วิศวะรุ่นพี่..รักนี้เคะไม่เคะ (จบ)

บทพิเศษ

Keng & Cho

ทำไมวันนี้ผมถึงรู้สึกว่ามีคนจับจ้องมาที่ผมแปลก ๆ นะเดินไปไหนใคร ๆ ก็มองผมทั้งนั้นเลย...โหยยย ชักไม่มั่นใจแล้วนะวะเนี่ยย!! จะอะไรละก็เพราะไอ้พี่เก่งดันมาตามเฝ่าผมที่โรงเรียนแทบทุกเย็นหลายวันมานี่ผมไม่สามารถไปหาพี่ปืนได้เลย เพราะแฟนเขากลับมาอยู่ด้วยแล้ว แต่ประเด็นที่ทำให้ผมขยับไปไหนไม่ได้จริง ๆ ก็คือไอ้พี่แว่นนี่ต่างหาก

"นี่พี่จะมาหาผมทุกวันเลยหรือไงครับ?"

"ช่ายยยย~" พี่แว่นยิ้มหวานพลางขยับแว่นเข้าที่ เฮ้ออ..เขาไม่ใช่สเปคผมเลยสักนิด จะทำยังไงให้เขาออกไปจากชีวิตเราดีนะ

"วันนี้ผมขอกลับบ้านเองนะพี่ พอดีต้องแวะซื้อของน่ะ"

"หึ้ย..ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่พาไปซื้อ"

"ไม่เป็นไรพี่ ผมเกรงใจ" เอาจริง ๆ ผมไม่ได้เกรงใจอะไรหรอก แค่รำคาญพี่เก่งก็แค่นั้นแหละ

"ไม่ต้องเกรงใจ ๆ คนกันเองน่า ฮิฮิ" พูดจบนางก็เดินมาหยิบกระเป๋าผมเลยจ้า ผมพยายามแย่งคืนมาจากเขาแต่พี่เก่งดันไม่ยอมปล่อย ทำให้เรายื้อแย่งกันอยู่พักหนึ่งแต่แล้วความอดทนของผมก็ถึงขีดจำกัด

"เห้ยพี่!! บอกไม่ต้อง ๆ ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง" ผมตะคอกใส่เขาพร้อมกับปล่อยมือจากกระเป๋านั่นโดยให้แรงดึงกลับยังฝ่ายพี่เก่งทันที

"พี่ไม่ต้องมาตามตื๊อผมก็ได้นะ..บอกตามตรงพี่ไม่ใช่สเปคผมเลยด้วยซ้ำ รำคาญด้วยที่พี่ทำแบบเนี่ยอะ!!" จากนั้นผมก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันที กลัวโดนกระทืบเหมือนกันเลยรีบไปก่อนที่เขาจะโมโหผมดีกว่า

"แล้วแบบไหนเหรอ..ที่เป็นสเปคโชอะ?" ผมหยุดชะงักกับประโยคสุดท้ายที่เขาตะโกนถามมา เออ!! อยากจะบอกมาตั้งนานแล้วเหมือนกัน!!

"แบบพี่ปืนไง เท่ ดูดี ไม่เนิร์ด...ซึ่งพี่ไม่มีวันเป็นแบบนั้นได้หรอก" ผมไม่รอให้พี่เก่งมากระชากคอเสื้อผมแน่ รีบสาวเท้าออกมาจากตรงนั้นเลยสิครับรออะไร ผมทิ้งให้เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นส่วนตัวผมก็รีบตรงกลับบ้านตัวเองทันที ผซึ่งนั้นมันทำให้ผมมรู้สึกโล่งใจมากที่ได้พูดออกไป

1 สัปดาห์ต่อมา..

