"โอ๊ย" เสียงของฉัน ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย จำได้ว่ารีบไปสอบนี้น่า แล้วไหมมาอยู่ที่นี้ทำไมไม่อยู่โรงพยาบาล เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ
“ฮวาเออร์ ลูกเป็ยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนบ้างลูก” หยางอันฉีรีบถามไถ่ลูกสาวทันที่ฟื้นขึ้น
“ขอบคุณสิ่งศักย์สิทธิทั้งหลายเ้าค่ะที่ช่วยฮวาเออร์ลูกของข้า” เมื่อถามไถ่อาการลูกสาวแล้วนั้น นางจึงยกมือไหว้สิ่งศักย์สิทธิที่ส่งบุตรสาวของนางกับมาสู่อ้อมกอดของนางอีกครั้ง
“ลูกพ่อเ้าเป็อย่างไรบ้างลูกตอบพ่อหน่อยสิ” หยางจางิ่กล่าวหลังเห็นบุตรสาวอยู่ในสีหน้าที่ เดี๋ยวนิ่ง เดี๋ยวหน้ายุ่ง เดี๋ยวทำหน้าราวกับจะร้องไห้
“นั้นสิ น้องน้อยเ้าเป็อย่างไรบ้าง” หยางหวังจิ้งพูดกับน้องน้อยของเขา
“น้องน้อยเ้าตื่นแล้ว รีบหายป่วยเร็วๆนะ แล้วเล่นกับพี่รอง พี่รองจะพาเ้าวิ่งไปเล่นบนแปลงผักที่ท่านพ่อกับท่านแม่ปลูกไว้”หยางหวังิ่กล่าวออกมาหลังน้องน้อยตื่นขึ้นมา
“พวกคุณ โอ๊ยยยยยยยย”พีเจกำลังจะกล่าวถามไถ่ว่าคนที่จ้องมาที่นางนั้นเป็ใคร แต่เมื่อกำลังจะเอ่ยนั้นความทรงจำบางอย่างก็วิ่งเข้ามาในหัว
ที่แท้นั้นนางได้เสียชีวิตลงจากอุบัติเหตุ และิญญาของนางมาสิงอยู่ในร่างของ หยางลันวานั้นเอง ร่างของหยางหลันฮวาโดนพิษมาั้แ่เกิด จนเมื่ออายุ 10ปี ร่างกายทนพิษไม่ไหว และเสียชีวิตลง ตัวของหยางหลันฮวานั้นก่อนที่นางจะตายลงนั้น นางได้อธิษฐานต่อสิ่งศักย์สิทธิว่า ให้ครอบครัวของนางนั้นได้อยู่อย่างสบายไม่มีใครมาทำอะไรต่อครอบครัวตนได้ เมื่ออธิษฐานเสร็จแล้วหยางหลันฮวาก็ตาย และิญญาของพีเจก็เข้ามาแทนที่
เมื่อได้รับรู้ความทรงจำของเ้าของร่างเก่าแล้วนั้น พีเจก็ตั้งมั่นว่าจะทำให้ครอบครัวนี้อยู่อย่างสบายไม่ให้ผู้คนที่มาทำร้ายได้ และขอให้หยางหลันฮวาไปสบาย
“ขอบคุณเ้าคะ” เสียงลอยมาตามลม ทำให้พีเจยิ้มออกมา
“ข้าไม่เป็อะไรเ้าคะ ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รองไม่ต้องเป็ห่วงข้าหรอกเ้าค่ะ” หยางหลันฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงแ่เบา และส่งยิ้มให้กับครอบครัว
‘ไม่ต้องเป็ห่วงครอบครัวเ้านะ’หยางหลันฮวาคิดในใจ
“เ้าหิวรึไม่ แม่จะรีบไปเตรียมอาหารให้เ้า เ้ารอแม่หน่อยนะ” พูดจบอันฉีก็ลุกไปครัวทันที่
“เ้าดื่นน้ำหน่อยนะ พ่อตักมาให้เ้า” หยางจางิ่นั้นเมื่อเห็นลูกฟื้นขึ้นมาก็ถามไถ่อาการ แล้วก็ออกไปตักน้ำมาให้บุตรสาวดื่ม
“ขอบคุณเ้าค่ะท่านพ่อ”
“น้องน้อยเ้าต้องพักผ่อนให้มากๆนะ เ้าจะได้หายเร็วๆ” หวังิ่บอกน้องน้อย
“เ้าค่ะพี่รอง ข้าจะรีบหายเร็วๆ แล้วไปเล่นกับพี่รอง จะตั้งใจเรียนกับพี่ใหญ่ และช่วยงานท่านพ่อท่านแม่เ้าค่ะ” หยางหลันฮวามุ่งมั่นที่จะทำสวน ทำไร่ ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ ทำให้ครอบครัวไม่อดอยากอีก
“ทุกคนอาหารเส็จแล้ว มาทานอาหารกันเถอะ ท่านพี่ท่านอุ้มฮวาเออร์มากินข้าวหน่วยเ้าคะ เดี๋ยวน้องจะป้อนข้าวฮวาเออร์เองเ้าคะ” หยางอันฉีเรียกทุกคนมากินข้าว
“วันนี้มีอะไรกินบ้างน้องหญิง”
“วันนี้มีข้าว ผักต้ม และปลาตากแห้งปิ้งเ้าคะ”
หยางหลันฮวามองดูอาหารที่ทุกคนกำลังกิน ทำให้สาวศตวรรษที่ 20 ทำใจกินอาหารที่หยางอันฉีป้อน อาหารที่กินนั้นมีรสชาติจืดสนิท ไม่อร่อยอย่างมาก ไม่ได้การแล้วนางต้องปฎิวัติการกินอย่างรวดเร็ว สาวรักการกินอย่างนางคงตายจากการกินอาหารที่ไม่อร่อยอย่างนี้แน่นอน
“ท่านแม่เ้าค่ะ ที่นี้มีเกลือไหมเ้าค่ะ”หยางหลันฮวาพูดกับมารดา
“เกลือสำหรับที่นี้นั้นหายากมากลูก บ้านของเราไม่มีเกลือหรอกลูก”
เกลือนั้นถ้าอยากได้ต้องชื้อที่แคว้นเมฆาแต่ถึงแคว้นเมฆาสามารถผลิตเกลือได้แต่ก็มีราคาแพง ยิ่งนอกแคว้นแล้วนั้นการส่งเกลือมานั้นน้อยมาก มีแต่ผู้ครองแคว้นนั้นที่สามารถใช้เกลือได้ หรือพวกมหาเศรษฐี ที่มีเกลือ
หลังจากนั้นทุกคนก็กินอาหารเสร็จ ทุกคนก็พูดกันไปด้วยอย่างสนุกสนาน เนื่องจากหวังิ่นั้นคอยพูดสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนในครอบครัว
พอเริ่มมืดทุกคนก็ต่างแยกย้ายไปอาบน้ำ โดยหยางหลันฮวานั้น อันฉีเป็คนเช็ดตัวให้ เมื่อเสร็จก็พากันพักผ่อน
ในคืนนั้นเอง ก็มีเสียงเรียกชื่อของหยางหลันฮวาขึ้น
“นางหนูหยางหลันฮวา ตื่นเถิด”
3K
