หลังจากที่เกมกับเล็กได้นัดกันไว้ว่า เย็นวันนี้พวกเขาจะไปงานลอยกระทงด้วยกัน ตกเย็นวันนั้นเกมก็มารับเล็กที่บ้าน เเต่ยังไม่ทันจะก้าวขาเข้าบ้าน เกมก็ต้องหยุดชะงักเมื่อคนที่ยืนอยู่หน้าบ้านไม่ใช่เล็ก เเต่เป็…
"สวัสดีค่ะแม่บัว เล็กอยู่บ้านไหมคะ?"
"อ๋อ..แม่ใช้เขาออกไปซื้อของอ่ะเดี๋ยวก็คงมา ว่าเเต่หนูเป็ใคร แม่ไม่คุ้นหน้าเลย เป็เพื่อนเล็กงั้นหรอ"
"อ่อไม่ใช่ค่ะ..คือหนูชื่อเกม เป็….."
"เพื่อนต่างโรงเรียนอ่ะแม่ ไม่มีอะไรหรอก นี่ต้นหอมที่ฝากซื้อ" เกมยังแนะนำตัวเองไม่ทันจะเสร็จ เล็กก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วยื่นถุงต้นหอมให้กับแม่ของเธอโดยไม่รอให้เกมพูดจบ ซึ่งตอนนั้นเกมก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อยว่าทำไมเล็กถึงไม่บอกแม่เธอไปว่า เธอกับเกมเป็อะไรกัน เกมได้แต่ยืนเงียบ ก้มหน้าอยู่ที่มอเตอร์ไซค์คนเดียว
"อ่าวหรอ..อืมๆงั้นก็ดูเเลตัวเองด้วยนะ..อย่ากลับค่ำล่ะเเม่เป็ห่วงจ้ะอ่อรายงานอ่ะ รีบทำด้วยจะได้ไม่ต้องออกไปไหนดึกๆแบบนี้อีก" คำพูดของบัวทำให้เกมสงสัยอีกครั้งเพราะสาเหตุที่พวกเธอนัดกันนั้น มันคือการไปเที่ยวงานลอยกระทงและไม่มีการทำรายงานอะไรสักหน่อย พอถึงตอนนี้เกมก็รู้แล้วว่า เล็กพยายามปิดบังเพื่อไม่ให้แม่รู้ว่า พวกเขาสองคนเป็อะไรกัน หลังจากที่บัวเดินเข้าบ้านไป เกมก็เริ่มสตาร์ทรถและเล็กก็ขึ้นนั่งซ้อนท้ายออกไปจากหมู่บ้าน ปกติแล้วถ้านั่งรถด้วยกันเกมมักจะชวนเล็กคุยตลอด เเต่วันนี้เกมกับนั่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไร จนทำให้เล็กรู้สึกเสียวหลังขึ้นมา..พวกเขาสองคนนั่งกันเงียบจนถึงงาน เล็กลงจากรถและเดินแยกไปเข้าห้องน้ำ ส่วนเกมก็ยืนนิ่งอยู่ที่รถจนเล็กกลับมา เเต่เธอก็พบว่าเกมไม่ได้อยู่ที่รถแล้ว
"อ่าว..หายไปไหนอ่ะ..หรือว่าจะเข้าไปในงานแล้ว ไม่รอเลย เป็อะไรรึเปล่านะ?" เล็กเดินหาเกมทั่วงานแต่ก็ไม่พบ ทำให้เล็กรู้สึกถอดใจและอยากจะรีบกลับบ้านซะตอนนี้เลย เพราะเล็กไม่รู้เลยว่าตอนนี้เกมหายไปไหน จนกระทั่งเล็กเดินวนกลับมาที่รถอีกครั้ง เธอก็เห็นว่าเกมนั่งร้องไห้อยู่ข้างรถนั่นเอง ด้วยความเป็ห่วงเล็กจึงรีบวิ่งเข้าไปเพื่อจะปลอบใจเธอ เเต่เล็กกลับโดนเกมผลักออกให้ห่าง
"โอ้ย!!เจ็บนะเนี้ย เป็อะไร ร้องไห้ทำไมแล้วนี่หายไปไหนมา จะไปไหนทำไมไม่บอก?..รู้ไหมว่า..."
