หรงเจียซั่งตัวสูงขายาว เดินก้าวเท้ายาวฝงซื่อเจินถูกเขาลากแขนเดินตามหลังมา ิััับนมือของชายหนุ่มมีความหยาบอุ้งมือมีความอุ่น ปิดกุมมือผอมๆ บางๆ ของฝงซื่อเจินเอาไว้จนแน่นมิดชิด
ทางเดินลาดยาวและสลัว ตรงปลายทางมีแสงสว่างอยู่ที่ปากประตู เสียงฝีก้าวที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบอย่างเต็มกำลังออกจากทางเดินแคบๆนี้สะท้อนตามทางให้ได้ยิน ฝงซื่อเจินถูกหรงเจียซั่งลากตัวออกมาอย่างกะทันหันผ่านพ้นเงามืดออกมา เข้าสู่โลกที่สดใส
ดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะเที่ยงแล้วสาดส่องมายังหน้าให้ความอบอุ่นเล็กๆ ฝงซื่อเจินหรี่ตาไม่พูดไม่จา รู้สึกถึงความเย็นในมือมือถูกปล่อยวางลงแล้ว
“ครูฝง”หรงเจียซั่งพูดออกมาโดยไม่เกรงอกเกรงใจเลยสักนิดเดียว “การศึกษาคุณดีขนาดนี้คิดว่าจะต้องรู้ว่า ‘ยุ่งเื่คนอื่น’ 4 คำนี้มันสะกดยังไง?”
ฝงซื่อเจินก้มหน้ามองลงไปที่ชายเสื้อ พูดขึ้น“คุณชายใหญ่เสียมารยาทกับคุณนายเกินไปหน่อย ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยพอใจแต่ก็ไม่ควรที่จะพูดกับเขาอย่างนั้นต่อหน้าคนนอกอย่างฉัน ทำให้เขารู้สึกโดนเหยียดหยาม”
หรงเจียซั่งพูดเสียดสีอย่างออกอาการ“ครูฝงยังรู้ตัวว่าตัวเองเป็คนนอกอยู่เหรอเนี่ยเมื่อกี้นี้พูดสอดขึ้นมาตอนอยู่ในห้องหนังสือนั่นนึกว่าเป็ญาติในครอบครัวเสียอีก”
ฝงซื่อเจินพูดอย่างใจเย็นต่อเขาว่า “คุณชายใหญ่เป็ผู้ชายแต่คุณนายอย่างไรก็เป็ผู้หญิงมีอายุ ถึงแม้ว่าคุณจะชนะเขาแต่ก็เหมือนกับแพ้อยู่ดี ยังไงก็มีแต่เสียกับเสีย”
หรงเจียซั่งหัวเราะประชด “ผมเสียหายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณหะ? คุณเป็ครูสอนพิเศษอย่างนี้ก็ดีแล้ว”
ฝงซื่อเจินยังพูดต่ออีกว่า “หนึ่งวันเป็ครูก็เป็ผู้ดูแลไปตลอดชีวิต ฉันเองอายุมากกว่าคุณชายใหญ่ไม่กี่ปี ดูตามนี้แล้วถือซะว่าให้คนหน้าอย่างฉันเป็รุ่นพี่สักคนเถอะ นักเรียนผิดพลาดผู้สอนจะต้องดูแลแนะนำ รุ่นน้องได้รับความลำบาก คนเป็พี่สาวก็จะต้องออกมาปกป้องคุณชายใหญ่ไม่ชอบก็ไม่เป็ไร แต่ฉันไม่สามารถละทิ้งบทบาทหน้าที่ของตัวเองได้หรอก”
หรงเจียซั่งอึ้งชะงักอารมณ์สีหน้าที่กำลังสับสนแสดงออกทางสายตาให้เห็น เหลือไว้แต่สีหน้าที่สับสนวุ่นวายครู่หนึ่งถึงสามารถปรับอารมณ์กลับมาปกติได้
