พอลนอนราบลงที่พื้น เรเชลขึ้นทับสอดมันเข้าไปจนมิดและเริ่มขย่ม คนขับรถไม่รอช้า กดหลังเธอลงและเสียบอาวุธเข้ารูที่สองจนเธอร้องขึ้นเสียงดัง
“โอ๊ยยยยยยย”
คังวอนถึงกับอ้าปากค้างรีบลากเก้าอี้เขามาใกล้เวทีมากขึ้น ทั้ง
บอดี้การ์ดและคนขับรถต่างรู้จังหวะในการขยับ คนหนึ่งดันขึ้น อีกคนดันลง คนที่อยู่ตรงกลางอย่างเรเชลแทบรับไม่ไหวคนขับรถบีบนมเธอจนบี้ พร้อมสบถคำมากมายออกมา
“ถึงมั้ยจ๊ะคนสวยชอบใหญ่หรือยาว ชอบแบบข้างนอกหรือข้างใน”
เรเชลไม่ตอบเธอได้แต่ร้องครวญคราง ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง กระแทกเธอไม่ยั้ง คนขับรถดึงออกและกดเรเชลให้นอนหงาย เขายัดมันใส่ปากเธออีกครั้ง ทั้งที่ไม่ได้ทำความสะอาดส่วนพอลก็ใส่มันเข้าไปในท่าใหม่และเริ่มกระแทกมันอีกครั้งทั้งสองคนเล่นร่างกายเรเชล ทั้งบีบ ขยี้ กระแทก โดยไม่สนใจหัวหน้าที่มองดูอยู่เขายังอดทน ยังไม่อยากเริ่ม เพราะอยากดูต่อไปแม้ว่าเป้าจะตุงจนแทบปริออกมาแล้วก็ตาม
เสื้อผ้าของเรเชลถูกถอดออกเพื่อใช้เช็ดคราบโสโครกของน้ำที่ไหลออกมาถัดจากบอดี้การ์ดก็เป็คนขับรถ เขาใส่ของที่ภูมิใจว่ามันยาวเข้าไปหว่างขาเธอ
“พี่จะทำให้น้องต้องร้องจนเสียงหลงเลยชอบมั้ยจ๊ะ เรเชลคนสวย”
เขายกขาเธอขึ้นพาดไหล่ทั้งสองข้างและก้มลงดูดและเลียนมเธอไปพร้อมกับเขย่าบั้นท้าย ชายแก่ที่เต็มไปด้วยตัณหาเขาเมามันกับการเล่นร่างกายเธอไม่หยุด
“สับสับ สับ สึบ สึบ สึบ”
คนขับรถลูบคล่ำทั่วร่างในระหว่างเสียบเข้าออกคังวอนเริ่มอดไม่ไหว สอดมือเข้าไปในกางเกงล้วงมันออกมาเขาเริ่มใช้มือทำแบบทุกครั้ง โดยที่สายตานั้นยังจับจ้องมองเรเชล
ทั้งบอดี้การ์ดและคนขับรถผลัดกันทำซ้ำไปซ้ำมาหลายชั่วโมง ชุดพยาบาลที่เปียกและเหนียวเริ่มแข็ง คนแรกที่ล้มลงไปก่อนคือคนขับรถผ่านไปสามรอบ เขาก็เริ่มหมดแรงลงไปนอนแผ่อยู่กลางเวที พอลที่เหมือนจะไหวแต่ก็เริ่มมีท่าทีอ่อนแรง เขาเริ่มขยับช้าลง
“เพิ่งรอบที่สี่เองนะไม่ไหวแล้วเหรอ?”
พอลสะบัดหน้าไปมาหลายรอบเขารู้สึกเหมือนกำลังจะวูบทั้งที่ของใหญ่ยังคาอยู่ด้านในของเรเชล เขาเริ่มเป่าปากฟู่ๆ และไม่นานเขาก็ทิ้งตัวลงนอนแน่นิ่ง
เรเชลลุกขึ้นเนื้อตัวยังเปรอะเปื้อนน้ำสีขาวนั่นอยู่ เธอตรงไปที่คังวอนเหมือนว่าเขาเองก็เหนื่อยจากการช่วยเหลือตัวเองจนหลับไปเช่นกันเรเชลไปล้างตัวและเปลี่ยนชุด ก่อนจะกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับสิ่งที่น่ากลัว
คังวอนค่อยๆลืมตาขึ้นขาแขนถูกมัดติดกับเก้าอี้ เขาดิ้นสุดฤทธิ์แต่ก็ไม่สามารถขยับไปไหนได้เสียงะโดังขึ้น
“พอล...พอล!”