"จะสนใจทำไม...เราเป็อะไรกันงั้นหรอ?"
"เห้ย!..ทำไมถามแบบนี้อ่ะ ก็เราเป็แฟนกันไม่ใช่หรอ"
"เป็แฟนหรอ เราเป็เพื่อนกันต่างหากล่ะ จำไม่ได้หรอเมื่อกี้เล็กพูดอะไรกับแม่บัว ทำไมเล็กต้องปิดบังแม่ ไม่ให้เขารู้เื่ของเราด้วย!!"
"อ๋อ..นี่อย่าบอกนะว่างอนเื่นี้อ่ะ?"
"ที่ถามอ่ะเพราะอยากให้ตอบ ไม่ใช่ให้มาถามกลับแบบนี้!!"
"แล้วเกมจะไปสนใจคนอื่นทำไม ในเมื่อเราสองคนก็รู้อยู่แล้วว่าเราเป็อะไรกัน ไม่เอาหน่าวันนี้เรามาเที่ยวกันนะ..ทำตัวให้สนุกหน่อยสิ"
"ก็คนอื่นที่เล็กว่า เขาคือแม่บัว แม่ขอแฟนเกมไง จะไม่ให้เกมสนใจได้ยังไง เพราะยังไงวันหนึ่งเขาก็ต้องรู้อยู่ดีว่าเราสองคนคบกัน หรือที่เล็กปิดบังแม่บัวแบบนั้น เพราะเล็กอายที่มีแฟนผู้หญิงงั้นหรอ ใช่ไหม?"
"เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้วเกม ถ้าเล็กอายจริงๆเล็กจะคบกับเกมเเต่เเรกทำไม"
"งั้นก็ตอบมาสิว่า เพราะอะไรถึงไม่บอกความจริงกับแม่บัว ว่าเราสองคนเป็แฟนกัน"
"เกมฟังนะ..แม่เราเป็คนหัวโบราณ เขามักจะตีกรอบชีวิตให้เราเสมอว่าเราต้องทำอะไร ต้องคบกับใคร ต้องใช้ชีวิตแบบไหน ซึ่งเกมส์ก็ไม่ใช่คนที่แม่เราเลือกให้ เพราะฉะนั้นเราจึงเลือกที่จะไม่บอกเื่นี้กับแม่ เพราะถ้าแม่รู้แม่ก็ต้องบอกให้เราเลิกยุ่งกับเกมอยู่ดี..ซึ่งแบบนั้นเราไม่้าและการที่เรายังยืนอยู่ตรงนี้กับเกมมันก็พิสูจน์แล้วไม่ใช่หรอว่า เราเลือกเกม แล้วเราก็ไม่ได้อายเลยที่จะคบกับเกม เพียงเเต่เราไม่อยากให้แม่เรารู้ เพราะเราไม่อยากถูกแยกให้ห่างออกจากเกมไง ทีนี้เข้าใจหรือยังล่ะยัยบื้อ!!" เล็กเอื้อมมือขึ้นมาขยี้หัวเกมเบาๆในเชิงหยอกล้อและง้อให้เธอกลับมาเป็ปกติ เกมยิ้มพรางปาดน้ำตาที่ไหลเอ่อนองออกมา แล้วะโกอดคอเล็กอย่างเต็มแรง การกระทำของเล็กมันพิสูจน์ให้เกมเห็นแล้วว่า เกมเป็ผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เล็ก อยากจะหลุดออกมาจากการตีกรอบของแม่บัวนั่นเอง พวกเขาสองคนกลับมาคืนดีกันและจูงมือกันเดินเข้าไปซื้อกระทง ก่อนจะนำไปลอยที่ริมน้ำอย่างโรแมนติก ปีนี้เป็ปีแรกที่เล็กได้มีโอกาสมาลอยกระทงแบบนี้ซึ่งในทุกๆปีนั้นแม่ของเธอจะไม่ยอมให้เธอออกไปไหนและการที่เธอได้ออกมาแบบนี้ ก็เพราะเธอโกหกแม่ว่า เธอจะไปทำรายงานบ้านเพื่อนที่ยังทำค้างไว้ไม่เสร็จนั่นเอง