@บริษัท T
-แผนกการผลิต-
ชมพู: “ไหนชิ้นงานที่ให้ไปออกแบบแน่ใจหรือว่าจะทำให้บริษัทเราได้กำไรจากของเล่นประเภทนี้ ?”
อาชิ: “แน่ใจครับไม่ทราบว่าหัวหน้ามีอะไรไม่ถูกใจตรงไหน ผมมั่นใจว่าชิ้นงานที่ผมออกแบบมามันต้องดีอย่างแน่นอน”
ชมพู : “เกมสัตว์เลี้ยงแบบทามาก็อตเนี่ยนะ คิดว่าสมัยนี้ยังมีใครเล่นอยู่อีกไหมโน่น แอปพลิเคชันในมือถือก็เยอะแยะ เกมกดนี่มัน... ตกยุคไปแล้วไม่รู้นายคิดได้อย่างไร”
อาชิ : “แต่ผมว่าบางครั้งเนี่ยนะ ไอ้ของที่คุณคิดว่ามันตกยุคไปแล้วมันอาจยังมีคน้าอยู่ก็ได้”
ชมพู : “อยู่ก็ได้น่ะกี่คน ถามหน่อยเถอะทำงานมาตั้งนานมีปัญญาคิดได้แค่นี้หรือ”
อาชิ : “แค่นี้ต้องบอกว่ามีปัญญาเลยหรือผมว่ามันจะมากไปหน่อยมั้งครับ”
ชมพู : “มากไปหน่อยอะไร ที่พูดน่ะน้อยไปด้วยซ้ำ หัดดูแผนกอื่นเสียบ้างว่าเขาไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”
อาชิ : “แผนกอื่นก็แผนกอื่นผมไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวข้องกันตรงไหนอีกอย่างไอ้รสนิยมการเลือกซื้อของเล่นเนี่ยมันก็กำหนดตายตัวไม่ได้ หัวหน้าจะเอาความคิดแค่นี้มาตัดสินชิ้นงานของผมโดยที่ยังไม่ดูว่ามันมีความพิเศษอย่างไร”
ชมพู : “หึ ไม่ต้องเสียเวลาดูหรอกเอาเวลาพูดไปทำมาใหม่ดีกว่า”
อาชิ : “ฮ่ะ ๆ ผมนี่แปลกใจนะว่าทำไมพี่น้องฝาแฝดมันถึงนิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหวแบบนี้”
ชมพู : !!!
อาชิ : “คุณน้ำตาลเนี่ยเขาออกจะเป็มิตรกับคนทั่วไปไม่เหมือนหัวหน้า เสียแรงเกิดมาหน้าตาเหมือนกันเสียเปล่า แต่นิสัยนี่สิคงจะลำบากหน่อย”
ชมพู : “นี่นาย ! กล้าดีอย่างไรมาวิพากษ์วิจารณ์ฉันแบบนี้”
อาชิ : “เอ้า ทำไมผมจะไม่กล้า ในเมื่อผมเป็แฟนกับคุณน้ำตาลเพราะฉะนั้นกะอีแค่นี้มันเื่จิ๊บจ๊อย”
ชมพู : “เอาเวลาพล่ามเื่แบบนี้ไปก้มหน้าก้มตาทำงานดีกว่า”
อาชิ : “ผมทำแน่ คอยดูนะ”
ชมพู : “ถ้าทำได้ก็ลองดูสิ คนอย่างนายจะไปทำอะไรได้นอกจากคอยประจบพี่น้ำตาล ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน”
-โรงอาหาร-
นิกแน็ก : “อ้าว ทำไมทำหน้าบูดหน้าบึ้งขนาดนั้นล่ะอุตส่าห์ได้เลื่อนขั้นเป็หัวหน้าฝ่ายแล้วแท้ ๆ”
