เทีย ตำนานสงคราม

ตอนที่38 ออกเรือน

เฟดดี้ผู้เดินในความมืดได้อย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับแบกไนท์อายที่ตัวเปียกชุ่มเพราะสะดุดล้มลงไปในแอ่งน้ำ นางจึงต้องขึ้นมาขี่หลังตามคำชักชวนของชายร่างยักษ์โดยไม่เต็มใจนัก

แต่มันก็ทำให้ทั้งสองสามารถเดินผ่านเส้นทางอันดำมืดนี้ไปได้อย่างรวดเร็วจนพบกับสายน้ำหลักที่ปล่อยกลิ่นเหม็นคาวเลือดอย่างน่าสงสัย

เฟดดี้จึงเดินตรงเข้าไปด้วยความอยากรู้ ก่อนทั้งคู่จะได้ยินเสียงของสายลมที่เสียดสีกับก้อนหินพร้อมกระแสน้ำซึ่งกำลังเอ่อล้นขึ้นมาถึงหัวเข่า

ทำให้พวกเขาต้องรีบหนีออกจากจุดนี้และหาที่สูงไว้หลบภัยจากน้ำซึ่งอาจท่วมขึ้นมาได้ภายในชั่วอึดใจ

แต่ทันใดนั้นกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากก็พัดพาทุกสิ่งกีดขวางให้หายไปได้อย่างน่าสะพรึงจนเฟดดี้ต้องรีบดึงตัวไนท์อายเข้ามาไว้ในอ้อมแขนเพื่อป้องกันนางจากสายน้ำที่อันตราย

แล้วทั้งสองก็ถูกพัดหายไปพร้อมกับแรงดันซึ่งทำให้เฟดดี้เริ่มบอบช้ำเพราะตัวและหัวของเขาลอยมาชนเข้ากับก้อนหินตามพื้นดิน

ก่อนเฟดดี้จะใช้มือขวาคว้าบางสิ่งที่คล้ายกับรากไม้จนสายน้ำซึ่งกำลังพัดผ่านร่างกายของตนเริ่มสงบลง

" แคร่ก แคร่ก น้ำพวกนั้นมันมาจากไหน " ไนท์อายกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นยืนในสภาพที่เปียกปอน แล้วจึงหันไปมองเฟดดี้ผู้มีแต่บาดแผลจากการปกป้องตัวนางไว้

"เจ้าบาดเจ็บหนักรึเปล่า "

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวมันก็หาย "

เฟดดี้เอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะโบกไม้โบกมือให้ไนท์อายที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ได้ถอยห่างออกไป เพราะเขาต้องใช้สมาธิและพลังในการผายลมจนส่งกลิ่นเหม็นไปทั่วบริเวณ

"ข้าคงไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าจริงๆ สินะ " ไนท์อายรีบปิดจมูกไว้ด้วยความเบื่อหน่ายพร้อมกับจ้องท่าทางอันรื่นเริงของเฟดดี้อย่างเฉยชา

ก่อนแสงสีขาวจะสว่างวาบขึ้นในชั่วพริบตาพร้อมเสียงตะโกนที่กำลังเข้ามาใกล้จนเฟดดี้และไนท์อายต้องรีบซ่อนตัวเพื่อสังเกตการณ์

"เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะลีเดีย ไม่งั้นข้าจะตายจริงๆ เลยนะ "

แล้วเสียงตะโกนนั้นก็ดังไปรอบๆ พื้นที่คล้ายกับว่าเขากำลังหนีอะไรบางสิ่ง ก่อนแรงระเบิดพร้อมแสงสว่างวาบจะทำให้เฟดดี้และไนท์อายได้มองเห็นเหตุการณ์อันแปลกประหลาด

เพราะใบหน้าเทียที่กำลังหนีตายจากสายฟ้าของลีเดียนั้นมันช่างเหยเกอย่างน่าขบขันจนพวกเขาเผยเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

จึงทำให้เทียวิ่งตรงเข้าไปหาเสียงหัวเราะด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดจนเฟดดี้และไนท์อายต้องรีบถอยห่าง เพราะลีเดียกำลังใช้สายฟ้าเล็งมายังตำแหน่งของพวกตน

"เห้ยหัวหน้า เดี๋ยวพวกข้าก็โดนไปด้วยหรอก "

เฟดดี้ตะโกนพร้อมกับโบกมือให้ลีเดียหยุดการเล่นที่อันตรายนี้ลงเสีย เพราะอาจมีคนบาดเจ็บจากสายฟ้านั้นได้

แต่ความวุ่นวายก็เริ่มต้นขึ้นเมื่อลีเดียได้ปล่อยสายฟ้าอันรุนแรงใส่เฟดดี้พร้อมจิตสังหารอย่างที่เทียและไนท์อายต้องรีบผลักชายร่างยักษ์ให้ล้มลงไปกับพื้นดิน

