“ใคร?! ออกมานะ อย่ามาเล่นทำตัวเป็ผีแบบนี้”ชายหนุ่มลนลานหันมองไปรอบตัว แต่ก็ไม่พบอะไรภายในร้านนอกจากตัวเขา
“ออกมาสิเว้ย! ฉันไม่กลัวแกหรอก!” เขายังคงมองซ้าย มองขวาเพื่อหาต้นตอของเสียงต่อไป
[“หุบปากเสียที! ตอนนี้ระบบอยู่ในร่างกายของเ้าเสียงที่ได้ยินก็มาจากร่างกายของเ้า โวยวายไปก็มองไม่เห็นใครหรอก”]เสียงอันเ็าในตอนแรกตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงรำคาญ
“อ๊ะ... ระบบ! ระบบใช่ไหม ฉันจะรวยแล้ว ฉันจะพลิกชีวิต มีสาวๆห้อมล้อมนี่จะส่งรถ BENZ มาให้ไหม?” ชายหนุ่มถามออกมาด้วยความตื่นเต้นเขาจะมีนิ้วทองคำแล้วใช่ไหม?!
[“ไม่...ก่อนอื่นข้าขอแนะนำตัวสักนิดข้าเป็เพียงเศษเสี้ยวิญญาที่เหลือทิ้งไว้ในภาพนี้และผู้ที่จะเปิดออกได้จะต้องมีสายเืของข้าอยู่เท่านั้นซึ่งเ้าอยู่ในเงื่อนไขที่กำหนดพอดี”] เสียงในหัวกล่าวอธิบาย
“แล้วคุณเป็ใคร บรรพบุรุษของผมเหรอ?” ชายหนุ่มไม่เข้าใจว่ามันมีอะไรผิดปกติตรงไหน
[“นับว่าใช่ แม้จะห่างไกลกันมากหลายล้านปีก็ตามในภาพแผ่นนี้บรรจุระบบที่สามารถสุ่มสรรพสิ่งได้ ซึ่งแน่นอนไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆเ้าลองคิดในใจว่าตรวจเช็กสถานะสิ”]
‘ตรวจเช็กสถานะ’ ชายหนุ่มลองทำตามดู
เย่เซวียนอายุ 20 ปี
[ร่างกาย] : โคตรขยะ
[พลังภายใน] : ไม่มี
[ความฉลาด] : เ้าควรไปเริ่มเรียนอนุบาลใหม่
[ความสามารถ] : ยังไม่มีอะไรโดดเด่น
Xระบบสุ่มสรรพสิ่งX
สรรพสิ่งผันแปร (ระดับหนึ่ง) :สามารถสุ่มสิ่งต่าง ๆที่ไม่มีชีวิตให้เป็อีกสิ่งที่อยู่ในหมวดหมู่และชนิดเดียวกันได้ (ใช้ได้วันละหนึ่งครั้ง)
บิดเบือนวิถี (ระดับหนึ่ง) :ปรับเปลี่ยนหรือเพิ่มเติมคุณสมบัติ ลักษณะ สิ่งต่างๆที่ไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอกของสิ่งใด ๆก็ได้โดยการสุ่ม (ใช้ได้วันละหนึ่งครั้ง)
“อะไรกัน! ฉันสุขภาพแข็งแรงดีนะ อย่างน้อยๆก็มั่นใจว่าพอจะต่อสู้กับคนอื่นได้ตัวต่อตัว”ชายหนุ่มโวยวายทันทีที่เห็นค่าสถานะของตัวเอง
เขามั่นใจว่าตัวเขามีร่างกายที่แข็งแรงดีเพราะเขาต้องทำงานทุกวัน ไหนจะต้องคอยแบกของขึ้นรถ ลงรถ ปัดกวาดเช็ดถู ยกของในร้านมันทำให้ร่างกายของเขาสวมส่วนเป็ปกติ ถึงจะไม่ได้มีกล้ามเนื้ออะไรแต่ก็ไม่ได้อ้วนหรือผอมจนเกินไป มันอยู่ในเกณฑ์ปกติด้วยซ้ำ!
“ไอ้พลังภายในฉันเข้าใจ แต่ความฉลาดนี่อะไร?! ฉันเรียนจบชั้นมัธยมเลยนะทำไมถึงบอกให้ไปเรียนอนุบาลใหม่!!” เขาไม่ยอมรับ! นี่มันไม่ยุติธรรม!!
