ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]

        หลังจากกินข้าวเสร็จ พวกเขาก็กลับมาที่โรงเตี๊ยมเด็กทั้งสองหลับกันไปแล้ว จุนห่าวมองหานรุ่ยที่เพิ่งกล่อมลูกเสร็จ เขาขมวดคิ้วพลางเอ่ยขึ้นว่า“เรื่องนี้ดูท่าจะจัดการยากยิ่งนัก ข้าไม่คิดว่า จางหนิงจะทำการบุ่มบ่ามเช่นนี้ถึงจะเข้าใจได้ว่า จางหนิงจะแค้นเซ่าหานอี้มาก แต่ทำแบบนี้ก็เท่าเขาขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ”

        “ใช่ ข้าชื่นชมและเข้าใจวิธีของจางหนิงนะ หากเป็นข้า ข้าคงจะฆ่าเซ่าหานอี้ให้ตายไปเลยและคงไม่ทำให้เขาต้องมาทนทุกข์ทรมานเช่นนี้” หานรุ่ยเอ่ยขึ้น ขณะที่นั่งลงข้าง ๆ จุนห่าวแม้บางทีจะอดทนได้ แต่ก็ย่อมมีบ้างที่จะทนไม่ไหว ตอนที่หมดความอดทน ก็ทำได้เพียงแค่สู้สุดชีวิตเท่านั้น

        พอจุนห่าวได้ฟังคำของหานรุ่ย มือหนึ่งของเขาก็ยื่นไปจับมือหานรุ่ยไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็วางลงตรงไหล่ของหานรุ่ยเขากล่าวขึ้นว่า “หากมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับพวกเราจริง ๆข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไว้คนเดียว ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะตายไปกับเจ้าความตายไม่อาจแยกเราจากกันได้”

        จุนห่าวชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ เขาก็พลันลุกพรวดขึ้นมา พลางพยุงหานรุ่ยให้มายืนที่เบื้องหน้าของเขาเขาใช้แขนทั้งสองข้างโอบไหล่หานรุ่ยไว้ และใช้สายตาลึกซึ้งจดจ้องมายังหานรุ่ยด้วยความรักเขาพูดกับหานรุ่ยว่า “เสี่ยวรุ่ย ได้โปรดอย่าทิ้งข้าไปไหนไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามที่เจ้าจะทำเพื่อข้า ข้าขอยอมตายดีกว่าที่จะมีชีวิตต่อไปเช่นนั้น”จุนห่าวพูดด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำและแฝงไปด้วยความเศร้า โลกนี้ช่างกว้างใหญ่นักผู้ที่มีพลังปราณลึกล้ำคงมีอีกมาก พวกเขาสามารถพบเจอกับศัตรูที่แข็งแกร่งได้อยู่ตลอดเวลาอันตรายมีอยู่ทั่วทุกหัวระแหง จุนห่าวไม่กล้ารับรองว่า เขาจะสามารถอยู่ได้อย่างอยู่ยงคงกะพัน เขาจึงทำได้เพียงปีนไต่ขึ้นไปอย่างมุ่งมั่นเพื่อที่จะได้ยืนอยู่ในจุดที่สูงที่สุดที่จะทำให้ผู้คนมองเห็น ถึงครานั้นเขาคงจะได้ทำดั่งที่ใจเขาต้องการและแน่ใจได้ว่า ชีวิตของเขากับหานรุ่ยจะไม่ถูกผู้อื่นมารบกวน

        พอได้เห็นความอ่อนโยนและสายตาอันลึกซึ้งของจุนห่าว หานรุ่ยก็ใจสั่น และคิดในใจว่า ทำไมตัวเขาถึงได้มีชายที่รูปงามเช่นนี้ ยอมอุทิศตนเอง เพื่อเขาขนาดนี้กันนะส่วนเขาทำได้เพียงแค่ใช้ใจแลกใจ และจะไม่ทำให้ความรักอันลึกซึ้งของจุนห่าวต้องผิดหวัง

        เมื่อหานรุ่ยได้ฟังคำพูดของจุนห่าว เขาก็จับมือจุนห่าวตอบ และพูดด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยวว่า“หากมีวันนั้นขึ้นมาจริง ๆ ข้าก็ยินดีที่จะตายไปพร้อมเจ้า ข้าจะไม่ปล่อยมือเจ้าเป็นอันขาดเราจะอยู่ตายเคียงกัน” 