“ขอบคุณในความหวังดีของครูมากๆ ครูทำดีไปก่อนแล้วกันครับบ่อน้ำในบ้านตระกูลหรงนี่ไม่ใช่ที่ที่คนอย่างคุณจะมาตักตวงเอาได้หรอก”
ฝงซื่อเจินยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เบิกเงินแล้ว ทั้งสองคนก็กลับมายังห้องรับแขก คุณหนูหรงทั้งสองก็เปลี่ยนชุดเป็ชุดสไตล์ฝรั่งที่ทันสมัยคนหนึ่งถือกระเป๋าที่แสนจะคลาสสิก มีความโมเดิร์นเหมือนนางแบบที่ใส่ถ่ายแบบบน “นิตยสารหล่างโหย่ว”
“ไม่ต้องโทรศัพท์ไปจองรถแล้ว” หรงฟังหลินพูด “เมื่อกี้ฉันโทรไปหาพี่ซิ่วเฉิงแล้วละให้เขาขับรถมารับเราไปส่งไง”
หรงเจียซั่งไม่มีความลังเลใดๆ นั่งอยู่บนโซฟาพลิกดู “รายงานข่าว” ชุดหนึ่งอ่าน
หรงฟังฮว่าเดินมาหาฝงซื่อเจินฝั่งนี้ ถามอย่างสงสัยว่า“เมื่อเช้าเห็นครูรำมวย เรียนมาจากใครเหรอคะ?”
ฝงซื่อเจินยิ้มพูดขึ้นว่า “เมื่อตอนเด็กๆ ร่างกายฉันไม่ค่อยดีคุณพ่อพาฉันไปฝากเรียนฝึกรำมวยกับอาจารย์าุโท่านหนึ่งน่ะเพื่อที่จะให้สุขภาพร่างกายแข็งแรง แต่ว่าไม่ได้เก่งอะไรเลยเห็นแล้วทำให้คุณหนูรองต้องหัวเราะเลย”
หรงฟังฮว่าพูดอย่างอิจฉาว่า “คุณรำได้ดีจริงๆ นะสอนฉันด้วยได้ไหมคะ?”
ฝงซื่อเจินพูดหัวเราะขึ้น “พวกคุณหนูควรจะไปเรียนเต้นรำถึงจะถูกไม่ใช่เหรอ?”
“งั้นครูเต้นรำเป็ไหมคะ?” หรงฟังฮว่าตื่นตาตื่นใจยิ่งกว่าเก่า
ฝงซื่อเจินอึ้งชะงักจิตใต้สำนึกสั่งการให้หันไปมองทางหรงเจียซั่ง ตาประสานเข้ากับสายตาของหรงเจียซั่งที่เงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์มองมาทางหล่อนอย่างกระอึกกระอักพอดี
สายตาของทั้งสองคนเหมือนกระแสไฟฟ้าพุ่งทะลุบรรยากาศสปาร์กเข้าหากันทำให้เกิดเป็ประกายไฟ กระแสไฟไหลผ่านตัวของทั้งสอง ผละสายตาออกจากกันแทบไม่ทัน
เสียงรถยนต์ดังเข้ามาจากด้านนอกหรงเจียซั่งเก็บหนังสือพิมพ์ ลุกขึ้นเดินไปทางด้านนอก
หรงฟังหลินเดินไปก่อนหน้า 1ก้าว เหมือนกับนกน้อยถลาบินไปด้วยความดีใจอย่างไรอย่างนั้น ะโเรียกเสียงดัง“พี่ซิ่วเฉิง...”
น้ำเสียงคุณหนูพูดออกไปแล้ว สีหน้าหยุดชะงัก
ด้านนอกมีรถฟอร์ดจอดอยู่ 1 คันหยางซิ่วเฉิงนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับและยังมีฟู่เจี้ยซั่งเป็ผู้หญิงวัยรุ่นที่ใส่ชุดกี่เพ้าสีขาวเขียวนั่งมาด้วย
“พี่ฮุ่ย” หรงฟังฮว่าเปลี่ยนน้ำเสียงพูดเบาลง
วัยรุ่นหญิงคนนั้นลดกระจกลง ยิ้มให้พวกเขา หน้าตามีความสดใส
“ฟังหลิน ฟังฮว่าส่วนนี่น้องเจียซั่งสินะ โตเป็ผู้ใหญ่แล้ว เธอยังจำฉันได้รึเปล่า?”
