บทที่ 10 ตระกูลเฉินผู้แข็งแกร่ง!
เฉินฉางอันมีสีหน้าประหลาดใจ ภายในใจเต็มไปด้วยความสงสัย "ท่านลุงใหญ่ หรือข้า… จะเป็คุณชายจากตระกูลลึกลับที่ไหนกัน?”
“แท้จริงแล้วท่านหาใช่ลุงใหญ่ของข้าไม่?”
“และบิดามารดาที่แท้จริงของข้ายังคงอยู่ พวกท่านล้วนมีพลังแข็งแกร่ง? เพียงแต่ให้ข้ามาอยู่ข้างนอกเช่นนี้?"
"เชอะ!" เฉินเสวียนทงเยาะหยันออกมา มุมปากยกขึ้นกล่าว "จะเป็ไปได้อย่างไร! เ้าคือบุตรชายแท้ ๆ ของข้า!"
เฉินฉางอันเอามือลูบจมูกพลางมองไปยังผู้าุโเก้าท่านด้วยความอยากรู้ "เช่นนั้นพวกท่านทุกคนไม่โทษข้าที่ก่อเื่ใหญ่หรือ?”
“หากยังให้ข้าก่อเื่ต่อไปอีก? ไม่กลัวว่าวันหนึ่งข้าจะแทงทะลุฟ้าหรือ?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า แทงทะลุฟ้าหรือ? เช่นนั้นพวกเราก็จะช่วยกันปะ!"
ครานี้ นายท่านเก้าหัวเราะลั่น "อีกอย่างตระกูลเฉินของเรารักใคร่สามัคคีมาโดยตลอด ช่วยเหลือกันเสมอไม่ว่าจะผิดหรือถูก!"
"ถูกต้องแล้ว หากเ้าขี้กลัวเช่นนี้แล้วจะเติบโตได้อย่างไร?" นายท่านแปดยิ้มน้อย ๆ ขณะกล่าว
ครานั้น นายท่านหนึ่งเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เขากล่าวถูก เ้าช่างเป็ทองคำวิเศษ ไฉนจึงหลอมด้วยวิธีอ่อนโยนได้”
นายท่านสองผู้ถือพัดขนห่านเอ่ยอย่างช้า ๆ ว่า “ฉางอัน พวกเราผู้บำเพ็ญเพียร ย่อมใช้ชีวิตท้าทายทุกสิ่ง!”
“ไม่เชื่อฟ้า ไม่ยอมก้มหัวให้โชคชะตา ไม่มีสิ่งใดขวางกั้นได้!”
“สรรพสัตว์มิอาจฝังกลบหัวใจ เทพและิญญายิ่งมิอาจทำให้พวกข้าก้มหัวให้!”
ผู้าุโคนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย
เหล่าศิษย์ตระกูลเฉินเบิกบาน ต่างรู้สึกเป็เกียรติที่ได้เกิดในตระกูลเฉิน
ดวงตาเฉินฉางอันเป็ประกาย หัวใจเอ่อล้นด้วยความรู้สึกฮึกเหิม!
เหล่าผู้าุโต่างสนับสนุนให้เขากล้าหาญฝ่าฟัน ไม่หวั่นเกรงฟ้าดิน!
เช่นนั้น ในภายภาคหน้า เขาจะใช้ความแข็งกร้าวเป็หลัก!
เพราะเขามีตระกูลเฉิน และโลงศพบรรจุเทพเ้า... สองพลังหนุนหลังอันแข็งแกร่ง!
“นายท่าน ไม่ดีแล้วขอรับ!”
ในขณะนั้นเอง บ่าวคนหนึ่งของตระกูลเฉินก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“โอ้ เกิดเื่อันใดขึ้นรึ?”
เฉินเสวียนทงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“นายท่าน...” ข้ารับใช้ผู้นั้นยังคงมีสีหน้าตื่นตระหนก
เขากำลังหอบหายใจอย่างหนัก ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวต่อว่า “ตระกูลใหญ่สามตระกูลที่เหลือในเมืองหลวง ตระกูลหลิว ตระกูลหวัง และตระกูลอู่ ล้วนประกาศตัดขาดการติดต่อค้าขายกับพวกเราวันนี้ขอรับ!”
“อีกทั้งกิจการหลายแห่งของพวกเรา รวมถึงเหมืองแร่ศิลาจิติญญา ก็ถูกตระกูลต่าง ๆ ร่วมกันต่อต้าน!”
“แม้แต่ราชวงศ์ก็ยังออกประกาศว่า สิ่งที่ตระกูลเฉินทำลงไปนั้น ไม่เกี่ยวข้องกับแคว้นต้าโจวแม้แต่น้อย!”
