ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        พริบตาเดียวก็ถึงวันเปิดเทอมหูหลันเยวี่ยเต็มไปด้วยความหวังกับงานใหม่ที่โรงเรียนประถมหมู่บ้านซิ่วสุ่ย

        ถึงแม้การเป็นครูอัตราจ้างในโรงเรียนประถมจะไม่ได้อยู่ในแผนชีวิตที่หูหลันเยวี่ยร่างไว้หลังจากย้อนกลับมาในอดีตแต่ประสบการณ์ใหม่ที่ไม่คาดฝันนี้ เธอก็ยินดีที่จะกระตือรือร้นทุ่มเทให้เต็มที่

        หูหลันเยวี่ยหยิบชุดกระโปรงลายดอกไม้สีชมพูที่เธอไม่ค่อยกล้าใส่ขึ้นมาสวม

        เมื่อก่อนตอนที่เธอใส่ชุดกระโปรงตัวนี้มันก็พอดีตัวแต่เพราะว่าเธอผอมลงไปบ้าง ทำให้ชุดกระโปรงที่เคยพอดีตัวนี้ดูหลวมไปเล็กน้อย

        โรงเรียนประถมหมู่บ้านซิ่วสุ่ยอยู่ไม่ไกลจากบ้านของหูหลันเยวี่ยเท่าไหร่เดินไปก็ใช้เวลาแค่เจ็ดแปดนาที

        โรงเรียนประถมมีทั้งหมดห้าชั้นปีแต่ละชั้นปีมีสองห้องเรียน แต่ละห้องเรียนจะมีนักเรียนประมาณสี่สิบคน

        นอกจากเด็กในหมู่บ้านนี้ที่มาเรียนที่นี่แล้วเด็กจากหมู่บ้านใกล้เคียงอีกหลายหมู่บ้านก็มาที่นี่เช่นกัน

        ในโรงเรียนมีคุณครูรวมกับครูใหญ่เป็นทั้งหมด10คน ก่อนที่หูหลันเยวี่ยจะมา มีครูผู้หญิงแค่คนเดียวที่เหลือเป็นครูผู้ชายทั้งหมด

        ครูที่ได้บรรจุเป็นข้าราชการมีจำนวนน้อยส่วนใหญ่ก็เป็นครูอัตราจ้าง

        หูหลันเยวี่ยเป็นครูที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาครูทั้งหมดก่อนหน้าเธอ ครูที่อายุน้อยที่สุดก็มีลูกที่พอจะออกไปซื้อน้ำปลาได้แล้ว

        ตอนที่หูหลันเยวี่ยตกลงมาเป็นครูอัตราจ้างเธอได้บอกไปว่าไม่อยากสอนชั้นประถมหนึ่งดังนั้นทางโรงเรียนจึงจัดให้เธอสอนวิชาภาษาศาสตร์ของชั้นประถมสามทั้งสองห้องและให้เป็นครูประจำชั้นของชั้นประถมสามห้องหนึ่ง

        บังเอิญว่าหูเจี้ยนหมิงก็เรียนอยู่ชั้นประถมสามห้องหนึ่งพอดี

        ครูที่สอนวิชาคณิตศาสตร์ของชั้นประถมสามอีกคนหนึ่งพาหลันเยวี่ยไปเดินดูรอบๆเพื่อทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม

        ตอนที่กำลังจะถึงห้องเรียนของชั้นประถมสามห้องหนึ่งก็บังเอิญเจอหูเจี้ยนหมิงเข้าพอดี

        หูเจี้ยนหมิงเห็นหูหลันเยวี่ยก่อนดังนั้นเขาจึงเผลอเรียกเธอว่า "ยัยหมูตอน"แต่พอคำว่า "หมู" เพิ่งหลุดออกจากปาก ก็เห็นครูหลิวหมิงเดินอยู่ข้างๆ หูหลันเยวี่ยเขาจึงตกใจจนรีบวิ่งกลับเข้าห้องเรียน

        จากนั้นหูหลันเยวี่ยก็เดินเข้าไปในห้องเรียนของชั้นประถมสามห้องหนึ่งพร้อมกับครูหลิวหมิง

        ห้องเรียนที่เคยส่งเสียงดังจอแจก็เงียบลงทันที

        พวกเด็กๆเห็นครูหลิวก็กลัวกันโดยสัญชาตญาณเมื่อพวกเขาเห็นพี่สาวใส่กระโปรงที่ปรากฏตัวต่อหน้าพร้อมกับครูหลิว ดวงตาเล็กๆหลายคู่ก็จับจ้องไปที่หูหลันเยวี่ย

