ดาคอยทำหน้าที่เป็ศรีภรรยาที่ดี ดูแลบ้าน เข้าครัว และจัดเตรียมชุดทำงานให้จักรกฤติทุกเช้า
จักรกฤติเองก็กลับบ้านมาทานข้าวเย็นกับดาทุกวัน ไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเลยสักนิด ทำให้ดารู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
“ผมให้คุณครับ” จักรกฤติยื่นกล่องใส่แหวนเพชรให้
“คุณจะขอดาแต่งงานหรอคะ” ดากล่าวอย่างมีความหวัง
“เื่นั้นคงต้องรอให้ผมพร้อมกว่านี้ก่อนครับ ถือซะว่าเป็แหวนหมั้นที่จองคุณไว้ก่อนก็แล้วกันนะครับ” จักรกฤติกล่าว
“โห! แหวนเพชร มูลค่าต้องแพงมากแน่ๆ” ดาไม่อยากให้จักรกฤติสิ้นเปลือง
“มันเหมาะกับคุณมากครับ มา เดี๋ยวผมสวมให้คุณนะ” จักรกฤตเสนอ
ดายื่นมือซ้ายเพื่อให้จักรกฤติสวมแหวนที่นิ้วนางให้ จากนั้นเขาก็สวมกอดดา ทั้งสองจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม ก่อนที่จักรกฤติจะอุ้มเธอไปที่ห้องนอนและมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ
เช้าวันรุ่งขึ้น ดาตื่นสายด้วยความเพลียเพราะเหนื่อยล้ากับกิจกรรมเมื่อคืน เธอพบว่าจักรกฤติออกไปทำงานแต่เช้า พออาบน้ำเสร็จ ดาก็รีบไปสำรวจของใช้ในบ้านว่ามีอะไรหมดบ้าง จะได้ไปจ่ายตลาด ในตอนนี้จักรกฤติได้สอนดาขับรถ และมอบรถให้ดาใช้คันนึงเพื่อความสะดวกเวลาไปไหนมาไหน เธอจึงขับรถไปที่ห้างก่อนที่จะไปตลาดเพื่อเลือกซื้อของสด
ดากำลังเลือกซื้อผักอยู่ แต่อยู่ดีๆ ดาก็มองเห็นผู้หญิงที่นอนกับธนนท์ในคืนนั้น ดาเห็นว่าหญิงคนนั้นกำลังมองหาอะไรบางอย่าง ด้วยความอยากรู้ดาจึงติดตามไป จนกระทั่งดามองเห็นผู้หญิงคนนั้นมาพบแฟนตัวเอง และพวกเขากำลังจะเข้าไปในร้านอาหารสุดหรูด้วยกัน ดาคิดในใจว่า “นี่มันหมายความว่ายังไง”
ดาแวะซื้อแว่นกันแดดราคาถูกที่ขายริมทางเพื่อนำมาสวม จากนั้นก็แอบติดตามเข้าไปที่ร้านอาหารร้านนั้นด้วย เธอเลือกที่นั่งที่ใกล้โต๊ะสองคนนั้นให้ได้มากที่สุดเพื่อแอบฟัง และเพื่อไม่ให้ใครสงสัย เธอจึงสั่งอาหารและเครื่องดื่มมาทานด้วย
“ทำได้ดีมากเลยนะซินดี้” จักรกฤติกล่าว
“แหม มันเป็เพราะลิดาหลอกง่ายเองต่างหากค่ะ”
“และนายหน้าจืดนั่น มันว่ายังไงบ้าง” จักรกฤติอยากรู้
“เขาก็ยอมมอบเงินให้ฉันห้าหมื่นบาท เพื่อปิดปากไม่ให้ฉันบอกใครน่ะสิคะ”