สิ้นคำ กลับมีเพียงความเงียบปกคลุมไปทั่ว
“นี่มันเกิดเื่อันใดขึ้น?” เฉินเสวียนทงขมวดคิ้ว มองไปรอบ ๆ ก่อนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง “หรือว่าตระกูลกู้กำลังวางแผนอันใดอยู่?”
ข้ารับใช้คนสนิทของตระกูลเฉินแอบเหลือบมองเฉินฉางอันแล้วก้มหน้ากล่าวว่า "ท่านพูดถูกแล้วขอรับ เป็ตระกูลกู้!"
"มีข่าวลือจากตระกูลกู้ว่า แม่นางกู้ชิงเฉิงได้สมรสกับจวินอู๋เจี้ยนแล้ว และทั้งสองตระกูลก็ได้หมั้นหมายกันเรียบร้อยแล้ว... พวกเขากล่าวว่า..."
"หือ?" นายท่านเก้าเบิกตากว้าง "พวกมันพูดว่าอย่างไร?"
"พวกมันพูดว่า คุณชายใหญ่ของเราเกลียดชังเพราะความรัก จึงให้นายท่านแปดกับนายท่านเก้าไปฆ่าจวินอู๋เจี้ยนขอรับ ตอนนี้ทุกตระกูลในเมืองหลวงต่างก็้าตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเฉินของพวกเราขอรับ!"
ทันทีที่คำพูดของข้ารับใช้จบลง นายท่ายเก้าก็คำรามลั่น "บัดซบ! ตระกูลกู้พูดเช่นนี้รึ?"
"อะ... เอ่อ... ใช่ขอรับ!" ข้ารับใช้ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจากอำนาจของนายท่านเก้า
ทุกคนเงียบงันในทันที สายตาทุกคู่หรี่ลง
"ฉางอัน เ้าจะว่าอย่างไร?"
ในเวลานี้ นายท่านสองที่ถือพัดขนห่านอยู่ มองเฉินฉางอันพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ฮ่า ฮ่า!" เฉินฉางอันแค่นเสียงเยาะหยันอย่างดูแคลน "ไม่นึกเลยว่าตระกูลกู้จะเลือกทำผิดจนถึงที่สุดเช่นนี้ อีกทั้งไม่คิดมาขอขมาคืนดีกับพวกเรา!"
ดวงตาของเขาหรี่ลง "ผู้ที่คิดกลยุทธ์เช่นนี้ได้ คงไม่ใช่เ้าโง่งมอย่างกู้ชิงซานเป็แน่!"
"ถูกต้อง คงต้องเป็ผู้าุโของพวกมัน กู้ฉางหงเป็ผู้วางแผนอย่างแน่แท้" นายท่านสองกล่าวพลางยิ้มน้อย ๆ "ข้าเกรงว่าพวกมัน้าให้ทั้งเมืองหลวงเด็ดหัวตระกูลเฉินกระนั้นหรือ น่าสนใจยิ่งนัก"
"น่าสนใจอย่างแท้จริง" เฉินฉางอันแค่นเสียงเ็า "ก่อนหน้านี้ ข้าไม่ฆ่าคนของตระกูลกู้ เพราะพวกมันยังไม่ได้คิดร้ายต่อข้า หากพวกมันยังหาเื่ข้าอีก... ฮึ่ม ข้าคงจะไม่ปรานีอีกแล้ว!"
"ผู้อื่นไม่ล่วงเกินข้า ข้าย่อมไม่ล่วงเกินผู้อื่น หากผู้อื่นล่วงเกินข้า ข้าย่อมเอาชีวิต!"
เฉินฉางอันกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
ท่าทางเช่นนั้นทำให้หัวใจของเหล่าผู้าุโสั่นสะท้าน
เหล่าผู้าุโคนอื่น ๆ พยักหน้าเห็นด้วย
"เ้าจงลงไปเถิด ปล่อยพวกตระกูลที่้ากำจัดพวกเราทำตามใจชอบไปก่อน หากพวกมันคิดจะยื่นมือเข้ามาในตระกูลเฉิน... ใครที่ยื่นมือเข้ามา พวกเราก็จะตัดมือมันผู้นั้น!"
เฉินเสวียนทงกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า แสดงท่าทีไม่แยแสต่อตระกูลที่คิดจะกำจัดตระกูลเฉิน
"ใช่!"
ผู้าุโคนอื่นรีบตอบรับด้วยความเคารพ
เมื่อเื่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เฉินฉางอันจึงกลับไปยังห้องของตน
เขาเก็บร่างของท่านจวินอู๋เจี้ยนและร่างของสองผู้าุโไว้ในโลงศพบรรจุเทพ
ไม่นานนัก ร่างของทั้งสามก็สลายไปจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก!