แล้วเม็ดเหงื่อก็ผุดขึ้นทั่วใบหน้าของทั้งสามก่อนพวกเขาจะรีบกระโจนตัวหนีแล้ววิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต

"เจ้าไปทำอะไรกับหัวหน้า!! ถึงได้สติแตกแบบนี้ ห๊ะ!! " ไนท์อายตะโกนขึ้นอย่างสุดเสียงเพราะนางเองก็ถูกลูกหลงจนต้องวิ่งตรงไปข้างหน้าพร้อมกับทั้งสองเพื่อเอาตัวรอด

"ข้าบอกความจริงกับนางไป "

"ความจริงงั้นรึ เจ้าทำอะไร"

"ข้าทำพิธีผูกวิญญาณด้วยด้ายแดงแห่งชะตากรรมกับนาง "

และคำกล่าวนั้นก็ทำให้เฟดดี้กับไนท์อายต้องหยุดชะงักด้วยความตกตะลึง ก่อนพวกเขาจะล้มตึงบนกองหินเพราะแรงระเบิดของสายฟ้า

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าดีใจด้วยนะหัวหน้า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดท่านก็ได้ออกเรือนแล้ว ฮ่า ฮ่า "

แต่ทั้งสองผู้นอนบาดเจ็บจากแรงระเบิดก็เผยเสียงหัวเราะร่าอย่างไม่กลัวในความเกรี้ยวกราดที่กำลังเดินเข้ามาใกล้

เฟดดี้จึงรีบลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางเคร่งขรึมพร้อมกับทำเสียงกระแอมในลำคอเพื่อให้มันดูนุ่มลึกและน่าฟัง

" เทีย เจ้าจะรับลีเดียเป็นภรรยาไหม เจ้าสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อนาง ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และยามสบายดี จะรักและให้เกียรตินางชั่วชีวิตของเจ้าหรือไม่ "

ทันทีที่คำกล่าวเหล่านั้นมาถึงหูลีเดีย สายฟ้าก็ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่งเพราะความโกรธจากการถูกล้อเลียนด้วยท่าทางอันไร้สมองของชายร่างยักษ์

"ทำอะไรของเจ้า จะยั่วยุนางรึอย่างไร!! "

ชายผมขาวจึงรีบตอบเฟดดี้กลับไปด้วยความหวาดวิตก เพราะพลังวิญญาณของนางกำลังเพิ่มสูงขึ้นอย่างมิควรล่ะสายตา

แต่เฟดดี้ก็หาได้กลัวเกรงต่อพลังนั้นเพราะเขายังคงกล่าวต่อไปด้วยใบหน้าและน้ำเสียงอันเคร่งขรึม

" ลีเดีย เจ้าจะรับเทียเป็นสามีไหม เจ้าสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเขา ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และยามสบายดี จะรักและให้เกียรติเขาชั่วชีวิตของเจ้าหรือไม่ "

"ไปตายซะ "

และทันใดนั้นนางก็ปลดปล่อยพลังวิญญาณขั้นสูงออกมาอย่างเต็มกำลังจนดวงตาที่เคยเป็นสีดำเริ่มส่องสว่างดั่งท้องนภาอันสดใส แล้วนางก็ชูมือขึ้นเพื่อสร้างกระแสไฟฟ้าจนเกิดเสียงดังสนั่นถึงขั้นต้องเอานิ้วมาอุดหูไว้

"หอกอัสนี "

แล้วลีเดียก็ขว้างสายฟ้าสุดอันตรายนั้นใส่ทั้งสามอย่างไม่ลังเล แต่หอกอัสนีกลับเริ่มเขวไปทางอื่นโดยที่นางมิอาจควบคุมมันได้เหมือนเช่นเคย

ทำให้ทั้งสามที่ยืนอึ้งอยู่นั้นได้รอดพ้นจากความตายอย่างฉิวเฉียด

ก่อนเสียงคำรามซึ่งมาพร้อมกับแรงระเบิดจากสายฟ้าจะช่วยดึงความสนใจบุคคลทั้งสี่ที่กำลังจับจ้องไปยังทิศทางของหอกอัสนีนั้นอย่างระแวดระวัง

โดยเฉพาะลีเดียผู้เคยได้ยินเสียงคำรามเช่นนี้มาแล้วหนึ่งครั้ง จึงทำให้นางต้องรีบสั่งการเฟดดี้และไนท์อายเตรียมตั้งรับกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ก่อนเทียจะเริ่มออกเดินเพื่อสำรวจต้นตอของความอันตรายนั้น

แต่เขาก็ต้องหยุดก้าวขาในทันทีเมื่อมีเสียงฝีเท้าที่กำลังเข้ามาใกล้ตนอย่างรวดเร็วจนเทียต้องรีบถอยห่าง

แล้วสิ่งมีชีวิตปริศนาก็โผล่พรวดออกมาจากเงามืดจนทุกคนในที่นี้ต้องผงะไปชั่วขณะหนึ่ง