ชมพู : “ก็ลูกน้องน่ะสิ คิดว่าสมัยนี้จะยังมีใครเล่นทามาก็อตอยู่อีกออกแบบมั่ว ๆ แบบนี้มาได้อย่างไรก็ไม่รู้”
นิกแน็ก : “อ้าว ชมพู นี่นายไม่รู้จริง ๆ หรือ”
ชมพู : “รู้อะไร”
นิกแน็ก : “ไม่ได้ดูข่าวหรือ”
ชมพู : “ข่าวอะไร”
นิกแน็ก : “ข่าวไอทีน่ะสิเดี๋ยวนี้ทามาก็อตกำลังจะกลับมาบูมอีกแล้วนะ”
ชมพู : …
นิกแน็ก : “ตาย ๆ อุตส่าห์ได้เป็หัวหน้าฝ่ายเชียวนะนายเนี่ยดูฉันสิยังต๊อกต๋อยอยู่ที่เดิม นายน่าจะยิ้มเยอะ ๆแทนที่จะมานั่งหน้าบูดเป็ตูดลิงแบบนี้”
ชมพู : “เว่อร์ไปหรือเปล่าเนี่ย ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”
นิกแน็ก : “เออ ชมพู น้ำตาลเป็แฟนกับลูกน้องในแผนกนายจริง ๆหรือเปล่าเนี่ย ได้ยินคนพูดกันให้แซ่ดเลย”
ชมพู : “ก็จริง แต่มันไม่ใช่เื่ของฉัน”
นิกแน็ก : “แน่ใจ ?”
ชมพู : “ก็ลูกน้องคนที่ว่านี่แหละที่เอาเกมสัตว์เลี้ยงทามาก็อตมาเสนอฉัน! เห่ยบรมว่ะ เผลอ ๆ จะโดนฟ้องว่าละเมิดลิขสิทธิ์เขาอีกด้วยแต่ฉันไล่กลับไปคิดมาใหม่แล้ว”
นิกแน็ก : “โหย พูดถึงว่าที่พี่เขยดี ๆ หน่อยสิ”
ชมพู : “พี่เขยบ้าอะไร ฉันไม่ยอมรับด้วยหรอกนะ”
น้ำตาล : “ชมพู ที่นั่งว่างอยู่หรือเปล่า”
ชมพู : “ก็... ว่าง”
น้ำตาล : “ดี อย่างนั้นเดี๋ยวพี่กับอาชิจะมานั่งด้วย โต๊ะอื่นเต็มหมดแล้ว”
อาชิ : “สวัสดีนิกแน็ก”
นิกแน็ก : “อืม สวัสดี เป็อย่างไรบ้าง สบายดี ?”
อาชิ : “ก็สบายดี ถ้าไม่โดนดุเื่ชิ้นงานล่ะก็นะ”
นิกแน็ก : “อ้ออ”
ชมพู : …
น้ำตาล : “อะไร ชมพู นี่ไปดุอะไรอาชิอีกล่ะ”
ชมพู : “ผมไม่ได้ดุ”
น้ำตาล : “แต่อาชิบอกว่านายดุ”
CHOMPU (ถอนหายใจ)
-ลานจอดรถ-
น้ำตาล : “กลับบ้านพร้อมกันเลยไหมวันนี้อาชิจะมากินข้าวที่บ้านเรานะ”
ชมพู : “…ไม่ล่ะ พวกพี่กลับกันก่อนเถอะ”
อาชิ : “ดูท่าหัวหน้าจะไม่ชอบหน้าผมจริง ๆ ด้วยนะเนี่ย”
น้ำตาล : “ไม่หรอก ชมพูเขาก็ปากแข็งไปอย่างนั้นเองแหละ”
ชมพู : “ผมไม่ได้ปากแข็ง”
น้ำตาล : “เออ ช่างเถอะ อย่างนั้นเจอกันที่บ้านนะ”
ชมพู : “อืม”
@บ้านชมพู
น้ำตาล : “วันนี้ทำงานเหนื่อยไหม”
อาชิ : “ก็ไม่เท่าไหร่หรอก แล้วน้ำตาล ?”
