นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

     เมื่อตระเตรียมข้าวของกันพร้อมแล้ว ทุกๆคนก็ขึ้นรถพร้อมกันหมดแล้ว เสาร์น้อยและครอบครัวก็พร้อมที่จะออกเดินทางไปช่วยเหลือชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่นๆกันแล้ว

     “ทุกๆคนพร้อมกันแล้วนะครับ พวกเราจะออกเดินทางกันเลยนะ”พ่อ

     “พร้อมค่ะ” “พร้อมครับ”ทุกๆคน ตอบรับกันอย่างเสียงดังโดยเฉพาะเสียงพวกเด็กๆ น้ำเสียงตื่นเต้นกันมากๆที่จะได้ออกนอกบ้านกันแล้ว

     “ไปกันเลยค่ะพ่อ น้าชาย”เสาร์น้อย

     “บรื้น….บรื้น……”เสาร์น้อย

     “บรื้น….บรื้น……”พวกพี่ๆก็ส่งเสียงร้องของรถตามทันที

     “ฮ่า….ฮ่า….”พวกผู้ใหญ่

     “ออกเดินทางกันเลย”พ่อ 

     รถสีแดงสองคันของบ้านหลู บ้านไช่ก็ขับเคลื่อนออกไปอย่างช้าๆออกจากหมู่บ้านเจียวจิ้นทันที

     “ว้าว…..”วิวทิวทัศน์สองข้างทางที่เสาร์น้อยสอดส่องดูก็ทำให้เธออารมณ์ดีสุดไปเลย

     “ป่าบริเวณแถวนี้ที่ใกล้กับหมู่บ้านเจียวจิ้นของพวกเรา ที่ดูสมบูรณ์แบบนี้เพราะเสาร์น้อยใช้นิ้ววิเศษช่วยอย่างไรล่ะลูก”ตา

     “ดีจังเลยค่ะ แบบนี้ก็จะได้ทั่วถึงทุกๆคนได้ใช้ประโยชน์จากป่าและภูเขาแถวนี้”เสาร์น้อย

     “อันนั้นย่อมแน่นอนลูก”ตา

     “ถ้าป่าแถวไหนยังต้องการความช่วยเหลือฟื้นฟู ตากับปู่ต้องรีบบอกเสาร์น้อยก่อนเลยนะคะ พวกเราจะไม่ปล่อยผ่านไป”เสาร์น้อย 

     “ได้ๆ”ตา ปู่ บอกด้วยสายตาที่รักและเอ็นดูหลานสาว

     “ไหนๆวันนี้เราก็ออกมาช่วยเหลือคนจากต่างหมู่บ้านแล้ว พวกเราต้องช่วยให้ครบหมดทุกปัญหา”เสาร์น้อย 

     “เก่งมากเลยน้องเสาร์น้อยของพี่สาว”พี่สาวโจวหวู่

    “ใช่ๆน้องเสาร์น้อยเก่งมาก”พวกพี่ชาย

     พวกเด็กๆ ต่างก็เต็มใจที่จะออกมาช่วยเหลือคนจากต่างหมู่บ้านกันเต็มที่ เพื่อที่จะมอบโอกาสดีๆและความสุขดั่งเสมือนคนในครอบครัวของพวกเรา

     เสาร์น้อยกับพวกพี่ๆคอยชะเง้อคอยาวๆออกไปด้านนอกดูวิวสองข้างทางตลอดทางอย่างตื่นเต้น 

     “อากาศดีมากเลย สดชื่นที่สุดพวกเราเป็นอิสระแล้วไม่โดนกักขังอีกต่อไป วู้….วู้…”เสาร์น้อย

    “เป็นอิสระแล้ว ไม่โดนกักขังแล้ว วู้…วู้…”พี่สาวโจวหวู่

    “.................!!”พวกผู้ใหญ่

    “...............!!”พวกพี่ชาย

    สองสาวน้อยที่ยื่นหน้าออกไปโต้ลมชมวิว พูดตะโกนเสียงดังออกมาเล่นเอาทุกๆคนได้ยินถึงกับสะดุ้งมองกันอย่างตกใจว่าพวกท่านกักขังลูกหลานจริงๆงั้นเหรอ??