หรงเจียซั่งพยักหน้าด้วยความเกรงใจ“คุณคือพี่จือฮุ่ยบ้านตระกูลอวี๋สินะ ไม่เจอกันนานเลย”
“ไม่รู้ว่าพี่ฮุ่ยก็มาถึงที่นี่”หรงฟังหลินที่แท้แล้วเป็น้องสาวคนสนิทของหรงเจียซั่ง ทั้งสองหน้ายิ้มแต่ใจไม่ยิ้มเลยแสดงสีหน้าออกมาเหมือนสตัฟรอยยิ้มเอาไว้บนหน้า
หยางซิ่วเฉิงลงจากรถ พูดขึ้นว่า“พอดีพวกเรานัดทานข้าวกลางวันน่ะ เขามาหาฉันที่ออฟฟิศแล้วฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากพวกเธอ ก็เลยชวนมาด้วยกันหลังจากหรงเจียซั่งกลับมาจากฉงชิ่ง พวกเรายังไม่เคยได้เจอหน้ากันเลยนะ”
หรงฟังหลินฝืนยิ้มพูดขึ้น“แล้วนี่จะเอายังไงดี พวกเราที่นี่มีตั้ง 4 คนแน่ะ รถคันเดียวไม่น่าจะพอนั่งนะ”
ฝงซื่อเจินพูดขึ้นมาทันที “ไม่ต้องนับฉันเข้าไปนะคะวันหลังฉันค่อยไปก็ได้ค่ะ”
“อย่างนี้ได้ยังไงกัน?” หรงฟังหลินพูดขึ้น “ก็ตกลงกันไว้แล้วว่าวันนี้จะพาครูไปซื้อเสื้อผ้าด้วยกันฉันกับน้องรองจะต้องช่วยคุณเลือกเสื้อผ้าสวยๆ”
อวี๋จือฮุ่ยแสดงปฏิกิริยาที่ได้รับการเสียดสีหล่อนรีบลงจากรถ ชักสีหน้าตึงๆ มือประสานกันไว้ พูดขึ้นว่า “ฉันผิดเองแหละฉันไม่น่ามากับซิ่วเฉิงเลย พวกคุณคำนวณที่นั่งไว้หมดแล้วฉันเลยเป็ส่วนเกิน ฉัน...งั้นก็เป็ฉันที่ไม่ได้ไป?”
อวี๋จือฮุ่ยตัวเล็กๆ บางๆ ใส่กี่เพ้าสไตล์เก่าทรงผมม้วนเป็ดอกไม้อยู่บนหัว ยืนอยู่ที่แคบๆ ตรงนั้นเหมือนดอกกระดิ่งถูกพัดท่ามกลางสายลม ถึงขนาดฝงซื่อเจินเห็นแล้วก็รู้สึกน่าสงสารมีความเอ็นดูเกิดขึ้น
“นี่จะเป็ความผิดของคุณได้ยังไง?” หยางซิ่วเฉิงรีบพูดขึ้นมาด้วยความอ่อนโยนทันที “ผมเป็คนพาคุณมาแท้ๆ ก็เห็นอยู่ เดี๋ยวผมจะเรียกรถมาอีกคัน พวกเราทุกคนไปด้วยกันทั้งหมดนี่เลย”
“ฉันไม่ดีเองแหละ” อวี๋จือฮุ่ยน้ำตาคลอมองไปที่หยางซิ่วเฉิงเหมือนกระต่ายน้อยบอบบางเจอเข้ากับความหนาวเย็น
หรงฟังหลินขอบตาแดงขึ้นมา กัดฟันพูดขึ้น“ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย วันนี้ไม่ไปแล้วละน้องรองพาฉันไปหาพี่หลานซินดูไข้หน่อย”
“โอ้!!” หรงเจียซั่งะโขึ้นด้วยความวุ่นวายใจ“ไหนๆ ก็จะมีการรวมญาติ เดี๋ยวฉันไปเรียกอวิ๋นฉือมาดีกว่าอย่าให้น้องหนูบ้านหรงออกไปไหนนะ รถเริดอะไรไม่ต้องเรียก!”
