Switch body สลับร่าง สลักรัก : ตอนที่4 ใกล้
“เฮ้ย พี่ พี่เข้ามาอยู่ในห้องผมได้ไงเนี่ย” ผมถามไอ้พี่อัคที่นั่งอยู่ข้างเตียงนอนผม นั่นหมายความว่าผมหลับ ครับ ผมหลับจนไม่รู้เลยว่าไอ้พี่อัคมันมาตอนไหน และเข้ามาในห้องนอนผมได้ยังไง
“มึงลืมอะไรไปหรือเปล่าไอ้น้ำวน นี่ห้องนอนกู นี่ห้องกู กูก็ต้องมีกุญแจไหม” เออวะ จริงของไอ้พี่อัคแหะ ผมอยู่ในร่างพี่มันนนี่หว่า
“เออ อืม ผมเพิ่งตื่นหรอก เลยเบลอๆ หน่อย จริงๆ ผมจำเื่ทุกอย่างได้หมดแหละ”
“เหอะ ไปล้างหน้าล้างตาไปไอ้น้ำวน กูซื้อข้าวมาให้เนี่ย กูคิดไว้ละ ว่ามึงคงนอนหมกอยู่ในห้องกูนี่แหละไม่ทำอะไรไปมากกว่านี้หรอก นี่กูก็ไม่คิดว่าจะนอนจนไม่ได้กินข้าวแบบนี้ ดีนะกูสอบเสร็จเร็วเลยซื้อข้าวเข้ามาเนี่ย”
“ว่าแต่ พี่ซื้อข้าวมาให้ผมทำไมอะ ผมออกไปหาซื้ออะไรกินเองได้เถอะ” ผมพูดพร้อมกับชักสีหน้าใส่ไอ้พี่อัคด้วยท่าทางที่ยียวนกวนประสาทไอ้พี่อัคเต็มที่
“กูซื้อมาแล้วมึงก็กินๆ เข้าไปเถอะน่า จะถามอะไรมากมายวะ ไปอาบน้ำมากินข้าวได้แล้ว กูจะพักสายตาสักพัก อย่าเสียงดังละ” พอไอ้พี่อัคพูดจบมันก็ขึ้นนอนหลับตาบนเตียงนอนทันที จะว่าไปไอ้พี่อัคมันก็หล่ออย่างที่พี่ส้มเปรี้ยวพูดจริงๆ วะ นี่ขนาดหลับตานะ อย่างหล่อ เฮ้ย! บ้าไปแล้ว แล้วผมจะมายืนชมความหล่อของพี่มันทำไมวะเนี่ย สมงสมองคงไปหมดแล้วมั้งเนี่ยผม
“พี่อัค พี่อัค พี่อัคพี่ ตื่นๆ เว้ย ถึงเวลาเรียน่บ่ายของผมแล้วเนี่ย” ผมรีบปลุกไอ้พี่อัคที่กำลังนอนหลับอยากมีความสุข เพราะผมจำได้ว่าวันนี้ผมมีเรียน่บ่ายด้วย แต่ทำไมไอ้พี่อัคมันปลุกยากจังวะ ถ้าไม่รู้ว่าหลับผมนี่คิดว่าซ้อมตายนะครับเนี่ย 555
“มึงขำอะไรไอ้น้ำวน แล้วจะมาปลุกกูทำไมเนี่ย กูเพิ่งได้พักเอง ไปสอบให้มึงกูก็คิดจนปวดหัวหนักละให้กูพักบ้าง ไปกินข้าวนู้นไป”
“ผมปลุกพี่ก็เพราะว่า ่บ่ายผมมีเรียนอีกไง ผมไม่อยากขาดเรียนนะพี่”
“ออ จริงสิ กูลืมบอกมึงเลยมัวแต่ง่วง คาบบ่ายวันนี้อาจารย์ติดประชุมว่ะ เลยต้องยกคลาสไปสัปดาห์หน้า ทีนี้รู้นะ อย่ากวนกูละ กูจะนอน”
“แต่...พี่...นี่มันห้องผมนะ เอ่อ ห้องพี่นั่นแหละ แต่ตอนนี้ผมอยู่ในร่างพี่ พี่อยู่ในร่างผม พี่ก็ต้องกลับไปนอนห้องผมดิวะ พี่จะมานอนนี่ได้ไง”
“ก็กูนอนห้องคนอื่น กูนอนไม่ค่อยหลับไง กูจะนอนนี่แหละ”
“ไม่ได้เว้ยพี่ ถ้ามีคนมาเห็นว่าตัวผมมานอนอยู่ห้องพี่ เขาจะคิดยังไง พี่ช่วยคิดเยอะๆ หน่อยดิวะ”
“ใครมันจะไปคิดอะไรหะไอ้น้ำวน หรือว่ามึงคิด มึงคิดอะไรกับกูใช่ไหม”
“จะบ้าเหรอ ผมนี่นะจะไปคิดอะไรกับคนอย่างพี่”