        ครูหลิวหมิงยืนอยู่บนแท่นบรรยายด้วยสีหน้าเคร่งขรึมก่อนจะแนะนำหูหลันเยวี่ยที่อยู่ข้างๆ กับพวกเด็กๆ "นักเรียน นี่คือครูหู ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคนนี้จะเป็นครูสอนภาษาศาสตร์ของพวกเธอ และเป็นครูประจำชั้นของพวกเธอด้วย"

        พอพวกเด็กๆได้ยินว่าพี่สาวใส่กระโปรงสวยๆ คนนี้เป็นครู แต่ละคนก็ดูตื่นเต้นกันมาก

        หูเจี้ยนหมิงที่นั่งอยู่ตรงกลางกลับก้มหน้า

        หูหลันเยวี่ยยิ้มและโบกมือให้เด็กๆ"สวัสดีค่ะนักเรียนทุกคน ครูชื่อหูหลันเยวี่ยนับจากวันนี้เป็นต้นไป ครูจะมาเป็นครูประจำชั้นของพวกเธอครูจะเรียนรู้ไปพร้อมกับนักเรียนทุกคนนะคะ"

        เธออยากแสดงฝีมือต่อหน้าเด็กๆดังนั้นหลังจากแนะนำตัวเองแบบง่ายๆ หูหลันเยวี่ยก็หยิบชอล์กเก่าๆครึ่งแท่งออกมาจากกล่อง แล้วเขียนชื่อของตัวเองลงบนกระดานดำพร้อมกับคำอวยพรที่เธอจะมอบให้เด็กๆ

        ลายมือชอล์กที่สวยงามของหูหลันเยวี่ยดึงดูดสายตาของเด็กๆไปที่กระดานดำทันที

        เด็กที่กล้าๆกลัวๆ คนหนึ่งถึงกับร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว "ว้าว!ลายมือของครูหูสวยจังเลย!"

        หลังจากวางชอล์กครึ่งแท่งที่อยู่ในมือกลับเข้าไปในกล่องไม้เก่าๆแล้ว หูหลันเยวี่ยก็ยิ้มให้เด็กๆ "นักเรียนทุกคนลองแนะนำตัวเองหน่อยสิ ชื่อและอายุของตัวเองด้วยนะถ้าจะบอกสิ่งที่ตัวเองชอบทำเป็นประจำด้วยก็ได้"

        พูดจบหูหลันเยวี่ยก็หยิบสมุดเล่มใหม่เอี่ยมกับปากกาลูกลื่นออกมา

        หลังจากหยิบปากกาและสมุดออกมาแล้วหูหลันเยวี่ยก็ชี้ไปที่ตรงกลาง "นักเรียนที่ใส่เสื้อแขนสั้นสีน้ำเงินคนนั้นเธอกำลังจะหลับเหรอ? ถ้าเธอจะง่วงนอนขนาดนี้งั้นก็ลุกขึ้นมาแนะนำตัวเองเป็นคนแรกเลย"

        สายตาของทุกคนมองไปในทิศทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย

        "หูเจี้ยนหมิง ทำไมนายเพิ่งมาก็อยากนอนแล้วล่ะ? หูเจี้ยนหมิงครูให้ลุกขึ้นมาแนะนำตัวเองนะ ทำไมยังไม่ลุกขึ้นมาอีกล่ะ?" เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ใส่เสื้อแขนสั้นลายตารางพูดขึ้น

        ตอนนี้ใบหน้าของหูเจี้ยนหมิงแดงก่ำไปหมดแล้วแต่เขาก็ยังนั่งอยู่เฉยๆ ไม่ขยับเขยื้อน

        "นี่นักเรียน ฉันให้ลุกขึ้นมาแนะนำตัวเอง เธอไม่ได้ยินเหรอ?" หูหลันเยวี่ยเดินไปที่โต๊ะเรียนของหูเจี้ยนหมิงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

        หูเจี้ยนหมิงบิดไปบิดมาแล้วลุกจากเก้าอี้"ผมชื่อหูเจี้ยนหมิง ปีนี้อายุเก้าขวบแล้วครับ"

        อย่าคิดแค่ว่าปกติเวลาที่หูเจี้ยนหมิงเรียกหูหลันเยวี่ยว่า"ยัยหมูตอน" เสียงนั้นดังแค่ไหนแต่ตอนที่ลุกขึ้นมาแนะนำตัวเองเวลานี้ เสียงของเขากลับเบาเหมือนเสียงยุง

        หูหลันเยวี่ยรอจนกระทั่งหูเจี้ยนหมิงแนะนำตัวเองแบบอึกอักเสร็จเธอก็ยิ้มและให้เขานั่งลง "นักเรียนที่จะแนะนำตัวเองต่อจากนี้ต้องพูดเสียงดังๆ หน่อยนะ อย่าเลียนแบบนักเรียนหูเจี้ยนหมิงที่พูดเสียงเบาขนาดนี้"