น้ำเสียงเขาน่าเกรงขามแบบไม่มีใครกล้าขัดคำพูดผู้หญิงคนอื่นๆ ที่น่าวุ่นวายไม่มีใครพูดหรือส่งเสียงอะไรอีก
คนทั้งกลุ่มกลับเข้าไปนั่งในห้องรับแขกเหมือนเดิมหยางซิ่วเฉิงเชิญให้อวี๋จือฮุ่ยนั่งลงตรงโซฟา รินกาแฟให้ด้วยความเป็กันเองหรงฟังหลินนั่งเปิดนิตยสารดูอยู่คนเดียวโดดๆ อยู่อีกด้านหนึ่ง
หยางซิ่วเฉิงรับรองหญิงสาวอย่างดีแล้วถึงหันตัวกลับมา กล่าวคำทักทายกับฝงซื่อเจิน
“คุณฝงคุ้นชินกับการอยู่ที่นี่หรือยังครับ?คุณชายใหญ่ไม่ได้ทำให้คุณลำบากใจใช่ไหมครับ?”
หยางซิ่วเฉิงเป็วัยรุ่นหน้าตาดีเรียนหนังสือเก่งสวมใส่สูทแบบตะวันตกที่เข้ารูป ใส่แว่นตากรอบสีทอง ดูเป็คนซื่อๆ ตรงๆ ไม่ร้ายกาจอาจจะเป็ได้ว่ามีหญิงสาวอยู่ข้างๆ ก็เป็ได้เขาในวันนี้ดูเป็กันเองมากกว่าวันที่มาสัมภาษณ์ขึ้นมาหน่อย ฝงซื่อเจินเองก็พยักหน้าคำนับอย่างเกรงอกเกรงใจต่อเขา
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ มีคุณหลาวหยางคอยจดบันทึกคุณชายใหญ่ตั้งใจเรียนมากเลยค่ะ”
หยางซิ่วเฉิงตกตะลึงเลิกคิ้วขึ้นมายิ้มพูดขึ้น “ดูแล้วคุณชายใหญ่ขยันขึ้นมาจริงแล้ว”
ฝงซื่อเจินถาม“ไม่ทราบว่าคุณหยางทำงานอะไรบ้างคะ?”
หยางซิ่วเฉิงพูดตอบ“ตอนนี้มีแค่ช่วยงานที่กิจการบ้านหรงครับ เป็แค่พนักงานรับเงินเดือนธรรมดาๆ แต่ละวันก็มีช่วยคุณนายทำธุระบ้าง”
หยางซิ่วเฉิงมีตำแหน่งเล็กๆ อยู่ในกิจการบ้านตระกูลหรงเพราะเขาเป็คนซื่อตรงและมีความสามารถ ได้รับความไว้วางใจจากคุณนายใหญ่หรงมากในบริษัทก็เป็มืออีกข้างของหรงติ้งคุน อยู่ที่บ้านก็เป็เหมือนเลขาน้อยๆ ให้คุณนายได้ใช้งานแต่ว่าหรงติ้งคุนเป็คนนิสัยเคลือบแคลงก็รู้สึกว่าครอบครัวทางตระกูลหวงมีส่วนร่วมมากเกินไป มีเจตนาที่จะหาผลประโยชน์ คุณนายใหญ่หรงกระทำบางอย่างที่ไม่สอดคล้องกับเจตนารมณ์ของเขาอีกทั้งยังสนับสนุนคนในตระกูลตัวเอง หยางซิ่วเฉิงเป็หลานของบ้านตระกูลหวงเป็คนกลางระหว่างสามีภรรยา ทำให้มีความไม่สนิทใจอยู่เล็กๆ เกิดเป็ความเห็นต่างบางอย่างที่อาจจะทำให้เกิดความขัดแย้งบานปลายได้
