Chapter 11
เคลียร์กันบนเตียง
@คอนโดของญดา
ครามมารับฉันที่บ้านแต่เช้าั้แ่ตอนหกโมง ตอนนี้เราทั้งคู่ขับรถกลับมาจากราชบุรีจนถึงคอนโดที่กรุงเทพแล้ว
“ขอบคุณที่มาส่ง กูกลับห้องแล้วนะ"
ครามเดินมาส่งจนถึงหน้าห้อง ฉันบอกลามันเพราะว่าจะเข้าห้องของตัวเองแล้วแต่ครามก็ไม่ยอม มันเดินตามฉันเข้ามาในห้องด้วย
“จะตามเข้ามาทำไมเนี่ยคราม กลับไปห้องมึงสิมีเรียนตอนบ่ายไม่ใช่เหรอ”
“กูบอกแล้วไง ว่าวันนี้มีเื่ต้องคุยกัน”
ครามทำสีหน้าจริงจังจนฉันรู้สึกกลัวอยู่ลึกๆในใจ
“จะเคลียร์อะไรอีก"
“เอาโทรศัพท์มึงมา”
ว่าพร้อมกับฉกโทรศัพท์ของฉันที่ถืออยู่ในมือไป
“อ๊ะ คราม!"
ครามฉกโทรศัพท์ของฉันไปแล้วเปิดดูอย่างถือวิสาสะ สิ่งแรกที่มันเปิดเข้าไปดูก็คือโปรแกรมแชทในมือถือ
“เอาคืนมาเลยนะ เสียมารยาทที่สุด”
ฉันพยายามแย่งโทรศัพท์คืนมาจากมันแต่ก็ไม่เป็ผลเพราะครามยกแขนขึ้นแล้วถือโทรศัพท์เอาไว้ให้สูงที่สุดซึ่งแน่นอนว่าลำพังตัวมันก็สูงกว่าฉันมากอยู่แล้ว ยิ่งทำแบบนี้ก็ยิ่งเอื้อมไม่ถึงไปกันใหญ่
“เดี๋ยวนี้หัดเถียงกูแล้วอ่อ?"
“ก็มึงมาแย่งของกูไป โทรศัพท์เป็ของส่วนตัว”
“หัดหวงของั้แ่เมื่อไหร่ญดา?"’
“จะั้แ่ตอนไหนก็เื่ของกู เอาคืนมาได้แล้ว”
“ไม่คืน..."
มันยื่นโทรศัพท์ให้สูงกว่าเดิม ส่วนฉันก็ได้แต่โกรธอยู่ในใจว่าทำไมจะต้องทำแบบนี้ด้วย
“มึงจะทำอะไรกับใครกูยังไม่เคยยุ่งเลยคราม เอาโทรศัพท์กูคืนมาได้แล้ว”
“กูทำอะไรมันก็เื่ของกู แต่มึงจะทำอะไรก็ต้องผ่านกูก่อน”
ต๊าย มันเอาความมั่นหน้าแบบนี้มาจากไหนคะเนี่ยไม่เข้าใจเลย
“แล้วทำไมจะต้องผ่านมึงไม่ทราบ มึงเป็พ่อกูเหรอคะ?”
“อย่ามาทำเป็ไม่รู้เื่เลยญดา”
“...”
“มึงชอบกูมากนี่...เพราะงั้นลบแชทไอ้ไทเกอร์ทิ้งไปเลย”
“อย่ามั่นหน้าให้มันมากนะคราม ชอบได้ก็เลิกชอบได้”
ฉันไม่ชอบเลยที่มันทำตัวมั่นหน้ามั่นใจแบบนี้ เอาอะไรมาพูดว่าฉันชอบมันมากแม้มันจะจริงก็ตาม พูดอะไรออกมาไม่อายตัวเองเลยรึไง
“มึงว่าไงนะ”
ครามเอื้อมอีกแขนมาจับที่ข้อมือของฉันแล้วบีบ
“โอ้ย! เจ็บนะคราม”
ฉันโวยวายกับสิ่งที่มันกำลังทำ ครามในตอนนี้บีบข้อมือของฉันจนแสบแดงไปหมด ไอ้คนบ้า!
