โม่ซีเงียบไปครู่หนึ่ง ยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววยิ้มอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น เมื่อเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาทั้งทุ้มต่ำและนุ่มนวลราวกับกระแสน้ำใสไหลในลำธาร “ผู้ใดบอกว่าข้ากลั่นแกล้งเ้ากัน──”
ขาของฉีซีรู้สึกเสียวซ่า นิ้วมือที่มีรอยแผลเป็จากดาบแตะชายกระโปรงของนางเบาๆ เลิกมันขึ้นไปจนถึงเข่า และกระโปรงก็เลื่อนไหลลงมาตามเข่าจนถึงเอวของนาง นางจึงรีบหันกลับไปมองโม่ซี
สีหน้าของเขาดูอ่อนโยนและดวงตาของเขาแฝงไว้ด้วยความลึกซึ้งอย่างประหลาด เขาคลายมือที่จับขาทั้งสองข้างของนาง ลุกขึ้นยืนและมองนางด้วยรอยยิ้มที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
ฉีซีไม่มีประสบการณ์ และไม่เคยเห็นสายตายั่วยวนของบุรุษเช่นนี้มาก่อน ทว่านางก็รู้ดีว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายลง ร่างกายของนางสั่นระริก สีหน้าดูไร้หนทาง ทว่ากลับดึงดูดและกระตุ้นความปรารถนาของซีอ๋องตรงหน้าให้เพิ่มมากยิ่งขึ้น!
“ให้ข้า… ได้หรือไม่?”
เขาดึงขาทั้งสองข้างของฉีซี จับไว้แล้วยกขึ้น
"อ๊า! ไม่นะ!"
ขณะที่ฉีซีกรีดร้อง ก็ได้ยินเขาะโสั่งอีกครั้ง "จูมามา! ไปเอายาสมานแผลมา!"
ฉีซีตกตะลึง ทว่าเห็นเขายิ้มจนตาหยี จับขาของนางไว้และมองนางด้วยความสนุกสนาน
เห็นได้ชัดเจนว่าการหยอกล้อเมื่อครู่เป็เพียงเื่ตลกเท่านั้น
ดวงตาของเขาแฝงไว้ด้วยความเ้าเล่ห์ ทันใดนั้นฉีซีก็โกรธจัด เบิกตากว้างด้วยความโกรธและะโว่า "ท่านช่างชั่วร้ายเสียจริง! ท่านกลั่นแกล้งข้า!"
โม่ซีมีท่าทางจริงจัง ทว่ารอยยิ้มยังปรากฏบนใบหน้า "กูไม่เคยกลั่นแกล้งผู้ใดมาก่อน เ้าต่างหากที่กำลังคิดอะไรอยู่？ หรือกำลังคาดหวังอะไรอยู่？ หลังจากทายาแล้ว เดี๋ยวข้าจะเล่นกับเ้าเอง"
“ท่าน! คนอันธพาล!” นางโกรธจัดจนพูดจาไม่คิด พยายามดึงแขนเขาออกอย่างแรง
“เฮ้ กำลังทำอะไรอยู่น่ะ? เ้าคิดเองเออเอง แล้วยังพูดจากหยาบคายเช่นนี้อีก?”
โม่ซีก็ปล่อยมืออย่างกะทันหัน ฉีซีจึงเสียหลักล้มไปข้างหลังกระแทกที่วางแขนของตั่งอย่างแรง!
"โอ๊ย!"
นางเวียนศีรษะตาลายจากการถูกกระแทก หางตามีน้ำตาไหลรินออกมา กุมท้ายทอย ร้องคร่ำครวญเบาๆ ด้วยความเ็ป
โม่ซีไม่คาดคิดว่าสถานการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้น จึงรีบโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วเอ่ยถามว่า "เป็อะไรไหม？ ให้ข้าดูหน่อย!"