ในทำนองเดียวกันเขาก็ยังสามารถที่จะปรับตัวเข้ากับทั้งสองฝ่ายและจัดการปัญหาที่เกิดขึ้นได้เขาเฉลียวฉลาดและมีความสำรวมระวังอย่างเต็มเปี่ยม
หรงเจียซั่งเดินคุยโทรศัพท์เข้ามาได้ยินคำพูดถ่อมตัวของหยางซิ่วเฉิงเข้าพอดี เลยพูดขึ้นว่า“คุณหยางก็เคยได้ไปร่ำเรียนกับอาจารย์าุโเผยตงเหรินอยู่่หนึ่งนี่ครับเป็เพื่อนร่วมสถาบันกับคุณเลย อย่างนี้มีเื่ให้ได้คุยกันอีกเยอะแน่ๆ”
“นี่เป็รุ่นพี่เองเหรอเนี่ย!” ฝงซื่อเจินยิ้มขึ้นและถาม “คุณหยางเรียนสาขาวิชาอะไรคะ?”
“ที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนจิงเรียนกฎหมายครับ”หยางซิ่วเฉิงพูดขึ้น “แต่ก็ได้ทำแค่บทความเศรษฐกิจแค่นั้นครับ ทุกวันนี้หนทางบนโลกนี้มันสับสนอลหม่านเหลือเกินเหลือไว้แค่กองหนังสือเปล่าๆ สุดท้ายแล้วก็ยังคงต้องวกกลับเข้ามาดูแลกิจการอยู่ดี”
ฝงซื่อเจินพูดขึ้น“ชีวิตประจำวัน คนเรามีงานต้องทำเยอะแยะ ต่างก็ไม่พ้นการที่ต้องจัดลำดับขั้นตอนงานเวลาคนเรียนกฎหมายมาดำเนินงานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็การจัดการวางแผนก็ดีก็จะสามารถทำให้มีขั้นตอนมีเหตุผล ได้รับความเชื่อถือจากคนอื่นๆ ด้วยแต่พวกเรานี่เรียนคณิตศาสตร์มา รู้แต่วิธีการคำนวณแก้ปัญหาแต่สำหรับสังคมโดยรอบแล้วก็ไม่ได้สร้างคุณงามความดีอะไรเท่าไหร่”
คำเยินยอนี้ฟังดูดีสง่างามมาก ทำให้คนฟังจิตใจโล่งสบายอีกทั้งยังไม่รู้สึกว่าเป็การประจบสอพลออีกด้วยอีกทั้งยังเป็คำพูดที่ออกมาจากปากของหญิงสาวที่สง่างามเลอค่าอีกด้วยหยางซิ่วเฉิงถ่อมตัวผงกหัวไปยิ้ม มองลึกเข้าไปในสายตาของฝงซื่อเจินสีหน้าแสดงถึงความชื่นชม
หรงเจียซั่งพูดด้วยน้ำเสียงเ็าขึ้นมาว่า“ครูฝงยังมีความสามารถสร้างความประทับใจในแรกพบได้ด้วยนะอีกหน่อยครูฝงอาจจะไม่ได้สอนหนังสือผมแล้ว พอจะไปช่วยงานในบริษัทได้บ้างไหม?ใช้ความรู้ความสามารถที่คุณมีอยู่ มาทำงานเป็ผู้จัดการหญิงคงจะไม่ยากเกินฝีมือนะ?เป็ครูสอนหนังสือรายได้ก็น้อย ค่าตอบแทนไม่สมกับความสามารถ เสียดายฝีมือเปล่าๆ”