    สองสาวน้อยคุยกันกระหนุงกระหนิง ไม่ได้สังเกตเลยว่าผู้คนรอบข้างตอนนี้มีอาการเป็นอย่างไรบ้าง 

     “มีแม่น้ำทอดยาวตลอดเส้นทางเหมือนกันนะ”เสาร์น้อย

     “มันดีมากเลยที่มีแม่น้ำเยอะแบบนี้ และต้นไม้เยอะๆด้วย”พี่สาวโจวหวู่

     “เนอะพี่สาว”เสาร์น้อย

     “นี่ถ้าพวกเราไม่ตัวเล็กแบบนี้คงจะมีแรงเดินทางผจญภัยรอบป่า ภูเขาแถวนี้ได้แน่ๆเลย”เสาร์น้อย

     “นั่นน่ะสินะน้องเสาร์น้อย แต่พวกเราคงไม่มีแรงเดินเที่ยวภูเขาข้ามหลายลูกแบบนี้ได้หรอก ตั้งแต่นั่งรถมาพี่สาวนับภูเขาได้หลายลูกแล้วด้วย”พี่สาวโจวหวู่

    “เอาไว้พวกน้องสาวโตกว่านี้สักหน่อย พวกพี่จะพามาท่องเที่ยวป่า ภูเขาเองนะ”พี่ใหญ่โจวซาน

     “จริงนะพี่ใหญ่”พี่สาวโจวหวู่

     “จริงสิ”พี่ใหญ่โจวซาน

     “แล้วพวกพี่ชายเคยเดินทางไปไกลสุดถึงที่ไหนเหรอ”เสาร์น้อย

     “ถ้าเดินเท้าก็แค่ป่า ภูเขาแถวหมู่บ้านเจียวจิ้นของเราแค่นั้นเองไม่เคยไปไกลกว่านี้เพราะปู่กับตาบอกมันอันตรายเกินไป”พี่ใหญ่โจวซาน

     “อย่างที่พี่ใหญ่พูดเลยน้องสาวในป่านั้นถึงจะเป็นบริเวณป่าแถวหมู่บ้านเจียวจิ้นที่พวกเราคุ้นเคยดีก็ตาม แต่ก็ยังคงอันตรายอยู่ดีในป่าลึกน่ะ”พี่รองโจวซื่อ

     “ดังนั้นเวลาเดินป่าถ้าพวกเราไม่พร้อมจริงๆจะเข้าไปง่ายๆแบบนั้นไม่ได้มันอันตรายมากเกินไป”พี่ซานเยวี่ย

     “แล้วพวกพี่เคยไปนานสุดกี่ชั่วโมงกี่วันกัน”เสาร์น้อย

     “เคยมากสุดก็เพียงแค่ 1-2 วันเท่านั้นเองเพราะปู่ ตา ลุง พ่อสอนพวกพี่ให้รู้จักการเข้าป่าเพื่อการเรียนรู้เอาชีวิตรอดและการหาของป่า”พี่ซื่อเยวี่ย

     “แต่กว่าพวกพี่จะได้เข้าไปเดินป่าด้านในได้ก็ต้องรอให้โตมากพอถึงจะได้เข้าไปลึกกว่านั้นอีกนะ”พี่หว่านช่าง

     “น้องสาวก็ไม่ต้องรีบร้อนไป ยังมีเวลาอีกเยอะแยะเลยนะ”พี่หว่านหว่าน

      “ก็ได้”สองสาวน้อย ฟังพวกพี่ชายทั้งหลายเล่าประสบการณ์การเข้าป่า เข้าภูเขา ของพวกเขากันอย่างสนใจ

     วิถีชีวิตของชาวบ้านชนบทที่ต้องอยู่ติดแม่น้ำลำธาร ติดป่าภูเขากว้างใหญ่ตรงหน้าเธอตอนนี้ พวกเขาหัดเรียนรู้กันตั้งแต่เด็กเล็กๆจริงๆ เพราะถ้าไม่เรียนรู้ก็จะเอาชีวิตรอดได้อย่างไรกัน

     เด็กในเมืองหรือคนที่มีฐานะพอควรคงจะไม่เคยได้รับประสบการณ์ชีวิตที่เสียงแบบนี้แน่นอน แต่ไม่ใช่กับเด็กๆที่อยู่ติดป่าแบบพวกเราที่ต้องอาศัยผืนป่า ผืนน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตและครอบครัวกัน

     “ไม่แปลกใจเลยบางครั้งเด็กที่ดูเล็กมากๆถึงดูแลตัวเองได้ดีถึงขนาด บางคนต้องแบกกระเตงน้องไว้ด้านหลังกันแล้วเรียกได้ว่าพอยืนและเดินได้คล่องก็ต้องหัดหุงข้าว เลี้ยงน้องกันเป็นเลยไม่มีเวลาที่จะได้เล่นไร้สาระแน่นอน”เสาร์น้อย ที่มองบรรยากาศด้านหน้าและก็คิดตามไปด้วยเพราะจากเท่าที่เห็นคนในหมู่บ้านเจียวจิ้นเอง เด็กๆเพียงไม่กี่ขวบก็สามารถหุงหาอาหารกันเป็นแล้ว ถ้าเด็กในเมืองน่ะเหรอพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย ก็คงจะกลัวลูกหลานจะบาดเจ็บหรือคิดว่าลูกหลานยังเล็กเกินไป

     “จะถึงหมู่บ้านด้านหน้านี้แล้วล่ะเด็กๆ”ปู่

     เสียงเรียกของปู่ทำให้พวกเด็กๆยิ่งมองทางด้านหน้ากันอย่างตื่นเต้นกันพอสมควร พ่อกับน้าชายก็ค่อยๆชะลอรถและจอดรถสนิทตรงนี้ก่อน

     “เอาล่ะสาวน้อยของพ่อ ถึงตาหนูแล้วนะที่ต้องทำงานทางเลี้ยวด้านหน้าจะเข้าเขตหมู่บ้านแล้วเราต้องเตรียมของกันแล้วนะ”พ่อ

     “ได้ค่ะพ่อ”เสาร์น้อย 

     พ่อมาอุ้มเสาร์น้อยไปยังรถของบ้านตากับยายที่ตอนนี้ด้านหลังมีเพียงกล่องขนาดกลางเพียงแค่ใบเดียวเท่านั้นเอง

     “เดี๋ยวรอน้าชายก่อนนะเสาร์น้อย”น้าชายที่ตอนนี้อยู่ด้านหลังรถแล้วเพื่อเปิดกล่องนำของเล็กจิ๋วด้านในกล่องออกมาวางเรียงด้านหลังรถให้เรียบร้อย

     “ค่ะน้าชาย”เสาร์น้อย

     อาเล็กก็มาสมทบกับน้าชายเพื่อช่วยด้วยอีกแรงหนึ่ง เพียงไม่นานของที่เราตระเตรียมจะนำมาแจกจ่ายให้กับหมู่บ้านแรกก็วางซ้อนๆกันอยู่ด้านหลังรถแล้ว 

     “เรียบร้อยแล้วครับเสาร์น้อย จัดการได้เลยลูก”อาเล็ก

     “ได้ค่ะ”เสาร์น้อย

     “ปี้ว…..ปี้ว…..”

     เมื่ออาเล็ก น้าชายลงจากรถมาแล้วเสาร์น้อยก็เริ่มใช้นิ้ววิเศษปล่อยพลังเพื่อทำการขยายขนาดกล่องบรรจุของที่จะนำมาแจกจ่ายให้กับคนต่างหมู่บ้านทันทีเลย

     จากที่มีกล่องเพียงกล่องเดียวตอนนี้มีเต็มหลังรถแล้ว ส่วนกล่องที่ใส่ของพวกนี้มาเสาร์น้อยก็ลดขนาดของมันให้เหลือเพียงแค่ฝ่ามือก่อน และให้น้าชายนำไปวางไว้ด้านหน้ารถด้วยกัน เพื่อไม่ให้เผลอนำไปปะปนกับของบริจาคได้เพราะถ้ากล่องนี้หายไปก็หมดเลย

     “เรียบร้อยแล้วค่ะ”เสาร์น้อย

     “เดี๋ยวเสาร์น้อยกับพวกพี่ๆรอพ่ออยู่ตรงนี้นะลูก พวกพ่อไปไม่นานหรอก”พ่อ

     “เอ๋??พ่อไม่พาพวกเราไปด้วยกันทั้งหมดเหรอคะ”เสาร์น้อย

     “ไม่ครับ มันจะวุ่นวายเกินไปถ้าพวกเราไปกันหลายคน มีแค่พ่อ อาเล็ก น้าชายไปก็เพียงพอแล้วครับ”พ่อ