        ‘อยู่ตายเคียงกัน’ จุนห่าวเอ่ยซ้ำพลางพึมพำกับตัวเอง เขาคิดในใจว่า คำสี่คำที่เรียบง่าย แต่กลับหลอมรวมความรู้สึกอันลึกซึ้งของหานรุ่ยเอาไว้ได้“ใช่ เราจะอยู่ตายเคียงกัน” จุนห่าวบีบไหล่ของหานรุ่ยเบาๆ พร้อมพูดอย่างตื้นตันใจว่า “ไม่มีอะไรแยกพวกเราได้ แม้แต่ความตาย”

        พอเห็นจุนห่าวที่กำลังตื้นตันใจเป็นอย่างมาก ก็ทำให้หานรุ่ยรู้สึกดีขึ้นหานรุ่ยคิดในใจว่า ขอแค่ใครซักคนที่จะอยู่เคียงข้างไม่ห่างกันจนแก่เฒ่า ใครบ้างที่จะไม่อยากมีคนที่รักตัวเองอย่างสุดหัวใจและในตอนนี้เขาได้พบกับคนคนนั้นแล้ว

        เมื่อจุนห่าวได้ฟังคำที่หานรุ่ยกล่าวแล้ว ก็รู้สึกดียิ่งนัก เขาคิดในใจ นี่เป็นคำสารภาพรักทางอ้อมของหานรุ่ยสินะ ตอนนี้เขารู้แล้วว่า เสี่ยวรุ่ยรักเขาอย่างลึกซึ้งแล้วทั้งการกระทำและวาจา ทุกอย่างล้วนออกมาจากใจจริง เพราะตอนนี้หานรุ่ยกำลังอารมณ์ดี จึงเผยให้เห็นรอยยิ้มที่เบิกบาน

        จุนห่าวไม่ลืมเรื่องสำคัญของเขา เขากล่าวกับหานรุ่ยว่า“เวลานี้สิ่งที่สำคัญที่สุด คือ การช่วยจางหนิง ยิ่งช่วยได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีข้าเกรงว่า จางหนิงจะอดทนต่อไปไม่ไหว แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะจัดการได้ง่ายเท่าไรนักเพราะจางหนิงเล่นตัดเจ้าโลกของเซ่าหานอี้เสียจนขาดสะบั้นขนาดนั้น แม้จะมียาบำรุงพลังมังกรไปก็ไร้ประโยชน์”

        รอยยิ้มเมื่อครู่นี้ของหานรุ่ยค่อย ๆ จางลง เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า“กุญแจสำคัญในตอนนี้ คือ ต้องมองให้ออกว่า จริง ๆ แล้วเซ่าหานอี้สำคัญต่อเซ่าเจี้ยนหลิ่นเพียงใดหากไม่ได้สำคัญอะไรมากนัก เรื่องนี้ก็จะจัดการได้ง่ายขึ้นมาหน่อย”

        จุนห่าวกล่าวต่อว่า “หากข้าเป็นเซ่าเจี้ยนหลิ่น ข้าจะต้องล้างแค้นให้หลานชายของข้าแน่แต่ถ้าให้ข้าวิเคราะห์จากข่าวที่ได้ยินมา เซ่าเจี้ยนหลิ่นคงเห็นเซ่าหานอี้เป็นแค่ตัวสืบพันธุ์ของตระกูลเท่านั้นหากเป็นเช่นนั้นจริง ก็คงไม่ได้สำคัญอะไรมาก”

        “ข้าได้ยินมาว่า พ่อของเซ่าหานอี้มิได้เกิดจากภรรยาเอกของเซ่าเจี้ยนหลิ่นภรรยาเอกได้แต่งเข้ามา หลังจากที่เซ่าหานอี้มีข้อบกพร่อง ข้าคิดว่า ภรรยาเอกจะต้องอยากมีลูกของตัวเองเป็นแน่เราเริ่มจากการยืมมือของภรรยาเอกของเขาก็ได้” หานรุ่ยเอ่ย มีใครที่ไม่ต้องการที่จะมีบุตรเป็นของตัวเองบ้างโดยเฉพาะอย่างยิ่งในตระกูลใหญ่เช่นนี้ การมีบุตรจะทำให้ฐานะของเขามั่งคงได้