“งั้น เธอก็ได้เงินสองต่อเลยล่ะสิ” จักรกฤติยอมรับในความฉลาดของหญิงสาว
“เงินนั่นถือเป็โชคของฉันค่ะ และไหนล่ะคะคือค่าจ้างของฉัน”
“ผมโอนทางพร้อมเพย์ให้ก็แล้วกัน ผมไม่ได้พกเงินสดมาด้วย” จักรกฤติกำลังกดมือถือเข้า application ของธนาคารเพื่อทำการโอนเงิน
“ขอบคุณค่ะคุณกฤติ และขอแสดงความยินดีด้วยนะคะที่ลิดายอมลงเอยกับคุณและยอมตามคุณมาอยู่ที่นี่กับคุณด้วย”
“ขอบใจมาก มื้อนี้ผมจ่ายเอง คุณสั่งอาหารได้เลย” จักรกฤติวางเงินสามพันบาทสำหรับค่าอาหาร แล้วเดินออกไปจากร้านอาหารทันทีเพราะต้องไปทำงานต่อ
ดาที่ได้ยินได้ฟังถึงกับน้ำตาไหล นี่เธอถูกหลอกอย่างนั้นหรือ เธอคิดในใจว่า “ทำไมฉันโง่แบบนี้นะ”
***************************************
ณ บ้านของจักรกฤติ
“ผมกลับมาแล้วครับดา ทำไมบ้านถึงมืดแบบนี้ ทำไมดาถึงไม่เปิดไฟล่ะครับ” จักรกฤติจึงเปิดไฟเสียเอง นั่นจึงทำให้เขามองเห็นลิดานั่งอยู่บนโซฟา
จักรกฤติเข้าไปนั่งกอดดาด้วยความคิดถึง แต่กลับถูกดาผลักออกเต็มแรง พร้อมกับโดนตบหน้าเข้าอย่างจัง
“เป็อะไรไปน่ะดา” จักรกฤติจับไปที่แก้มของเขา
“ทำไมคุณต้องจ้างหญิงสาวจัดฉากมีอะไรกันกับธนนท์ด้วยล่ะคะ คุณทำแบบนี้ทำไม เหตุใดคุณต้องทำลายชีวิตรักของฉันด้วย” ดากล่าวทั้งน้ำตา
“ผมรักคุณมากนะดา ผมจึงไม่อยากสูญเสียคุณให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น” จักรกฤติกล่าว
“คุณรักแต่ตัวเอง คุณไม่เคยสนใจความรู้สึกของดาเลย ดาคงเป็ผู้หญิงโง่เง่ามากถึงยอมให้คุณหลอกดาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้” ดานึกเจ็บใจที่เสียรู้
“ผมขอโทษ ผมผิด แต่อย่าทิ้งผมไปเลยนะครับคนดี” จักรกฤติพยายามกอดหญิงสาว แต่ถูกดาผลักออกเช่นเคย
“พวกเราเลิกกันเถอะค่ะ”
“ที่ผ่านมาคุณไม่ได้รักผมบ้างเลยงั้นหรือ” จักรกฤตินึกน้อยใจ
“ฉันยอมรับว่าฉันเริ่มหลงรักคุณไปแล้ว แต่ฉันทำใจยอมรับคนเ้าเล่ห์อย่างคุณไม่ได้จริงๆ” ดานึกแค้นใจ
“คุณขาดผมไม่ได้หรอกดา ผมเป็คนเดียวที่ทำให้คุณมีความสุขทุกคืนได้”
“งั้นมาลองดูกันค่ะ” ดาลุกขึ้นไปที่ห้องนอนเพื่อไปเก็บข้าวของออกจากบ้านหลังนี้ แต่นายจักรกฤติไม่ยอมแพ้ เขารีบอุ้มหญิงสาวไปที่เตียง และกระทำในสิ่งที่สามีภรรยาปฏิบัติต่อกันซึ่งเหมือนกับทุกๆ คืนที่ผ่านมา