น้ำตาล : “เหมือนเดิม... เดิม ๆ มาก”
อาชิ : “ฮ่า ๆ น้ำตาลนี่น่ารักเนอะ ยิ้มก็เก่งเข้ากับคนก็ง่าย”
น้ำตาล : “อย่าชมสิ อายชมพูน่า”
อาชิ : “ไม่ต้องอายหรอกก็เราเป็แฟนกัน อีกอย่างหัวหน้าเขาไม่สนใจหรอก”
ชมพู : …
น้ำตาล : “เอ้า กินข้าว ๆ เดี๋ยวก็เย็นเสียหมด”
อาชิ : “ว่าแต่ ั้แ่เราเป็แฟนกันมาหนึ่งเดือน ผมมาที่บ้านยังไม่รู้เลยว่าพ่อแม่ของน้ำตาลไปไหน”
น้ำตาล : “พ่อแม่...”
ชมพู : “พวกท่านเสียไปแล้ว เสียไปนานแล้ว... โอเคไหมแล้วไม่ต้องถามอีก”
อาชิ : !!!
น้ำตาล : “ชมพู !”
ชมพู : “ผมอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะ”
CHOMPU (ลุกออกไป)
อาชิ : …
น้ำตาล : “ขอโทษนะ”
อาชิ : “ไม่เป็ไร”
น้ำตาล : “ลองออกแบบชิ้นงานดี ๆ ไปเสนอสิที่จริงชมพูน่ะเป็คนน่ารักมากเลยนะ ฉันเป็ฝาแฝดเขา ฉันรู้ดี”
อาชิ : “ฝาแฝดอย่างไร นิสัยไม่เห็นเหมือนกันเลยน้ำตาลออกจะเป็คนน่ารัก ในขณะที่หัวหน้า... ผมล่ะไม่อยากพูดถึงว่ะ”
น้ำตาล : “ขนาดนั้นเลยหรือ ฮ่า ๆ แสดงว่าทำงานกับชมพู แย่ขนาดนั้นเลยอย่างนั้นสิ”
อาชิ : “ไม่แย่ก็แย่ล่ะ อย่างวันนี้ผมเอาชิ้นงานไปเสนอนะแทนที่จะพูดดี ๆ กลับดุผมเสียยกใหญ่คนอย่างหัวหน้านี่เป็ฝาแฝดกับน้ำตาลไปได้อย่างไรก็ไม่รู้”
น้ำตาล : “ถ้ามันน่าเบื่อขนาดนั้นก็ย้ายแผนกสิอีกหน่อยย้ายมาอยู่กับฉันเป็อย่างไร ? ฟังดูดีใช่ไหมล่ะ”
อาชิ : “ถ้าได้ล่ะก็นะ”
น้ำตาล : “ได้อะไร”
อาชิ : “นั่นสิ ได้อะไรน้า ได้...”
น้ำตาล : ???
ARCHI (ฟอด)
น้ำตาล : “อาชิ บ้า !”
อาชิ : “ได้มากกว่านี้ก็ดีนะ”
น้ำตาล : “นี่เรากำลังพูดเื่เดียวกันหรือเปล่า”
อาชิ : “แน่นอนสิครับ น้ำตาลล น่ารักที่สุดเลยย”
ARCHI (ลากเสียง)
อาชิ : “ไม่เหมือนใครบางคน”
น้ำตาล : “อาชิเนี่ยชอบลากชมพูเข้ามาเอี่ยวด้วยตลอดเลยนะหรือว่าอาชิเองก็ชอบชมพู ?”
อาชิ : “หา ? โอ้ย ผมเนี่ยนะจะชอบคนแบบนั้น ฮ่า ๆๆ”
น้ำตาล : “ฉันรู้หรอกน่า แกล้งพูดไปอย่างนั้นเองแหละ”
อาชิ : …
CHOMPU (ได้ยิน)
ชมพู : “นายอาชิ... เกลียดฉันมากเลยหรือ ?”
7K