        ในขณะที่พูดหูหลันเยวี่ยก็กลับไปยืนอยู่ที่แท่นบรรยายอีกครั้ง จากนั้นเธอก็ให้เด็กๆที่อยู่แถวในสุดเริ่มแนะนำตัวเองตามลำดับ

        เดิมทีห้องนี้มีหัวหน้าห้องแต่หัวหน้าห้องย้ายโรงเรียนไปแล้ว ตอนนี้จึงยังไม่มีคนที่อยู่ในตำแหน่งนั้น

        ทุกคนคิดว่าครูหูคนใหม่ที่เพิ่งมาจะให้รองหัวหน้าห้องทำหน้าที่แทนชั่วคราวไปก่อนไม่คิดว่าครูหูจะเลือกคนหนึ่งมาเป็นหัวหน้าห้องชั่วคราวด้วยตัวเอง

        หูหลันเยวี่ยยิ้มแย้มอีกครั้งเดินไปหาหูเจี้ยนหมิงที่ยังคงก้มหน้าเหมือนจะหลับอยู่

        "นักเรียนหูเจี้ยนหมิง จะเป็นหัวหน้าห้องของพวกเราไปก่อนชั่วคราวนะสองอาทิตย์หลังจากนี้ พวกเราค่อยโหวตเลือกหัวหน้าห้องที่เหมาะสมกันอีกทีทุกคนปรบมือต้อนรับหัวหน้าห้องคนใหม่ของพวกเราหน่อยเร็ว"

        พอได้ยินว่าจะให้ตนเป็นหัวหน้าห้องหูเจี้ยนหมิงก็แทบจะเป็นลม

        ถึงแม้หูเจี้ยนหมิงจะไม่ใช่คนที่เรียนแย่ที่สุดแต่ก็อยู่ในอันดับรั้งท้าย

        หูเจี้ยนหมิงรู้ดีว่าถ้าเขาเป็นหัวหน้าห้องเขาจะต้องโดนเพื่อนที่เรียนเก่งๆ หัวเราะเยาะแน่นอน

        ถึงแม้เด็กๆจะไม่เห็นด้วยกับการที่หูเจี้ยนหมิงได้เป็นหัวหน้าห้องชั่วคราวแต่พวกเขาก็ไม่กล้าพูด แถมไม่กล้าถามด้วย

        ในที่สุดก็มาถึงเวลาพักเที่ยงจึงปล่อยเด็กบ้านใกล้กลับไปกินข้าวกลางวันที่บ้าน

        บ้านของหูเจี้ยนหมิงอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนดังนั้นหลังจากเข้าเวลาพัก เขาก็ต้องกลับไปกินข้าวกลางวันที่บ้านเหมือนกัน

        เด็กคนอื่นๆต่างก็เดินทางกลับบ้านอย่างร่าเริง แต่หูเจี้ยนหมิงกลับเดินคอตกกลับไป

        พอเข้าบ้านมาแม่เฒ่าหูเห็นหลานชายสุดที่รักเหมือนมะเขือที่โดนน้ำค้างแข็ง เธอก็รีบถาม"เจี้ยนหมิง เป็นอะไรไป? ทะเลาะกับใครมาอีกแล้วเหรอ?"

        พอมาอยู่ต่อหน้าคุณย่าหูเจี้ยนหมิงก็เหมือนเจอนางฟ้ามาโปรด "คุณย่าครับยัยหมูตอนจงใจแกล้งผม จงใจทำให้ผมขายหน้าต่อหน้าเพื่อนๆ"

        ในขณะนั้นเองอาสามก็เดินเข้ามาพอดี เมื่อครู่ลูกชายพูดอะไรกับคุณย่า เขาได้ยินหมดแล้ว

        "เจี้ยนหมิง พี่สาวคนโตของลูกทำอะไรลูกเหรอ?" น้ำเสียงของอาสามค่อนข้างจะหงุดหงิด"ลูกไปเรียกชื่อเล่นเขาอีกแล้วใช่ไหม?"

        สะใภ้สามที่เดินตามหลังอาสามมารีบวิ่งไปหาลูกชาย "เจี้ยนหมิงรีบเล่าให้พ่อกับคุณย่าฟังสิ พี่สาวคนโตทำอะไรลูก?"

        พูดยังไม่ทันขาดคำสะใภ้สามก็บ่นกับแม่ย่าและสามี "หูหลันเยวี่ยไม่พอใจอะไรพวกเราก็มาลงที่พวกผู้ใหญ่สิ จะมารังแกเด็กทำไมกัน?"