“ปล่อยดาเดี๋ยวนี้นะคะ อย่าขืนใจดา” ดาพยายามดิ้นรนขัดขืน
“อย่าฝืนตัวเองเลยดา คุณขาดผมไม่ได้หรอก” จักรกฤติกล่าวอย่างมั่นใจ
และแล้วร่างกายที่ไม่ภักดีของดา ทำให้ดาตอบสนองทุกััของฝ่ายชายอย่างยินยอมพร้อมใจ ลงท้ายทั้งสองก็จบลงด้วยสภาพที่กอดกันในสภาพเปลือยกายโดยมีผ้าห่มปกคลุมไว้
ดามีน้ำตาซึม เธอรู้ตัวแล้วว่าเธอคงขาดเขาไปไม่ได้จริงๆ
“ดาเป็ของผมแล้ว ผมไม่ยอมให้คุณกลับไปหาเ้านนท์นั่นหรอก” จักรกฤติแสดงความเป็เ้าของ
“เอาเถอะค่ะ ดาคงย้อนอดีตกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว ถึงดากลับไป นนท์ก็คงไม่ยอมรับดาอยู่ดี เพราะดาตกเป็ของชายอื่นไปแล้ว”
“ผมสัญญาว่าจะดูแลคุณเป็อย่างดี ที่ผ่านมาผมไม่ดีกับคุณตรงไหน” จักรกฤติโอบกอดแฟนสาว
“ดายอมรับค่ะว่าคุณดูแลดาดีมาก และดาก็มีใจให้คุณไปแล้ว แต่ต่อไปคุณห้ามหลอกดาอีกนะคะ” ดาขอร้อง
“ได้ครับคนดี ว่าแต่ตอนนี้ผมหิวข้าวมากเลยครับ ผมกลับมา ยังไม่ได้ทานอะไรเลย” ท้องของจักรกฤติร้องเสียงดัง
“ดาทำอาหารเก็บไว้แล้ว ดาไปอุ่นให้นะคะ”
“ครับที่รัก”
และแล้วลิดาก็ยอมอภัยให้กับแฟนคนใหม่ของเธอ ในเมื่อเธอเลือกเขาไปแล้วนี่ แต่ลึกๆ ดาก็แอบสงสารนนท์ที่นนท์ไม่ได้ทำอะไรผิด กลับกลายเป็ว่าดาเองต่างหากที่หักหลังไปมีคนใหม่เสียเอง
***************************************
สองเดือนผ่านไป จักรกฤติได้ชวนเพื่อนร่วมงานให้มาทานอาหารที่บ้านของเขา โดยอวดว่าแฟนของเขาทำอาหารอร่อยมาก
ด้วยความตื่นเต้น ดาจึงต้องขับรถไปตลาดเพื่อซื้อของสดมาเป็จำนวนมาก วันนี้เธอจะต้องแสดงฝีมืออย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้แฟนเธอเสียหน้า
ตกเย็น นายรวิษณ์และนายอาทิตย์ก็มาถึงที่บ้านของจักรกฤติ พร้อมกับนำขวดไวน์มาฝาก
“ขอบคุณนะคะ ว่าแต่กฤติล่ะคะ” ดารับขวดไวน์จากเพื่อนของแฟน
“เดี๋ยวตามมาครับ กำลังไปซื้อเครื่องดื่มอยู่” อาทิตย์กล่าว
“เชิญนั่งที่ห้องรับแขกก่อนนะคะ ดาขอตัวไปเตรียมอาหารก่อน”
“ลำบากคุณแย่เลย” รวิษณ์รู้สึกเกรงใจ
“ไม่เป็ไรค่ะ ดายินดี”
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เพื่อนทั้งสองก็เดินออกไปช่วยยกของที่จักรกฤติซื้อมา