เมื่อเขาแตะท้ายทอยของนาง ฉีซีก็ส่งเสียงคร่ำครวญอีกครั้ง แน่นอนว่ามันปูดขึ้นมา
“อย่าจับนะ ──มันเจ็บ ──” ดวงตาของนางเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
ในเวลานี้จูมามาได้รายงานที่หน้าตำหนักว่า "ท่านอ๋อง ทาสเฒ่าได้นำยาสมานแผลมาแล้ว"
“ไปเอายาอวีเหลียง[1]มา!” โม่ซีสั่งเสียงดัง
ในชั่วพริบตา จูมามาก็นำยามาให้ ขณะที่นางกำลังจะสั่งให้คนไปทายาให้ฉีซี โม่ซีก็รับยามา จุ่มนิ้วลงไป และทายาด้านหลังศีรษะของนางด้วยตัวเอง
การเคลื่อนไหวของเขาละเอียดอ่อนและอ่อนโยนเหมือนตอนที่แก้ปมที่ผมให้นาง เขาค่อยๆ ทายาลดรอยฟกช้ำจากสะระแหน่ให้
จูมามามองตาค้าง ไม่เคยเห็นผู้ใดเอ็นดูนางบำเรอเช่นนี้ทว่านางไม่กล้าพูดว่าการกระทำของซีอ๋องนั้นไม่เหมาะสม จึงทำได้เพียงพูดอ้อมค้อมว่า "ท่านอ๋อง ให้ทาสเฒ่าผู้นี้ทำแทนดีหรือไม่？"
โม่ซีไม่หันกลับมามองแล้วกล่าวว่า "ไม่จำเป็ เ้าออกไปได้แล้ว"
จูมามาทำได้เพียงออกจากตำหนักไปอย่างเงียบเชียบ โดยรู้ว่าสตรีในอ้อมแขนของโม่ซีไม่ใช่เพียงนางบำเรอเท่านั้น จึงต้องระมัดระวังในการรับใช้นางด้วย
เมื่อเห็นหยดน้ำตาไหลรินจากหางตาของฉีซี ดวงตาหรี่ลงและขมวดคิ้วด้วยความเ็ป โม่ซีก็รู้สึกผิดในใจ
เขาอายุเท่าไหร่? เหตุใดจึงยังกลั่นแกล้งสตรีที่ถูกใจเช่นเด็กหนุ่มอยู่อีกล่ะ?
ถูกใจหรือ?
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ มือของเขาก็หยุดชั่วคราว
เพิ่งพบกันเพียงวันเดียว แล้วความคิดนี้มาจากไหน? ยามพบนางครั้งแรกเพียงอยากจะลดทอนความภาคภูมิใจในหยวนฉีของนางเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ?
ตอนนี้สิ่งที่เขาทำคงเป็ความอยากรู้อยากเห็นต่อสตรีที่ดูลึกลับและน่าค้นหาเพียงเท่านั้น รู้สึกสนุกสนานกับความดื้อรั้นของนาง ยามเห็นความเปราะบางของนางจึงรู้สึกสงสารขึ้นมา
ไม่ใช่หรอกหรือ?
มือของเขายังเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง ทว่าอ่อนโยนขึ้น
เขาจ้องลำคอเรียวระหงของฉีซี เห็นขนอ่อนสีทองระยิบระยับ จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นนิ้วไปลูบไล้
ทันใดนั้นฉีซีก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาด้วยความใ และหันขวับไปมองเขา
นางถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมั้แ่เด็ก และได้รับความรักมากมายจนแม้แต่เหล่าพี่น้องร่วมบิดาก็ยังต้องหลีกเลี่ยงการปะทะและต้องสังเกตอารมณ์ของนาง
ผู้ใดจะล่วงรู้ว่าหลังจากอาณาจักรล่มสลาย ความทุกข์ยากทั้งมวลก็พุ่งเข้าใส่นางอย่างกะทันหัน โชคดีที่โชคเข้าข้างได้เขามาช่วยไว้ และยังคิดจะหารือกับเขาเื่คืนทองคำ จากนั้นจึงจะไปตามหาเฝิงซื่อหลางที่เขตเก้าทางใต้
ทว่าการหารือไม่ประสบความสำเร็จ ซ้ำยังถูกเขารังแกอีกหลายครั้ง
ทั้งยังโกรธที่โม่ซีหยาบคายไร้มารยาท นิสัยราวกับเด็กน้อย เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองและเริ่มัันางอีกครั้ง
ทว่าสายตาของโม่ซีต่างไปจากความอ่อนโยนตามปกติ เดิมทีฉีซีกำลังจะเอ่ยปากก่นด่าเขา ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของเขา ความโกรธของนางก็พลันจางหายไป