เกมกับเล็กนำกระทงไปลอยเสร็จเรียบร้อยพวกเขาก็มานั่งเล่นที่ใต้ต้นไม้ใหญ่โดยเล็กกนั่งพิงต้นไม้และเกมนอนหนุนตักเล็ก บรรยากาศตอนนั้นมันช่างเงียบสงบและโรแมนติกมากจนพวกเขาทั้งสองคนไม่อยากให้มันผ่านพ้นไปเลย เเต่ก็เป็ไปไม่ได้เพราะวันเวลาย่อมเดินไปข้างหน้าเสมอ เกมขับรถพาเล็กมาส่งที่บ้านซึ่งตอนนั้นแม่บัวก็ได้หลับไปแล้ว เล็กหอมแก้มเกม 2 ข้างก่อนจะเดินขึ้นบ้านไปอย่างอารมณ์ดี ในเช้าวันต่อมานั้นเล็กก็ต้องเดินทางไปแข่งขันบรรยายสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษที่โรงเรียนของเกม เเต่เกมไม่รู้เื่นี้ เธอจึงมาหาเล็กที่โรงเรียนตามปกติในทุกๆวัน แต่ครั้นถึงเวลาพักเที่ยงเกมก็ไม่เห็นวี่แววของเล็กเลย (ปกติพวกเขาสองคนจะมานั่งกินข้าวกันอยู่ใต้ต้นจามจุรีเป็ประจำทุกวัน)
"หายไปไหนนะ ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่ลงมากินข้าวอีกหรือว่าจะแอบหลับอยู่ที่ห้องเรียน ไม่ได้ละ..ถามใครดีล่ะ อ่ะ..คนนี้ละกัน..เอ่อ น้องคะ..ไม่ทราบว่าน้องรู้จักพี่เล็ก ม. 4/1 หรือเปล่าคะ ปกติเขาจะมานั่งเล่นที่ใต้ต้นจามจุรีนี้ไม่ใช่หรอคะ แล้ววันนี้เขาไปไหนล่ะคะ ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่เห็นเขาลงมาทานข้าวเลย"
"อ๋อ พี่เล็กเขาไปเเข่งขันกล่าวสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษที่โรงเรียน BPP น่ะครับ..น่าจะทานข้าวที่นู่นเลย เพราะเผื่อจะแข่งขันเสร็จก็คงเย็นๆ เห็นว่าพี่เล็กเขาเข้าร่วมตอบปัญหาคณิตคิดเร็วด้วยนะครับ น่าจะแข่งเสร็จแล้วก็ตรงกลับบ้านเลย คงไม่ได้เข้ามาโรงเรียนอีกหรอกครับ"
"งั้นหรอ..ขอบใจมากจ้ะ" เกมโมโหหนักที่เล็กไปไหนไม่บอก เธอมองกล่องข้าวที่ตั้งใจจะห่อมาทานกับเล็กด้วยแววตาที่หงุดหงิด เกมเดินเอากล่องข้าวไปวางไว้ที่โคลนต้นจามจุรี ก่อนจะขับรถกลับออกไป ซึ่งวันนั้นเล็กก็แข่งกล่าวสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษชนะอันดับหนึ่ง ส่วนคณิตคิดเร็วเธอได้ลำดับที่สอง มันเป็ไปตามที่คาดการณ์ไว้หลังจากที่เล็กแข่งขันเสร็จ เธอก็ตรงกลับไปที่บ้านโดยไม่ได้เเวะเข้ามาที่โรงเรียนอีก..วันนี้เธอมีอาการเหนื่อยล้าทั้งวันเลยเผลอหลับไป จนเธอลืมไปว่ายังมีใครบางคนที่เธอทำให้เขาเสียใจอีกแล้ว เล็กจะทำยังไงต่อไปและเกมจะโกรธเล็กเเค่ไหนนั้น ติดตามได้ใน Ep. หน้านะคะ
5K