ฝงซื่อเจินหันหน้าไปมองกวาดไปทางหรงเจียซั่งไม่ตื่นตระหนกและค่อยๆ พูดออกมาว่า “คุณชายใหญ่ไม่ต้องเป็ห่วงแทนฉันไปหรอกค่ะคนเรามีอุดมการณ์ต่างกัน ฉันเองชอบงานสอนมากกว่า ถ้าหากฉันสามารถสอนคุณให้เข้ามหาวิทยาลัยดังๆได้ ฉันก็จะยิ่งมีชื่อเสียง อีกหน่อยก็จะมีแต่คนมาเชิญให้ไปเป็ครูสอนพิเศษให้เด็กๆที่บ้าน ชื่อเสียงเงินทองมันก็จะมาเองแหละค่ะ”
สถานการณ์เริ่มน่าตื่นเต้นน่าติดตามอวี๋จือฮุ่ยที่นั่งเงียบๆ อยู่นานคราวนี้ก็ได้หัวเราะกระหยิ่มยิ้มออกมา
หยางซิ่วเฉิงอดไม่ได้ที่จะยิ้ม“ในที่สุดก็เจอคุณครูที่รับมือกับหรงเจียซั่งได้แล้วถ้าคุณน้าได้รู้เข้าคงโล่งอกโล่งใจแน่ๆ เลยเชียว”
จากที่ฟังฝงซื่อเจินก็รู้ขึ้นมาได้ว่าอวี๋จือฮุ่ยก็เรียนโรงเรียนหญิงล้วนจินหลิงด้วยเลยถือโอกาสคุยกับหล่อนเื่โรงเรียนเสียเลย หยางซิ่วเฉิงพูดแทรกไม่ได้เลยก็เลยลุกขึ้นไปสูบบุหรี่ข้างนอกเสียอย่างนั้นหรงเจียซั่งเองก็เอาแต่ดูหนังสือพิมพ์ต่อเหลือแต่หรงฟังหลินพิงอยู่ขอบหน้าต่างคนเดียวเชิดๆ ไม่สนใจใคร
รอจนถึงเวลาที่อู่อวิ๋นฉือขับรถมารับอวี๋จือฮุ่ยคล้องแขนดึงเอาตัวฝงซื่อเจิน “รุ่นพี่ไปรถคันเดียวกับพวกเรานะคะ?”
หรงฟังหลินมองที่ฝงซื่อเจินแสดงสีหน้าท่าทางโกรธเคืองเหมือนถูกคนฝ่ายเดียวกันหักหลังจากนั้นก็ดึงหรงฟังฮว่าขึ้นรถอู่อวิ๋นฉือทันที
หรงเจียซั่งมองฝงซื่อเจินกับหยางซิ่วเฉิงคุยกันไปยิ้มไปหัวเราะไปเดินออกไปแล้วทิ้งหนังสือพิมพ์ที่ถูกกำจนยับไปหมดลงมุดหัวเข้าไปนั่งบนเบาะหลังในรถของอู่อวิ๋นฉือ
“หรงเจียซั่ง นายทำอะไรของนายเนี่ย?” อู่อวิ๋นฉือพูดขึ้น“เห็นฉันเป็คนขับรถของนายงั้นเหรอ?”
หรงฟังฮว่ารีบขึ้นไปนั่งตรงข้างคนขับ“ฉันนั่งเป็เพื่อนพี่อวิ๋นฉือเอง”
สีหน้าของอู่อวิ๋นฉือเปลี่ยนจากเซ็งๆ เป็สดชื่นขึ้นผิวปากสบายใจ สตาร์ตรถ เขาขับรถดอดจ์ของอเมริกาผ่านหน้ารถฟอร์ดของหยางซิ่วเฉิงขับแซงไปก่อนหน้าออกจากประตูบ้านของบ้านตระกูลหรง
***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0818cc58522cbd86eda61452a3988291
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่เมืองศิวิไลซ์ที่ไหน ขอฝากแฮชแท็ก #เมืองศิวิไลซ์ #เรือนหอมหมื่นลี้ #readAwrite ด้วยน้า
670