“ทำไม คนอย่างกูแล้วมันทำไม ถ้าไม่คิดก็ไปกินข้าวไป กูจะนอน ... แล้วก็อย่ามากวนกูอีกนะ”
(คนอะไรวะ เอาแต่ใจตัวเองฉิบหาย คนอื่นเขาพูดอะไรไม่เคยจะฟัง ไม่เคยจะทำตามหรอก เอาแต่ใจตัวเองสุด)
“มึงบ่นอะไรของมึงอีก กูบอกว่าให้ไปกินข้าว กูจะนอน กูจะนอนครับ”
เออ กูรู้แล้วพี่ กูรู้แล้วว่ามึงจะนอน กูบ่นในใจของกูไปคนเดียวก็ได้วะ โอ๊ย ไอ้ทาย ไอ้วา กูคิดถึงพวกมึงจังเลยเว้ย เป็วันแรกเลยมั้งเนี่ยที่กูคิดอยากจะไปไขหัวกับมึงเนี่ยไอ้ทาย ไขให้หัวมันโล่งไปเลย เครียดโว๊ย เครียด ผมเครียด ทำไมผมต้องมาเจอเื่บ้าๆ อะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย นี่ก็หยุมหัวตัวเองหลายรอบมากแล้วนะ อยากให้มันเป็แค่ความฝัน แต่สงสัยเื่นี้ผมต้องยอมรับว่ามันเป็ความจริงแล้วละครับ เพราะยิ่งผมหยุมหัวตัวเองเท่าไหร่ผมก็ยิ่งเจ็บ ผมร่วงจนจะหมดหัวผมแล้วเนี่ย
“เฮ้ย ไอ้น้ำวน ตื่นๆ ตื่นได้แล้ว มึงนอนขี้เซาจังวะ” เสียงไอ้พี่อัคดังก้องอยู่ในหูของผม เวรละ ผมเผลอหลับไปั้แ่ตอนไหนเนี่ย จำได้ว่าผมนั่งกินข้าวดูทีวีอยู่ตรงโซฟานี่หว่า แล้วทำไมตอนนี้ผมมานอนที่เตียงได้วะ ผมละเมองั้นเหรอ
“มึงไม่ต้องคิดว่ามึงละเมอแล้วเดินมานอนที่เตียงเองเลยนะไอ้น้ำวน กูนี่แบกมึงมานอนที่เตียงแขนแทบหัก ตัวหนักยังกับกินควายมาทั้งตัวเลยนะมึง” ไอ้พี่อัคมันแบกผมมานอนเองเหรอ นี่ก็นึกว่าละเมอ O_O แต่เดี๋ยวนะไอ้พี่อัคแบกผมมานอน พูดเป็เล่น จริงป่ะเนี่ย แล้วทำไมไอ้พี่อัคมันรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เหมือนพี่มันมานั่งอยู่ในหัวผมเลย เอ้อ ช่างเถอะ ไปหาอะไรกินข้างนอกเลยดีกว่า ไหนๆ ก็ค่ำแล้ว
“มึงจะไปไหนอีกละนั่นไอ้น้ำวน”
“ผมหิว ผมจะไปหาอะไรกินข้างนอกพี่จะไปด้วยไหมล่ะ”
“มึงนี่มันนิ่งเป็หลับ ขยับเป็กินจริง ๆ เลยนะ” นั่นไง กูไม่น่าชวนมึงเลยไอ้พี่อัคเอ๊ย ชวนให้ตัวเองโดนว่าแท้ๆ
“ทำไม...ก็ผมหิว พี่กลัวว่าร่างกายพี่จะอ้วนแล้วไม่หล่อเหรอ เดี๋ยวผมออกกำลังกายให้ก็ได้เหอะ” (กูไม่ได้กลัวอ้วนไหม กูแค่แซวเล่นหรอกไอ้น้ำวนเอ๊ย มึงนี่มัน กับหน้ามุ่ยๆ ของมึงเนี่ย ทำกูแพ้ได้ตลอดเลย โอ๊ยน่ารักไม่ไหว)
“นี่มึงบ่นอะไรกูอีกวะพี่ เออ กูไม่ไปกินแล้วก็ได้วะ”
“กูไม่ได้ว่าอะไรนิ มึงหิวใช่ไหม ปะ กูไปด้วย” โธ่เอ๊ย มึงก็หิวเหมือนกันนั่นแหละพี่ กูรู้หรอก แล้วก็ทำมาเป็บ่นกู นับวันผมก็ยิ่งเริ่มหมั่นไส้ไอ้พี่อัคขึ้นทุกวันเมื่อไหร่ผมกับพี่มันจะกลับเข้าร่างตัวเองได้แล้วได้ใช้ชีวิตอย่างปกติแบบคนอื่นเขาสักทีวะเนี่ย T^T
421