“มึงพูดว่าไงเมื่อกี้ จะเลิกชอบ?”
“เออ! มากกว่าเลิกชอบอีก กูเกลียดมึงแล้ว!”
ฉันพยายามสะบัดมือออกจากพันธนาการของมัน ส่วนครามก็บีบแขนฉันแน่นกว่าเดิม อีกมือก็ยื่นโทรศัพท์ขึ้นสูง
“อย่าให้กูได้ยินคำนั้นจากปากมึงอีกเป็ครั้งที่สอง”
“ทำไม? กูจะพูด เกลียดๆๆ เกลียดครามที่สุด อุ๊บ!”
ฉันที่กำลังโวยวายโดนปิดปากเข้าด้วยริมฝีปากสาก ลิ้นร้อนดุนดันสอดแทรกเข้ามาอย่างที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว
“อื้อ!”
ฉันยกแขนอีกข้างขึ้นทุบหน้าอกครามรัวๆเพื่อให้มันปล่อยออก บ้าจริง! มันทำอะไรเนี่ย เราเป็เพื่อนกัน...จะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!
ตุ๊บ!
ครามโยนโทรศัพท์ของฉันทิ้งลงบนเตียงหนานุ่ม ส่วนตัวมันก็เลื่อนมือมาเชิดหน้าฉันขึ้นแล้วบดขยี้จูบนั้นให้แรงกว่าเดิม มือทั้งสองข้างของฉันที่ทุบตีแผงอกกำยำถูกรวบเอาไว้ด้วยมือเดียว
“อื้ม”
ฉันพยายามผลักออกแต่ก็ดูเหมือนจะไร้ผลเมื่อครามครางเสียงฮึมฮำออกมาจากลำคออย่างพึงพอใจในรสจูบนั้น
“อื้อ!”
ฉันผลักครามออกจนได้หลังจากที่เรายืนจูบกันอยู่เนิ่นนาน เพื่อนบ้าอะไรจูบกันได้!
“อื้อ แฮ่กๆ บ้า! บ้าที่สุด!”
ฉันโวยวายแล้วมองหน้าครามด้วยขอบตาแดงผ่าว ความรู้สึกในตอนนี้มันทั้งโกรธทั้งอาย ทีตอนที่ฉันอ่อยตอนนั้นทำไมมันไม่เอา พอเห็นว่าฉันไปยุ่งกับไทเกอร์เข้าถึงกับโมโหแล้วจะเข้ามาทำหน้าที่นี้แทนไทเกอร์สินะ! มันไม่ได้รักหรือคลั่งไคล้ฉันเลยสักนิด ก็แค่กลัวจะเสียของให้กับไทเกอร์คนที่มันเกลียดก็เท่านั้น!
“บอกแล้วไง ห้ามพูดคำว่าเกลีดยให้กูได้ยิน”
“ทำไมจะพูดไม่ได้!”
ฉันเชิดหน้าขึ้นแล้วยังคงเถียง สายตาคู่คมของครามจ้องมองฉันอย่างจริงจัง แสดงให้เห็นว่าตอนนี้มันไม่ได้พูดเล่น
“กูคงใจดีกับมึงมากไปจนเคยตัวสินะ”
“...”
“วันนี้จะไม่ใจดีกับมึงอีกแล้ว”
“หมายความว่าไง?”
“กูจะเอามึงวันนี้”
ตุ๊บ!
พูดจบครามก็ดึงตัวฉันให้เข้ามาหามันแล้วเหวี่ยงตัวฉันลงบนเตียงนอนหนานุ่มที่ถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีชมพูสวยสดใส
“มะ มึงจะทำอะไรอะคราม...”
ฉันถามออกไปเสียงแ่ ครามในตอนนี้ไม่เหมือนครามที่ฉันเคยรู้จักเลยสักนิด มันดูน่ากลัว...