สายตาของทั้งสองประสานกัน ทว่าด้วยเหตุผลบางอย่างนางจึงรู้สึกเขินอายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จึงเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า "เสร็จแล้วหรือยัง？ หากเสร็จแล้ว ข้าจะลุกขึ้นแล้ว"
“...ยังไม่เสร็จ” เขาโกหก “นั่งหันหน้ามาทางข้า”
เขา้ามองนางให้ชัดเจน อยากรู้ว่าความสงสารที่ไม่คาดคิดนี้คืออะไรกันแน่
ในเวลาเพียงหนึ่งวันหนึ่งคืน กลับทำให้เขาเสียสมาธิจากการประชุม รีบตรงกลับจวนมาพบนาง ซึ่งทำให้เขาสับสนอย่างมาก
สตรีตรงหน้ามีรูปร่างหน้าตาคล้ายหลี่อวิ๋นเจินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แม้แต่ชื่อจริง นางก็ยังคงปิดบังไว้ซึ่งน่าสงสัยอย่างยิ่ง ทว่าในตอนกลางคืนนางกลับเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ดูไม่เหมือนสายลับที่ได้รับการฝึกฝนมาเลย นางมีนิสัยตรงไปตรงมาจนไม่สามารถซ่อนความคิดของนางได้ ไม่เหมือนสาวใช้ในจวนที่ยินยอมปรนนิบัติรับใช้เพื่อหวังหาหนทาง ตรงกันข้าม นางกลับพยายามหนีห่างเขา ซึ่งน่าสนใจมากเสียจนทำให้เขาอยากถามนางว่าวางแผนจะหลบหนีไปอย่างไร?
การกลั่นแกล้งนางทำให้รู้สึกสนุกสนานอย่างมาก ทำให้เขาลืมความโศกเศร้าที่สั่งสมมานาน และรู้สึกมีความสุขกับชีวิต
ใช่แล้ว จากคำว่าสนุกสนาน เขา้าเก็บนางไว้เพื่ออยู่ฆ่าเวลากับเขาในหลานตู
เขาสังเกตเห็นสีหน้าประหลาดใจของจูมามาและเหล่าสาวใช้ ทว่าพวกนางก็ไม่มีสิทธิ์แสดงความคิดเห็น
เวลาหลั่งไหลราวกับเม็ดทราย แสงแดดส่องผ่านช่องบนหลังคาลงมาเป็ประกายทองอร่ามบนพื้น ภายในตำหนักเงียบงันไร้เสียงใด นางนั่งกอดเข่าหันหน้าเข้าหาเขา เขาโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน แขนเสื้อกว้างบดบังทัศนวิสัยทั้งสองข้าง กลิ่นดอกบัวอ่อนๆ โชยมาจากตัวเขา กลิ่นหอมหวานละมุนชวนให้รู้สึกสบายใจ ช่วยบรรเทาความอึดอัดและความเ็ปของฉีซี กลับกันนางจดจ่อไปที่นิ้วมือของเขาที่ลูบไล้บริเวณิัและหนังศีรษะของนาง
เขาเห็นนางหลับตาลง ริมฝีปากเม้มแน่น สุดท้ายก็คลายริมฝีปากออก ส่วนโค้งที่งดงามปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงามของนาง ทำให้รู้สึกสบายใจจนแทบจะหลับใหล ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกราวกับกำลังเลี้ยงแมวอยู่
เขาจำได้อย่างเลือนรางว่าตอนยังเด็ก เคยมีแมวสีขาวราวกับหิมะตัวหนึ่ง บางครั้งแมวตัวนี้ก็อ่อนโยน บางครั้งก็ดื้อรั้น ยามมีความสุขก็จะมาคลอเคลียให้กอด ทว่ายามไม่มีความสุข แม้แต่จะแตะตัวก็ไม่ได้ และยังเคยข่วนหลังมือเขาจนเป็รอยแผลเป็ ช่างเอาใจยากเสียจริง
แล้วแมวตัวนั้นหายไปไหน? เขาก็จำอะไรไม่ได้มากเช่นกัน
----------------------------------------------------------------------
[1] ยาอวีเหลียง เป็ยาจีนโบราณที่ใช้ทาเพื่อรักษาอาการบวมช้ำ
1K
![ลวงเล่ห์ เสน่ห์มารยา [มีebook]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777109984_86030060.webp)