“โห ซื้อมาเยอะเชียว” รวิษณ์ทัก
“จะได้กินกันทั้งคืนไงล่ะ” จักรกฤติวางแผนสังสรรค์ทั้งคืน
ดาและสาวใช้ช่วยกันยกสำรับอาหารมาเสิร์ฟหนุ่มๆ
“โห น่าอร่อยทั้งนั้นเลยนะครับ” อาทิตย์เลียรอบปากด้วยความหิว
“ทานให้หมดนะคะ” ดากล่าวยิ้มๆ
“เตรียมตัวไว้นะครับ ผมอาจขอเพิ่ม” รวิษณ์กล่าว
“ได้ค่ะ” ดากำลังเดินกลับไปที่ครัว
“มานั่งด้วยกันเถิดครับดา” จักรกฤติลุกไปจับไหล่ให้แฟนนั่งทานอาหารด้วยกัน
ทั้งสี่เลยนั่งร่วมรับประทานอาหารด้วยกันพร้อมกับจิบเหล้า โดยทั้งสามคนคุยกันไม่หยุด จนกระทั่งเวลาสี่ทุ่ม ดารู้สึกง่วงนอน ก็เลยขอตัวขึ้นไปนอนก่อน
“เอ่อ พวกผมกลับก่อนก็ได้ครับ” อาทิตย์เกรงใจ
“ไม่เป็ไรค่ะ มาสังสรรค์ทั้งที เชิญตามสบายนะคะ” ดากล่าว
ดาจึงขึ้นไปอาบน้ำนอนก่อน ดาหลับไปนานพอสมควร แล้วดาก็ตื่นขึ้นมากลางดึก พอไม่พบแฟนนอนข้างกาย เธอก็เลยสวมเสื้อคลุม แล้วลงไปข้างล่างเพื่อไปทานน้ำ และแอบไปดูว่าจักรกฤติเป็อย่างไรบ้าง
ซึ่งทั้งสามในตอนนี้ยังคงดื่มเบียร์ชนแก้วอย่างสนุกสนาน ดาไม่อยากเข้าไปกวน แต่ทว่าพอเธอได้ยินอะไรบางอย่าง เธอจึงชะงักค้าง
“555 ไม่น่าเชื่อว่าแกจะสามารถจีบลิดาติด ฉันนับถือนายจริงๆ” รวิษณ์กล่าวด้วยความเมา
“และไหนล่ะรางวัลของฉัน ฉันชนะพนันครั้งนี้นะจะบอกให้” จักรกฤติทวง
“อะนี่คือเช็คหนึ่งแสน พวกเราเตรียมให้นายแล้ว” อาทิตย์ยื่นเช็คให้
“ขอบใจมากจริงๆ ต่อไปห้ามสบประมาทฉันอีกล่ะ” จักรกฤติรู้สึกภูมิใจ
“และนี่ดาเขารู้รึยังว่า นายจีบเธอเพราะพนันกับพวกเรา” รวิษณ์สงสัย
“เฮ้ย! บอกได้ยังไงล่ะ มีหวังดาได้เลิกกับฉันกันพอดี” จักรกฤติรู้สึกหวั่นกลัว
ดาถึงกับอึ้งจนน้ำตาไหลและคิดในใจว่า “คุณจีบฉันเพราะท้าพนันกับเพื่อน หากจีบฉันติด คุณจะได้เงินจากเพื่อนคนละแสน คุณเห็นฉันเป็อะไร ตัวตลกหรือสิ่งของเท่านั้นใช่มั้ย” ดาปาดน้ำตา เธอโมโหจนสุดขีด จึงตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเพื่อหนีกลับบ้าน
นายรวิษณ์และนายอาทิตย์เมามาก จึงไปนอนที่ห้องนอนที่ไว้สำหรับต้อนรับแขก ส่วนจักรกฤติเดินโซเซไปที่ห้องนอนของเขา