ครามไม่ตอบอะไรแต่สิ่งที่มันทำก็คือกระชากชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ฉันสวมใส่อยู่ออกจนขาดรุ่ยคามือ อาจจะเพราะมันเป็ชุดเดรสราคาถูกที่ซื้อจากเว็บช็อปปิ้งออนไลน์เลยทำให้กระชากออกได้อย่างง่ายดาย
“มะ ไม่นะคราม!”
ฉันยกมือขึ้นปกปิดหน้าอกอวบอูมที่อยู่ภายใต้ชุดชั้นในสีชมพูสุดแสนจะน่ารัก แต่ครามไม่สนใจ...มันจ้องมองแล้วจับมือทั้งสองข้างของฉันรวบไปไว้ข้างบนด้วยมือเพียงมือเดียว
ร่างแกร่งขึ้นคร่อมฉันเอาไว้แล้วสบตาอย่างไม่มีใครยอมใคร...
“อยากให้กูเอา กูก็กำลังจะเอาอยู่นี่ไง”
“ไม่! ไม่อยากให้เอาแล้ว!”
“มาพูดตอนนี้ก็ช้าไปแล้ว”
ครามซุกไซร้จมูกโด่งเข้ากับซอกคอขาวเนียนฉันก่อนจะไร้ไปทั่ว ส่วนฉันนอนอยู่ใต้ร่างของมันก็ได้แต่แดดิ้นไปมา
“อื้ม”
ร่างสูงที่คร่อมตัวฉันอยู่เสพสมกลิ่นกายทั้งซอกไซร้ไปทั่วลำคอ แม้ปกติคงจะเต็มใจให้มันทำแต่ในตอนนี้นั้นมันกลับมีแต่ความรู้สึกแปลกๆ
ครามไม่ได้ทำเพราะว่าอยากจะทำแต่ทำเพราะความโกรธของตัวเองซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ฉันปรารถนา
“อ่า”
มือเอื้อมขึ้นมาจับเข้าที่เนินอกอวบซึ่งอยู่ภายใต้ชุดชั้นในสีชมพูหวานแหวว มันสอดมือมาด้านหลังแล้วปลดตะขอเสื้อชั้นในของฉันออก อบอวบโดดเด้งออกมาโชว์ปรากฏแก่สายตาของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็เพื่อนเพื่อนรัก
“หยะ อย่านะ!”
ฉันยกมือขึ้นป้องตัวเองไว้ไม่ให้ครามได้ใช้สายตาหื่นกามนั้นจับจ้อง แต่ก็ดูเหมือนจะปิดไม่มิดเพราะเนินอกอวบมันใหญ่ทะลักทะล้นหากเทียบกับแขนฉันที่เล็กนิดเดียว
“ปิดไปก็ปิดไม่มิด มึงอย่าเสียเวลาเลยดีกว่า”
มันลุกขึ้นแล้วถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดสิ้นไม่เหลืออะไรปกคลุมร่างกายกำยำนั้น แผงอกกำยำขาวเนียน ทั้งขาว ทั้งล่ำ หน้าตาก็หล่อขนาดนี้จะไม่ให้ฉันอยากเอามันได้ยังไง
แต่ตามปกติก็ไม่ควรกินเพื่อน...หรือเปล่า?
นอกจากถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกแล้วครามก็จับขาฉันให้แหกอ้าออกสุดแล้วใช้นิ้วมือทั้งสองข้างเกี่ยวแพนตี้ตัวน้อยสีชมพูหวานแหววออกจากเรียวคาเนียนเผยให้เห็นกลีบสวาทที่แบะออก
“อ๊ะ คราม!”
ฉันเลื่อนมือลงมาปิดไม่ให้มันมองพร้อมกับพยายามหุบขาเข้าหากัน แต่มือหนายังคงพยายามแยกมันออกจากกันแล้วเชยชมด้วยสายตาก่อนจะก้มลงมาแล้วฝังจมูกโด่งเข้ากับเส้นแพรไหมสีอ่อนน
“อ๊า!”