[“มันเป็การประเมินโดยอัตโนมัติมาตรฐานนี้ใช้เปรียบเทียบกับดวงดาวนับล้านดวงเป็เกณฑ์โดยปกติแล้วถ้าเป็นักกีฬาในโลกของเ้าก็จะถูกจัดร่างกายไว้ที่ระดับต่ำเท่านั้นส่วนความฉลาดก็ตามนั้น โลกของเ้ามันก็ถูกจัดอยู่ในอันดับล่างๆอยู่แล้วไม่ต้องไปใส่ใจนักหรอก”] เสียงนั้นตอบกลับมา เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจใช่ไหม ?โลกใบนี้มันด้อยขนาดนั้นเลยเหรอ?
“แล้วระบบที่มีให้นี่มันใช้ยังไง ?” ชายหนุ่มเริ่มทำใจได้บ้างแล้วเลยถามสิ่งที่สงสัยออกมา
[“ก็ตามที่มันอธิบายไว้ เ้าลองหาของอะไรสักอย่างมาทำการสุ่มสิ”]เสียงในหัวตอบกลับมา เขาเลยเดินไปเลือกของที่อยู่ภายในร้าน
“ไหอันนี้ปู่บอกว่าได้มาจากเพื่อน เราก็ไม่รู้ด้วยว่ามันมีค่าไหมแต่ใครเข้าร้านมาก็ไม่สนใจมันทั้งนั้นถึงความจริงจะแทบไม่มีใครซื้ออะไรในร้านเลยก็เถอะ”ชายหนุ่มหยิบไหอันหนึ่งที่ตั้งไว้ขึ้นมาดูก่อนจะวางมันกลับไป
“ใช้ได้แค่วันละครั้ง แถมยังเป็การสุ่ม งั้นก็ต้องเอาของที่ดีที่สุดมาใช้มันจะได้กลายเป็ของล้ำค่า! เรานี่มันฉลาดจริงๆ!! ”ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยความดีใจที่ตัวเขานึกอะไรแบบนี้ออกมาได้
“อยู่ไหน! อยู่ไหน ๆ” เขาวิ่งวุ่นไปทั่วร้าน รื้อทุกลิ้นชัก ประตูตู้ที่มีหาอยู่นานก็ยังไม่เจอสักที
ผ่านไปราว ๆ ครึ่งชั่วโมงในที่สุดเขาก็ได้แผ่นหยกสีเขียวอมขาวขนาดเท่าอุ้งมือเด็กที่ถูกวางไว้ในกองหนังสือบนห้องนอนมาถือไว้ในมือ
“ไอ้นี่แหละ! หยกชั้นดีที่เรายอมเสียเงินไปหมื่นหยวนเพื่อซื้อมา คนขายบอกว่าถ้าเอามันไปประมูลจะต้องขายได้อย่างน้อยห้าหมื่นหยวน!แต่เพราะเขารีบใช้เงินเลยขายให้เรามา” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นเขาจำได้ดีว่าวันนั้นไปเดินตลาดโบราณแล้วเจอหยกแผ่นนี้เข้าความสวยงามและััของมันต้องเป็ของดีแน่นอน! เขาเลยกัดฟันซื้อมันมา
[“...เฮ้อ”] เสียงถอนหายใจดังขึ้นด้วยความเหนื่อยใจทำไมสายเืของมันถึงโง่ขนาดนี้นะของในมือนั่นก็แค่หยกชั้นต่ำที่สุดของดาวดวงนี้ก็เท่านั้นเองถึงมันจะเป็เพียงแค่เศษเสี้ยวที่เหลืออยู่ทำให้มีความทรงจำแค่บางส่วนแต่ก็จำไม่ได้ว่ามีสายเืที่โง่ขนาดนี้
แต่ในความเป็จริงจะว่าเย่เซวียนโง่เขลาก็ไม่ถูกไปซะทีเดียวเพราะเพียงแค่เติบโตมาอย่างไร้เดียงสา แทบไม่ได้เจอสังคมอะไรนัก วัน ๆนอกจากอยู่กับปู่ก็มีแค่ไปโรงเรียนแล้วกลับมาเฝ้าร้านนอกจากนั้นก็ไปส่งอาหารเท่านั้นเอง
“แล้วต้องทำยังไงถึงจะสุ่มได้ล่ะ ?” ชายหนุ่มกล่าวถามออกมาอีกรอบ
[“เ้าก็... ข้าต้องไปแล้วหลังจากนี้มีอะไรเ้าก็พูดคุยกับระบบอัตโนมัติเอานะ โชคดีสายเืของข้า”]ยังไม่ทันที่จะตอบคำถามเสร็จ เสียงในหัวเขาก็หายไปซะอย่างนั้น!นี่มันไร้ความรับผิดชอบเกินไปไหม ?
