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องของเธอไป

        "จะบงการชีวิตอะไรกันนักกันหนาน่าเบื่อชะมัด" น้ำหนึ่งก้มมองชุดนอนตัวเองแล้วบ่นออกมาคนเดียวแบบเซ็งๆเธอไม่ยอมเปลี่ยนแต่เลือกที่จะหยิบหนังสือแล้วลงไปรอคุณอาที่ชั้นล่างเลย

        วันต่อๆมา...หลังอาหารมื้อเย็นในทุกๆวันธานินทร์ช่วยสอนการบ้านให้น้ำหนึ่งทุกวันทำให้ความสัมพันธ์ของคุณอากับคุณหลานเริ่มดีขึ้น...

        เช้าวันศุกร์สุดสัปดาห์ บนโต๊ะรับประทานอาหารเช้า

        "ป้าครับ คืนนี้ผมไม่กลับบ้านนะครับอาหารเย็นเตรียมไว้ให้คุณหนูของป้าแค่ที่เดียวพอ"ธานินทร์เดินเข้ามานั่งลงบนโต๊ะรับประทานอาหารเหมือนทุกวัน เขาเอ่ยบอกป้าแก้วคล้ายกับว่าสิ่งที่พูดออกไปเมื่อสักครู่มันคือเรื่องธรรมดาสำหรับเขา

        "คุณอาจะไปไหนเหรอคะ"น้ำหนึ่งเอ่ยถามคุณอาด้วยความอยากรู้...แอบคิดในใจว่าแล้วเย็นนี้ใครจะช่วยเธอทำการบ้าน

        "............" ธานินทร์มองหน้าน้ำหนึ่งนิ่งๆแต่ไม่ยอมตอบน้ำหนึ่งจึงก้มหน้าลงแล้วรีบตักอาหารเข้าปากไปเงียบๆ แต่ในใจก็ยังอยากรู้อยู่

        ช่วงเย็นหลังจากที่น้ำหนึ่งกลับมาจากที่โรงเรียนความสงสัยเรื่องที่คุณอาไม่กลับบ้านก็ยังคงอยู่เธอแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงบอกไม่ได้ วันนี้เธอไม่ออกกำลังกายแต่เลือกที่จะอาบน้ำอาบท่าแล้วลงมาทานอาหารมื้อเย็นเลย

        "พี่ชบาคะเย็นนี้คุณอาไปไหนเหรอค่ะ ทำไมถึงไม่กลับบ้านแล้วทำไมเมื่อเช้าหนึ่งถามเขาถึงไม่ยอมตอบ" สีหน้าของชบาอึกอัก มองยุทธทีมองป้าแก้วที

        "เรื่องของผู้ใหญ่เด็กไม่ควรรู้ค่ะ" ชบาตอบยิ้มๆ ซึ่งคำตอบที่ได้น้ำหนึ่งก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

        "เรื่องอะไรเหรอคะ"เธอถามต่อ...คำตอบที่ได้เมื่อสักครู่ รู้สึกงงกว่าเดิมอีก

        "เรื่องของผู้ใหญ่ค่ะ"เรื่องของผู้ใหญ่อีกและ แล้วตกลงมันเรื่องอะไรกันนะ

        "แล้วเรื่องอะไรล่ะคะหนึ่งไม่เข้าใจ" ทุกคนมองหน้ากัน ไม่คิดว่าน้ำหนึ่งจะเป็นเด็กขี้สงสัยขนาดนี้

        "บอสไปทำงานครับ"เป็นยุทธที่ช่วยตอบให้

        "ทำงานที่ไหนคะไปไกลถึงขนาดต้องนอนค้างที่อื่นเลยเหรอคะ แล้วพรุ่งนี้คุณอาจะกลับมามั้ย"เธอแค่เป็นห่วงการบ้านตัวเอง การบ้านที่ได้มาวันนี้ที่ทำได้ก็ทำไปหมดแล้วเหลือแต่ที่ยังทำไม่ได้

        "คิกคิก" ชบาหัวเราะไม่รู้จะตอบยังไงดี

        "พี่ชบาหัวเราะอะไรคะ"เด็กขี้สงสัย!

        "ป้า...ชบาคันปากจัง"

        "ไปล้างจานไปคุณหนูยังเด็กไม่ต้องรู้เรื่องพวกนี้หรอกค่ะ"คำพูดของป้าแก้วทำให้น้ำหนึ่งงุนงงเข้าไปอีก...ตกลงไปทำงานอะไรกันแน่

        "คุณอาไม่อยู่ก็ดีค่ะหนึ่งไปคุยกับข้าวกล้องที่หลังบ้านดีกว่า"ตอนนี้น้ำหนึ่งยังไม่รู้ว่าคุณอาอนุญาตให้สามารถเลี้ยงแมวได้แล้ว เธอลุกขึ้นไปจากโต๊ะพร้อมกับถือจานข้าวที่กำลังกินอยู่ถือติดมือเอาไปด้วยไปนั่งกินกับข้าวกล้องที่ด้านหลังบ้าน พื้นที่ตรงนั้นมีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นมีโต๊ะสำหรับนั่งเล่นบรรยากาศดี ทันทีที่น้ำหนึ่งให้หลังไป...

        "โอ๊ย!!ป้า...หยิกมาได้" ชบาบ่น...

        "ห้ามพูดให้คุณหนูรู้เด็ดขาดแกยังเด็ก!"

        "รู้แล้วน่าป้าชบาก็ไม่ได้พูดสักหน่อย" ชบาหันไปมองหน้าพี่ยุทธสามีของเธอ ส่วนยุทธก็ได้แต่ทำหน้านิ่งๆ

        สักพักด้านนอกบ้านก็เริ่มมืดยุงก็เริ่มมาตอม

        "คุณหนู...เข้ามานั่งในบ้านดีกว่าค่ะวันนี้คุณอาไม่อยู่" จริงด้วย!

        "จริงด้วย...ถ้าอย่างนั้นวันนี้หนึ่งจะเอาข้าวกล้องไปนอนกับหนึ่งที่บนห้องด้วยนะคะ"เธอคิดว่าเขาคงไปทำงานที่ไกลๆ คงยังไม่กลับมาง่ายๆหรอก

        "ไม่ได้ค่ะคุณนินจะกลับมาตอนช่วงเช้ามืด เจอข้าวกล้องแน่นอนเอาไว้ให้พี่เลี้ยงให้ดีกว่าค่ะ" กลับเช้ามืดเลยเหรอสงสัยจะทำงานจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน...น้ำหนึ่งคิดในใจ อดเอาข้าวกล้องไปนอนด้วยเลย

        "อื้อ...ถ้าอย่างนั้นหนึ่งขอนอนกอดมันดูทีวีกับป้าแก้วกับพี่ชบาที่หน้าทีวีตรงนี้นะคะ"

        "ได้ค่ะ..."หลังอาหารเย็นเก็บจานชามล้างเสร็จเรียบร้อยแล้วที่ประจำของทุกคนก็คือหน้าทีวีดูละครกัน...

????????????????????