ฉันครางน้อยๆในลำคอเมื่อโดนโลมเลียเข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
“อื้ม”
เสียงครวญครางของเราสองคนดังสลับกันไปมารวมทั้งลิ้นร้อนของครามยังทำหน้าที่ได้ดี มันเลียวนไปมาตรงกลีบสวาทจนฉันแดดิ้นี่
ครามดูเหมือนจะทนไม่ไหวอีกต่อไป เมื่อเห็นว่าส่วนนั้นของฉันพร้อมใช้งานมันก็ผละออกแล้วเลื่อนตัวขึ้นมาพร้อมกับสบตากลมโตของฉัน นัยย์ตาของครามตอนนี้ดูจะมีแต่ความปารถนาในร่างกายที่แสนจะยั่วเย้านี้
“อ๊ะ!”
ฉันสะดุ้งโหยงสุดตัวเมื่อแท่งลำร้อนผะผ่าวถูกแตะััที่ปากกลีบสวาท ความร้อนระอุถูกส่งผ่านจากแท่งร้อนนั้น
“กูกำลังจะใส่เข้าไป”
“ปล่อยนะ!”
ฉันเขยิบตัวขึ้นเพื่อหลีกหนีแต่มือหนาก็จับกดข้อมือเล็กทั้งสองข้างเอาไว้
“มึงหนีกูไม่รอดหรอก”
ครามรวบมือทั้งสองข้างของฉันเอาไว้ด้วยมือเพียงมือเดียว ส่วนมืออีกข้างของมันก็เลื่อนลงมาแล้วจับแท่งลำร้อนสอดเข้ามาในกลีบดอกไม้สีหวานฉ่ำ
“อ่า...บ้าฉิบ!”
แต่แล้วมันก็ต้องอุทานออกมาอย่างหัวเสียเพราะนี่มันเป็ครั้งแรกของฉันและแน่นอนว่า...มันเข้าไม่ได้ง่ายๆ!
แต่กระนั้นครามก็ยังไม่หยุดความพยายาม
ปั้กก
รอบนี้มันจับลำเอ็นกระแทกเข้าอย่างสุดตัว ร่างเล็กถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความเ็ปเมื่อได้รับััอันแปลกใหม่จากลำเอ็นใหญ่ยาว ฉันรู้สึกทั้งเจ็บทั้งเสียวไปในคราเดียวกัน
“อึก ฮือ กูเจ็บแล้วคราม เอาออกเถอะนะ”
ฉันรู้สึกเจ็บจี๊ดไปจนถึงใจกลางสาว ครามที่ตอนนี้ใช้มือข้างเดียวรวบแขนของฉันไว้ มันคร่อมตัวฉันอยู่แล้วสบตา ดวงตาคู่คมนั้นจ้องมองฉันราวกับว่าอยากจะกลืนกินไปทั้งตัว
“แต่กูไม่ไหวแล้วญดา...อยาก”
มันพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแสนจะมีเสน่ห์ ได้ยินแบบนั้นใจของฉันมันก็สั่นระรัว ใจดวงน้อยหวั่นไหว
“อยากอะไร...”
แสร้งทำเป็ว่าไม่รู้แล้วมองหน้าคนตัวใหญ่กว่าที่คร่อมร่างบางเอาไว้ด้วยสายตาที่แสนจะยั่วเย้า ยิ่งเห็นสายตาอ่อนแรงเหมือนกระต่ายน้อยที่โดนเหยื่อล่าก็ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนของพ่อหมาป่าอย่างครามได้เป็อย่างดี
“อยากกระแทก”
ครามก้มลงกระซิบเข้าทีข้างหูของฉัน นั่นยิ่งทำให้หน้าของฉันแดงซ่านพร้อมกับหัวใจที่สั่นระรัวจนเหมือนอยากจะะโออกมาเต้น
“...”
แต่ก็เงียบไม่ตอบอะไรไป เพราะมันเขินเกินกว่าจะพูดอะไรได้
“ขอกูกระแทกได้ปะ”
“...อื้อ”
“กูกระแทกมึงนะญดา”
“อยากจะทำอะไรก็ทำ...”
2K