“ที่รักครับ ผมมาแล้ว” แต่พอจักรกฤติเห็นว่าแฟนตัวเองกำลังถือกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากห้อง เขาก็เลยสร่างเมาขึ้นมาทันที และกล่าวว่า “คุณจะไปไหนน่ะที่รัก”
“มีความสุขมากใช่มั้ยคะ ที่ชนะพนันน่ะ ในเมื่อคุณได้เงินไปแล้ว ดาก็ไม่มีความจำเป็สำหรับคุณอีกต่อไป หลีกไปค่ะ ดาจะกลับบ้าน”
“คุณได้ยินทุกอย่างแล้วงั้นหรือ” จักรกฤติใ
“ค่ะ ดาผิดเองที่หลงตัวเอง คิดว่าต้องมีใครสักคนที่รักดาจริง แต่แล้วดาก็โง่ยอมปล่อยให้คุณหลอกดาเช่นนี้”
“ผมขอโทษ ผมผิดที่้าลบคำสบประมาทจากเพื่อนๆ ที่บอกว่าผมจีบใครไม่เป็ ผมยอมรับว่าผม้าเอาชนะคุณจริงๆ แต่พอผมได้อยู่กับคุณ รู้มั้ยว่าผมมีความสุขมากแค่ไหน ผมสูญเสียคุณไปไม่ได้จริงๆ อยู่กับผมเถิดนะครับ” จักรกฤติพยายามเข้าไปหา แต่ดาถอยหลังหนี
“ดาจะไม่ยอมให้คุณหลอกดาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็อันขาด” ดาลากกระเป๋าหนีแต่แล้วกลับถูกฝ่ายชายกระชากกระเป๋าแล้วโยนทิ้ง จากนั้นก็อุ้มดาไปที่ห้องนอน
“ปล่อยดานะคะ คุณทำแบบนี้กับดาไม่ได้นะคะ”
“พวกเราเป็ผัวเมียกันแล้วนะดา เื่การพนันนั่นก็เป็อดีตไปแล้ว แต่ปัจจุบันผมรักดามาก มันน่าจะเพียงพอแล้วนี่”
“ไม่ค่ะ อย่านะคะ ปล่อยดา”
ครั้งนี้ดาดิ้นรนขัดขืนสุดฤทธิ์ ฝ่ายชายจึงใช้กำลังเข้าปลุกปล้ำจนสุดท้ายก็จบลงแบบเดิม เช้าวันรุ่งขึ้นดานอนหันหลังให้ฝ่ายชายและร้องไห้สะอึกสะอื้น
“ไม่เอาน่าดา เมื่อคืนผมเมาด้วย จึงกระทำรุนแรงกับคุณไป แต่นั่นเป็เพราะผมไม่อยากสูญเสียคุณไปจริงๆ อย่าหนีกลับบ้านเลยนะครับ”
“ทำไมคุณต้องหลอกดาซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยคะ ดังนั้นคำบอกรักของคุณก็อาจเป็เพียงแค่คำลวงเท่านั้น”
“ผมรักคุณจริงๆ นะดา ให้โอกาสผมสักครั้ง อีกหกเดือนเท่านั้น ผมจะไปสู่ขอคุณ เพื่อแสดงความจริงใจของผม” จักรกฤติกล่าวคำมั่น
พอดาได้ยิน เธอก็รู้สึกดีใจที่ในที่สุดฝ่ายชายก็ยอมสู่ขอเธอแต่งงานเสียที แม้จะอีกตั้งหกเดือน แต่เธอก็รอได้ ดังนั้นดาจึงใจอ่อนหันกลับไปหาฝ่ายชาย
จักรกฤติจูบหน้าผาก โอบกอดหญิงสาวพร้อมกับลูบหัวเบาๆ “คุณวางแผนงานแต่งงานไว้รอนะครับ”
และแล้วลิดาก็ยอมให้อภัยแฟนของเธอเช่นเคย
ความรักของทั้งสองราบรื่นไปได้ด้วยดี จนกระทั่งสองเดือนผ่านไป
6K