ตั้งแต่วันนั้นพี่เก่งก็ไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นอีกเลยไม่รู้ทำไมเหมือนกันมันกลับรู้สึกเหมือนผมขาดอะไรไปสักอย่าง เพราะเขาจะคอยตามซื้อขนมซื้อน้ำมายืนรอผมหน้าโรงเรียนทุกวัน ขับรถพาไปส่งบ้านเวลาผมอยากไปไหน เขาก็มักจะพาไปตลอดไม่เคยขัดใจแอบรู้สึกผิดนิด ๆ นะที่ไล่เขาไปวันนั้น

"แก..พี่คนนั้นหล่อเนอะ..มารอใครหน้าประตูไม่รู้อะ?" จู่ ๆ เพื่อนร่วมโรงเรียนก็พูดถึงใครสักคน..ว่าแต่ใครกันที่อยู่หน้าประตูโรงเรียนเวลานี้ นี่เพิ่งเที่ยงเองนะ ด้วยความอยากรู้ผมจึงเดินไปที่ประตูโรงเรียนเพื่อแอบส่องคนคนนั้นว่าเป็นใคร

“อ้าว..ก็ไม่เห็นมีใครเลยนี่”

'ประกาศ! ขอให้นายโชติภัทร พุ่มยอด มาพบผู้ปกครองที่หน้าอาคารประชาสัมพันธ์ด้วยค่ะ... ขอให้นายโชติภัทร พุ่มยอดมาพบผู้ปกครองที่หน้าอาคารประชาสัมพันธ์ด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ'

เสียงครูฝ่ายประชาสัมพันธ์ประกาศเรียกให้ผมไปพบผู้ปกครอง..ผู้ปกครองเหรอ? พ่อแม่ผมเพิ่งไปต่างประเทศเมื่อเช้าเองนะ ผมจึงเร่งฝีเท้ามันเร่งรีบเดินไปยังบริเวณที่ครูบอกอย่างอัตโนมัติเพียงเพราะอยากรู้ว่าใครที่กล้าแอบอ้างมาเป็นผู้ปกครองของผม

เมื่อถึงหน้าอาคารประชาสัมพันธ์ ผมก็พบกับผู้ชายคนหนึ่งลักษณะท่าทางดูคุ้นตามาก แต่ผมไม่ยักรู้ว่าเคยรู้จักเขามาก่อน

"พ...พี่เก่ง?" ชายหนุ่มคนนั้นหันหน้ามาทางผม ก็คือพี่เก่งไอ้พี่แว่นที่ชอบตามตื๊อในตอนนี้กลับดูหล่อเหลา เท่บาดใจมาก แว่นที่เคยสวมใส่ถูกถอดออก ทรงผมที่ไม่เคยจัดทรงก็ถูกเซตขึ้นมาใหม่แถมดูเหมือนจะไปตัดทรงใหม่มาด้วย เอาจริง ๆ เขาก็ไม่ได้เป็นคนหน้าขี้เหร่อะไร หากแต่ที่เขาใส่แว่นมันทำให้ดูไม่หล่อเท่านั้นเอง

แต่เหนือสิ่งอื่นใดรูปลักษณ์ภายนอกตอนนี้ไม่ได้มีผลต่อผมเลยสักนิด กลับความรู้สึกที่มันหน่วง ๆ หลังจากที่เขาหายไปต่างหากที่ทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

#ในรถ

พี่เก่งบอกกับครูที่โรงเรียนว่าต้องพาผมไปทำธุระแทนพ่อแม่ที่ไปทำงานที่ต่างประเทศ เขาจึงยอมให้ผมลาครึ่งวันได้

"พี่เก่งจะพาโชไปไหน?" อยู่ ๆ เขาก็จอดรถอย่างกะทันหันพลางหันมาจับมือผมแบบซึ้ง ๆ ยังไงบอกไม่ถูก

"เป็นแฟนกับพี่นะ..ถ้าโชอยากได้อะไรหรืออยากให้พี่เปลี่ยนตรงไหน..พี่ทำให้ได้ทุกอย่าง" ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงปฏิเสธเขาไปแล้ว แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ด้วยเพราะช่วงเวลาที่เขาหายไปมันทำให้ผมรู้ว่า...ผมรู้สึกยังไงกับเขา

"//พยักหน้า...ครับ"

โปรดติดตามตอนต่อไป..