เรเชลเดินออกมาพร้อมกับชุดสีขาวตัวใหม่แต่ที่ทำให้คังวอนต้องใจนตาเบิกกว้าง และตัวสั่นงันงกนั่นคือ สีแดงทิ่ติดอยู่เต็มเสื้อของเธอ
“เรเชล...เธอ...เธอจะทำอะไรน่ะ”
เรเชลยิ้มเล็กน้อย
“ทำอะไรงั้นเหรอ....ก็ทำให้พวกมันได้ไป์จริงๆไง”
ร่างของพอลและคนขับรถที่ถูกแทงจนเืสาดเต็มเวทีเรเชลเดินถือมีดตรงมาที่เขาด้วยใบหน้าเหมือนคนวิกลจริต
“ทำแบบนี้ทำไม....โยอันสั่งให้แกทำงั้นเหรอ?”
เรเชลหยุดชะงักพักหนึ่งก่อนจะทำหน้าคิด
“นั่นสินะ....มันไม่เคยสั่งให้ฉันฆ่าแกเลยงั้น...ฉันทำแบบนี้ทำไม...แกคงสงสัยสินะ”
คังวอนกลืนน้ำลายหลายครั้ง เรเชลเดินมาใกล้มากขึ้นเธอใช้มีดเปื้อนเืนั้นจิ้มไปที่ต้นคอของคังวอน เขาได้แต่หลับตาและปากสั่น
“ฉันไม่ได้เป็คนขอให้เธอทำเื่แบบนี้นะฉันไม่ได้อยากแตะต้องเธอเลยนะเรเชล”
เรเชลหัวเราะ
“นั่นสินะแก..ก็เหมือนพ่อแกนั่นแหละ ไม่ต่างกัน พ่อแกก็ชอบดูฉันถูกคนอื่นเอาเหมือนกัน”
คังวอนมีท่าทีใเพราะไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อน เขากลอกตาไปมา เพื่อหาทางหนี
“รู้ม่ะฉันคิดมาตลอดว่าแกไม่ใช่ลูกเขาแน่ๆ เพราะว่าพ่อแกเป็พวกชอบดู พ่อแกจะทำให้แม่แกท้องได้อย่างนั้นเหรอ.....แต่พอเห็นแกเหมือนพ่อมากฉันก็เริ่มสงสัยฉันมั่นใจว่าแกไม่ใช่ลูกเขาแน่ๆ แต่ว่าแกเป็ลูกใคร”
เรเชลมองคังวอนหัวจรดเท้าและเริ่มวิเคราะห์
“แต่ดูจากDNA แล้วเดาได้ไม่ยากว่าแม่แกเอากับใครให้พ่อแกดู ถึงออกมาเป็แกได้”
คังวอนโมโหสุดขีดหลังจากได้ยินที่เรเชลพูดเขาพยายามกระชากเชือกออกอย่างแรงและดิ้นไปมา แต่มันไม่เป็ผล เพราะไม่ใช่แค่เชือกแต่มันมีโซ่ล่ามอยู่อีกชั้น แถมเก้าอี้ที่นั่งยังใหญ่มากจนแทบยกขึ้นไม่ไหว
“แกทำเพื่อแก้แค้นอย่างนั้นเหรอ?”