พลังงานบริสุทธิ์ไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างกายของเฉินฉางอัน เริ่มหล่อเลี้ยงจิติญญาของเขา
"น้อยเกินไป"
เฉินฉางอันกล่าวอย่างไม่พอใจ
จากนั้นเขาก็หยิบกระบี่เล่มหนึ่งขึ้นมา
นี่มันกระบี่กว้างหนึ่งเชียะ ยาวเกือบแปดเชียะ!
“กระบี่... กระบี่เ้าพยัคฆ์ขั้นนภา!”
นี่คือกระบี่ชั้นฟ้าที่ตระกูลเฉินสะสมไว้!
ระดับของอาวุธแบ่งออกเป็ ขั้นอำพัน ขั้นลึกลับ ขั้นปฐี ขั้นนภา ขั้นราชัน ขั้นจักรพรรดิ ขั้น์ ขั้นเทพ ขั้นมหาจักรพรรดิ ขั้นเซียน
กล่าวคือในแต่ละขั้นจะสอดคล้องกับอาวุธหนึ่งระดับ
จากนั้น เฉินชางอันก็เริ่มฝึกฝนเพลงกระบี่
กระบวนท่าที่หนึ่ง สังหารในพริบตา!
กระบวนท่าที่สอง ผนึก!
กระบวนท่าที่สาม สิ้นนภา!
รุ่งขึ้น ข้ารับใช้คนหนึ่งรีบร้อนมาถึงหน้าห้องของเฉินฉางอัน เสียงร้อนรนดังลอดเข้ามา
“คุณชายใหญ่ ไม่ดีแล้วขอรับ คุณชายรองถูกคนรังแกที่สำนักศึกษา นายท่านให้คุณชายใหญ่ไปจัดการขอรับ”
ได้ยินดังนั้น แววตาเฉินฉางอันฉายแววเยือกเย็น เขาเก็บกระบี่จ้าวพยัคฆ์เข้าไปในแหวนมิติ ก่อนจะก้าวเท้ายาว ๆ ออกไป
เมื่อเห็นข้ารับใช้ที่ร้อนรนอยู่หน้าประตู เฉินฉางอันเอ่ยปากเสียงเ็า “พาข้าไป!”
“ขอรับ!”
ข้ารับใช้ผู้นั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบเดินนำทางไปทันที
ในหัวของเฉินฉางอันอดไม่ได้ที่จะนึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์และร่างกายผอมบางของคุณชายรอง ก็คือ เฉินเสวียน
บุตรชายแท้ ๆ ของเฉินเสวียนทง! น้องชายร่วมสาบานของเฉินฉางอัน!
"หึหึ บังอาจนัก! ใครกันที่กล้ารังแกน้องข้า ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!" เฉินฉางอันพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ ก่อนเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ในเวลาเดียวกัน ณ มุมหนึ่งอันเงียบสงบภายในสำนักต้าโจว
"กร๊อบ!"
เสียงกระดูกแหลกละเอียดดังขึ้นพร้อมกับร่างผอมบางที่ถูกเหวี่ยงกระแทกพื้นอย่างแรง
เืสีแดงฉานไหลนองเปรอะเปื้อนพื้นอย่างรวดเร็ว
"โอ้! กระดูกแข็งจังเลยนะ!"
ชายหนุ่มในชุดฟ้าหน้าตาดุดันเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า จ้องมองเฉินเสวียนที่นอนจมกองเืด้วยท่าทางดูถูกเหยียดหยาม "หึหึ เฉินเสวียน ตระกูลเ้ากำลังจะล่มสลายแล้วยังจะอวดดีอีกหรือ?"
ชายหนุ่มอีกสองคนเดินตามมา สมทบข้างด้วยท่าทางเย้ยหยันและสมเพช "แค่ก้อนศิลาพันิญญาร้อยก้อน จะหวงแหนอะไรนักหนา ยกให้พวกข้าเสียก็สิ้นเื่"
"ฮึ่ม! ถึงคราที่ตระกูลเฉินของเ้าจะถูกกวาดล้าง พวกข้าทั้งสามตระกูลอาจจะเมตตาไว้ชีวิตสุนัขอย่างเ้าก็ได้!"
"หลิวเหิง หวังกาง อู่หง!"
แขนซ้ายของเฉินเสวียนถูกซัดจนแหลก ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยาแนับสิบแห่ง ความเ็ปแสนสาหัสทำให้สีหน้าของเขาซีดขาว เหงื่อไหลราวกับสายฝน
เขากัดฟันแน่น พูดด้วยความเคียดแค้น "ฮ่าฮ่า พี่ใหญ่ฉางอันของข้ากลับมาแล้ว พวกเ้ากล้าทำร้ายข้าเช่นนี้ ก็จงเตรียมตัวตายได้เลย!!"
17K