     “แล้วทุกๆคนรู้หรือยังคะว่าพ่อจะทิ้งพวกเราไว้ริมทางแบบนี้น่ะค่ะ”เสาร์น้อย

     “................!!”พ่อ

     “เอ่อ…ไม่ได้ทิ้งครับเรียกว่าให้รอดีกว่านะลูกสาวน้อยของพ่อ”พ่อ

    “อ้อ..ใช่ค่ะรอค่ะ เสาร์น้อยใช้คำพูดผิดไปขอโทษนะคะพ่อฮิ….ฮิ….”เสาร์น้อย เล่นหยอกเย้าพ่อเสียจนพ่อสะดุ้งไปเลย

     “นี่แน่ะแกล้งพ่อหรือเราเจ้าตัวแสบน้อย”พ่อ เมื่อรู้ว่าโดนลูกสาวคนเล็กกลั่นแกล้งเข้าให้แล้วก็ก้มหน้าลงเป่าพุงน้อยๆของเสาร์น้อยทันที

     “ฮ่า….ฮ่า….พ่อหยุดค่ะเสาร์น้อยยอมแพ้แล้วฮ่า….ฮ่า….”เสาร์น้อย ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดเสียดังลั่นจนพวกพี่ๆต้องมาชะง้อมองท้ายรถกันหมดว่าเล่นอะไรกันเสียสนุกสนานเลย

     “ไปกันครับ พวกเราจะได้มีเวลาเที่ยวที่อื่นอย่างที่หนูอยากจะทำด้วยเอาไหม”พ่อ

     “ดีๆค่ะพ่อ”เสาร์น้อย รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็วถ้ามีเวลาเหลือแล้วได้เที่ยวต่อนิดๆหน่อยย่อมดีแน่นอน ไหนๆก็ได้ออกมาเป็นครั้งแรกนอกหมู่บ้านแบบนี้แล้ว

     “พ่อครับ แม่ครับ เดี๋ยวพวกผมไปก่อนนะครับ”พ่อ

     “ไปก่อน??”พวกพี่ชาย

     “พวกเราคอยพ่อ อาเล็ก น้าชายอยู่ตรงนี้น่ะพี่ชายไม่ได้ไปด้วยหรอก”เสาร์น้อย

     “ว๊า…..”พวกพี่ชายบ่นเสียดายกันยกใหญ่เลย

     พ่อ อาเล็ก น้าชาย รีบขอตัวขับรถออกไปก่อนเลย ส่วนพวกเราทางด้านนี้ก็พากันลงมาเดินเล่นชายป่าแถวนี้เพื่อรอเวลาพวกท่านกลับมากัน

     “เดินเล่นแถวนี้กันได้ไหมคะปู่ ตา”เสาร์น้อย

     “ได้ครับ แต่ห้ามไปไกลกว่านี้นะเพราะป่าแถวนี้มันไม่ได้อยู่ใกล้แทบหมู่บ้านเจียวจิ้นของเราแล้ว”ปู่

     “ที่นี่ไกลจากหมู่บ้านเจียวจิ้นของเรามากไหมคะ แบบว่าประมาณกี่กิโลกน่ะค่ะ”เสาร์น้อย หันมาถามระยะทางกับปู่และตาเพื่อความแน่ใจ

     “น่าจะสักเกือบ 20 กิโลได้นะเสาร์น้อย”ตา

     “20 กิโลจากหน้าหมู่บ้านมาใช่ไหมคะ”เสาร์น้อย

     “ประมาณนั้นน่ะหลานสาว อาจจะไกลกว่านิดหน่อย”ตา

     “ถ้าอย่างงั้นตรงนี้ก็น่าจะยังไม่ได้รับพลังวิเศษของนิ้ววิเศษเสาร์น้อยแน่นอนเลยค่ะ”เสาร์น้อย