เรเชลลากเก้าอี้มานั่งใกล้ๆและเริ่มบรรยายความเลวของตระกูลอิม
“ฉันจะบอกให้เอาบุญแล้วกันแกจะได้นอนตายตาหลับ”
เธอหยิบมีดเสียบเข้าที่ท้องของคังวอนจนมีด
“อ๊ากกกกกก”
เสียงร้องดังลั่นคังวอนตาแดงก่ำ พยายามดิ้นสุดชีวิต
“ไม่ต้องกลัวมันยังไม่โดนจุดสำคัญ”
เธอลงไปนั่งดูผลงานของตัวเองที่เก้าอี้อีกครั้ง
“เริ่มจากพ่อโยอันรับฉันเข้าทำงานเขาเจอฉันตอนไปส่งชูรันที่มหาลัย ฉันไม่เคยถูกเขาเอาหรอกนะเพราะเขาจ้างให้ฉันไปทำงานเป็เลขาพ่อแกหลังจากเรียนจบนั่นแหละ..เป็ครั้งแรกที่ฉันรู้จักคำว่า “นรก” พ่อแกมันวิปริต มันให้คนใช้ในบ้านเอาฉันและมันก็นั่งดูอย่างสบายใจ มันไม่เคยแตะตัวฉันเลยสักครั้งทุกครั้ง มันเรียกฉันไป และนั่งมอง จนพ่อของโยอันตายชูรันก็ขอให้โยอันเอาฉันมาเป็เลขา ฉันนอนกับมันไม่กี่ครั้งหรอกมันเป็พวกขี้เบื่อและโลกส่วนตัวสูง ไม่ชอบเอาใครซ้ำๆ”
เรเชลขยับเข้ามาใกล้และบิดมีดดาบนั้นเล็กน้อยทำให้เืเริ่มไหล่จากช่องท้องออกมามากขึ้น คังวอนร้องโหยหวนเสียงดัง
“อร๊ากกกกกอีเรเชล....อีเลว”
เขาเริ่มสบถด่าทอสารพัดแต่ยิ่งคังวอนโมโห เรเชลก็ยิ่งสะใจ
“จริงๆฉันนึกว่าจะรอดพ้นแล้วแต่ว่าไอ้โยอันมันดันใช้ฉันรับแขก แรกๆมันก็ทำใจยากหน่อย แต่พอได้เงินฉันก็เริ่มติดใจ”
เรเชลเริ่มนิ่งเหมือนเธอนึกบางอย่างขึ้นมาได้แววตาเปลี่ยนเหมือนเื่ที่คิดเป็เื่ที่ทำให้เธอต้องลงมือ
“ฉันคิดว่าพอเก็บเงินก้อนใหญ่ได้แล้วจะหนีไปกับคนที่รัก...คนที่อยากอยู่ด้วยกันชั่วชีวิต”
เรเชลลุกขึ้นและดึงมีดออกจากท้องคังวอนก่อนจะกระหน่ำแทงเขาอีกเป็สิบรอบ
“เพราะแก...แกกับอีมินอาแกทำให้ไอ้โยอันทำร้ายดวงใจฉัน พวกแก...พวกแกสมควรตาย”
เธอยังคงแทงไม่หยุดแม้ว่าคังวอนจะแน่นิ่งเืท่วมตัวไปแล้วก็ตาม
เมื่อรู้สึกได้ระบายความแค้นจนหนำใจแล้วเธอก็เดินไปที่ด้านหลังเวที เอาน้ำมันมาราดที่ศพเธอเยี่ยวรดใส่หน้าคนขับรถกับบอดี้การ์ดที่โดนบาดคอตายไปก่อนหน้า
“พวกมึงก็โง่ให้แดกอะไรก็แดก ไม่รู้บ้างเหรอว่ามันอาจมียาอะไรใส่อยู่ หึ หึ หึอยู่โรงพยาบาลก็แบบนี้แหละนะ อะไร อะไร ก็ไม่ยาก แค่เดินไปหยิบ”
เมื่อเทน้ำมันราดจนหมดแกลลอนแล้วเธอก็จุดไฟ เผาร่างพวกเขาทั้งสามคน ก่อนจะออกมาด้านนอก และเผาโกดังอีกครั้ง
เธอยืนดูให้แน่ใจว่าทุกอย่างมอดไหม้ตามที่้าและขับรถที่แอบเอามาจอดไว้ก่อนหน้าออกไป ส่วนรถของคังวอน เธอก็เผาทิ้งเช่นกัน
บนถนนที่ว่างเปล่า ภายนอกมืดสนิท ไม่มีแม้แต่แสงไฟส่องทางเรเชลหัวเราะไปพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลออกมา ความอ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว และความรู้สึก...คิดถึงใครบางคนเธอกำลังมุ่งหน้าไปที่ที่หนึ่ง ที่ทำให้ชีวิตของเธอ ต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล
317