“ท่านบรรพบุรุษ! ท่านบรรพบุรุษษ!!” ชายหนุ่มพยายามะโเรียนแต่ก็ไม่มีใครตอบกลับมา
[“ติ๊ง.....กำลังโอนสายการสนทนา”] หลังผ่านไปได้ประมาณห้านาทีก็มีเสียงผู้หญิงไร้ความรู้สึกที่เขาได้ยินตอนได้รับระบบมาดังขึ้น
[“ระบบอัตโนมัติทำงาน”]เสียงนั้นยังคงดังต่อทำให้ชายหนุ่มมั่นใจว่าอย่างน้อยถึงิญญาบรรพบุรุษของเขาจะไปแล้วแต่เขาก็ยังมีระบบอยู่
“ฉันจะสุ่มหยกแผ่นนี้เป็อย่างอื่นได้ยังไง ?” ชายหนุ่มถามสิ่งที่เขายังไม่ได้รับคำตอบทันที
[“ขอให้ผู้ใช้งานเพ่งไปยังสิ่งของที่้าสุ่มแล้วเรียกใช้ฟังก์ชันที่้าก็จะสามารถใช้งานได้เอง”] เสียงในหัวตอบกลับมา ทำให้ชายหนุ่มพอจะนึกภาพออก
“สรรพสิ่งผันแปร!” ชายหนุ่มเพ่งไปยังหยกในมือแล้วะโออกมา
ทันใดนั้นหยกที่อยู่ในมือของเขาก็เปล่งแสงสีทองอร่ามออกมามันเรืองแสงมากขึ้น มากขึ้น จนเขาต้องหันหน้าหนี
[“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี ท่านใช้หยกชั้นต่ำในการสุ่ม”]
[“ได้รับ หยกปลอม”]
“จะบ้ารึไงงงงงง”
สิ้นเสียงดังกล่าวชายหนุ่มแทบจะเขวี้ยงแผนหยกในมือของเขาทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดเขากรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป นี่เขาใช้เงินตั้งหมื่นหยวนซื้อมันมานะ!โอเคโดนหลอกให้ซื้อหยกชั้นต่ำที่ความจริงไม่กี่ร้อยหยวนในราคาหมื่นหยวนเขาก็ช้ำใจพอแล้ว
แต่นี่ ร้อยหยวนก็ไม่ได้คืนได้หยกปลอมที่ราคาไม่ถึงสิบหยวน ? นี่มันระบบบัดซบอะไรกัน! ท่านบรรพบุรุษท่านโผล่มาหาหน่อยจะได้ไหม ? ผมสัญญาว่าจะไม่ต่อยหน้าท่านหรอก!!
“ระบบ ทำไมมันถึงสุ่มได้หยกปลอมล่ะ!” ชายหนุ่มพยายามสงบสติอารมณ์ลงแล้วถามระบบออกไป
[“เพราะมันเป็การสุ่ม ทุกการสุ่มมีความเสี่ยงขอให้ผู้ใช้งานโปรดทำความเข้าใจให้ดีก่อนดำเนินการ”]
ช็อค...นี่เขาโง่เองใช่ไหม
“อึก..ยังเหลืออีกฟังก์ชันนึงสินะ เอาวะ”
“บิดเบือนวิถี!” ชายหนุ่มเรียกใช้งานอีกฟังก์ชันของระบบทันทีคราวนี้ไม่มีการเรืองแสง ไม่มีเอฟเฟคตระการตาใดๆเกิดขึ้นทำเอาเขางงนิดหน่อยว่ามันได้ผลรึเปล่า
[“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี หยกปลอมได้รับคุณสมบัติเป็ยา”]เสียงของระบบดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มมึนงงว่าอะไรคือคุณสมบัติเป็ยา
[“ขอเพียงท่านนำหยกนี้ไปต้มกับน้ำ จะทำให้น้ำต้มหยกนั้นกลายเป็ยาวิเศษรักษาอาการต่าง ๆในร่างกายให้หายได้ในหนึ่งวัน”] เหมือนจะรู้สิ่งที่ชายหนุ่มคิดระบบอธิบายออกมาทันที
“โอ้ ฉันจะรวยแล้ว! แค่เอาหยกนี้ไปต้มแล้วขายยาวิเศษแค่นี้ก็รวยไปทั้งชาติแล้ว!!” ชายหนุ่มฝันหวานถึงอนาคตที่จะเกิดขึ้นแต่ดันมีเสียงบางอย่างขัดขึ้น
[“หยกแผ่นนี้ใช้ต้มได้เพียงเก้าครั้ง”]
หมดกัน ความฝันของเรา...
1K