     “จริงด้วยสินะ”ตา ปู่

     “น้องเสาร์น้อยจะช่วยป่าแถวนี้ใช่ไหม”พี่สาวโจวหวู่

     “ใช่ๆ”เสาร์น้อย

     “แล้วเสาร์น้อยต้องเลือกจุดเฉพาะไหมลูกว่าตรงไหนถึงจะฟื้นฟูพลังธรรมชาติได้ดี”ตา

     ปู่กับตาเองก็ถามอย่างตื่นเต้นไม่แพ้พวกหลานๆเลยเพราะอย่างไรเสียพวกท่านต้องเต็มใจที่จะให้เสาร์น้อยใช้พลังนิ้ววิเศษช่วยแน่นอน ชาวบ้านแถวนี้จะได้มีโอกาสมากขึ้นในการเข้าไปในป่ารอบหน้า

     “ไม่ต้องค่ะแค่เราอยู่ในบริเวณไม่ไกลมากจนเกินไปจากเขตพื้นที่เดิมที่เสาร์น้อยเคยใช้นิ้ววิเศษกระตุ้นพลังลงไปน่ะค่ะ”เสาร์น้อย

     “แบบนี้ก็ดีเลย”ตา

     “แต่พวกเราหลบเข้าไปด้านในกันสักหน่อยดีกว่านะเสาร์น้อย เพราะถึงอย่างไรตรงนี้ก็ยังถือว่าเป็นบริเวณที่คนอาจจะผ่านไปมาได้ พวกเราระวังไว้หน่อยดีกว่านะลูก”ปู่

     “ได้ค่ะ”เสาร์น้อย

     “คนอื่นๆจะไปกับน้องสาวด้วยไหมลูก”ตา

     “ไปค่ะ” “ไปครับ” พวกพี่ๆ

     “ได้ๆ”ตา ปู่ 

     แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้เองก็ไม่ได้ไปด้วยพวกท่านยังคงนั่งรออยู่บนหลังรถเช่นเดิม 

     “เดี๋ยวพ่อจะพาหลานๆเข้าไปด้านในสักหน่อยนะ พวกเราจะกลับมานะ ไปไม่นาน”ตา

     “ได้ค่ะ”แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     พวกท่านเพียงแค่พูดนิดๆหน่อยก็เข้าใจความหมายกันว่าเข้าไปทำอะไรกัน 

     ปู่กับตาเดินพาพวกเด็กๆเข้าไปในชายป่าด้านในเล็กน้อย และรอเสาร์น้อยจัดการใช้พลังนิ้ววิเศษ

     “ตรงนี้น่าจะได้แล้วล่ะ เสาร์น้อยจัดการได้เลยนะ”ตา

     “ค่ะตา”เสาร์น้อย

     “ปี้ว…ปี้ว…..”เสาร์น้อย กางนิ้วทั้งสิบออกมายื่นไปทางด้านหน้า กระแสพลังดั่งสายฟ้าแล่บก็พุ่งออกมาจากนิ้วป้อมๆสั้นๆทั้งสิบนิ้วอย่างรวดเร็ว

     ผืนป่า ผืนดิน ต้นไม้ ต้นหญ้า ฯลฯต่างๆ เมื่อได้รับพลังนิ้ววิเศษจากเสาร์น้อยแล้วพวกมันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

     พื้นดินที่ดูธรรมดาๆ กลับดูชุ่มชื้นมีน้ำอุ้มดูมีความสมบูรณ์จากเดิมมาก ต้นไม้บริเวณใกล้เคียงก็มีดอก มีใบ มีผลขึ้นอย่างรวดเร็วตามลำดับ บ้างต้นที่ใกล้จะตายหรือตายแล้วก็กลับผลิกฟื้นขึ้นมามีชีวิตอีกครั้ง 

     “ว้าว……”พวกพี่ๆ ที่มองตามดอกไม้ป่าที่ตอนนี้แข่งกันพุดขึ้นจากพื้นดิน ชูช่อบานอย่างสวยงามหลากหลายสีอยู่รอบๆบริเวณแถวนี้ทั้งหมด     

***********

     เสาร์น้อยเริ่มการช่วยเหลือคนต่างหมู่บ้านแล้วนะคะ แจกของกินของใช้ และใช้พลังนิ้ววิเศษช่วยผืนป่าให้ดีขึ้นเหมือนกับผืนป่าที่อยู่บริเวณหมู่บ้านเจียวจิ้นอีกด้วย

     หวังว่าชาวบ้านจากต่างหมู่บ้านเข้าไปในป่ารอบหน้าคงจะได้เก็บเกี่ยวสมบัติจากผืนป่ากันได้พอสมควรเลย