เทพเงินตราสะท้านปฐพี

ตอนที่​ 47 เล่นกับใครไม่เล่น​

เต้าหมิงรับรู้​ถึงลมปราณ​ที่แผ่ออกมาจากตัวลี่ฮว๋าได้อย่างชัดเจน บ่งบอก​ได้เลยว่านางให้ความสำคัญกับน่าหลันแค่ไหน​

ซึ่งเต้าหมิงก็ไม่ต่างอะไรจากลี่ฮว๋าเช่นกัน

แต่​ตนเองก็ยังไม่รู้ตัวคนร้ายเลย จึงได้แต่ส่ายหน้าตอบกลับ​อย่างเดียว

"เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องถึงมือลี่ฮว๋าหรอก​" เต้าหมิง ต้องการ​จัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง​ เมื่อมันเป็นปัญหา​ของตนเพียง​คนเดียว​

เต้าหมิง ปล่อยให้ลี่ฮว๋าดูแลน่าหลันต่อไป​ ส่วนตัวเองออกมาด้านนอกเพื่อสืบหาตัวคนร้าย​

"อย่างน้อยต้องไม่ใช่คนอื่นคนไกลแน่" ในใจวิเคราะห์​ออกมา จัดการ​หาข้อสรุป​ที่ไม่น่าใช่ทิ้งไป

"เล่นกับใครไม่เล่น กล้ามาเล่นกับเต้าหมิงคนนี้" เต้าหมิงตัดสินใจกระทำการ​บาง​อย่างขึ้นมา​

ตอนนี้​เต้าหมิง​จัดการสวมวิญญาณ​​บทนักสืบที่ตัวเองเคยแสดงมาก่อน​ ทำตัวเหมือนกับ​ เชอร์ล็อค โฮล์มส์ หรือ​โคนัน อย่าง​ในภาพยนตร์​

จัดการ​หาหลักฐาน​ พยาน เหตุจูงใจ​ วิธีการ​ลงมือ จากนั้น​ทำการสรุปตัวคนร้าย แต่วิธีการ​ที่กล่าวมาทั้งหมด​ ตนคงไม่สามารถ​ทำได้ทั้งหมด​​ มันยุ่งยาก​ และละเอียด​มากเกินไป จึงตัดสินใจ​สรุป​แบบรวบรัด​ ตัดตอน​ เอาเอง​ทันที

เต้าหมิงที่ไม่ใช่ทั้ง FBI CIA ไม่ต้องการ​ให้มีรายละเอียด​ทุกอย่าง​ครบขนาดนั้น และเครื่องไม้เครื่องมือ​ในการสืบ แกะรอยคนร้ายก็ไม่มีใช้ จึงต้องใช้วิธีการแบบเรียบง่ายออกมา คือ การสืบจากรอยเท้า รอยเลือด หรือร่องรอย​ที่พอหาได้ จาก​สายตาตัวเองเท่านั้น​

...

ณ.บ้านหลังหนึ่ง

"เป็นที่นี้สินะ"

หลังจาก​เต้าหมิงค้นหาอยู่สักพัก​ จึงเจอกับที่อยู่ของบ้านที่ตกเป็นผู้ต้องสงสัย​รายแรก​

"หนอย"

"ไม่นึกเลยว่าเจ้าเด็กใหม่นั่นจะแข็งแกร่ง" ​

"ทำให้พวกเราต้องเสียเงินจำนวนมากแบบนี้"

ในบ้านมี​กลุ่มคนที่กำลังพูดคุย​กันอย่างหัวเสีย

"โชคดีที่ได้แหวนมิติสอง​วงนี้มา"

"อย่างน้อยในนี้ก็มีเงินรวมกัน​ประมาณ​ 20,000​ ตำลึงเงินได้"

"ส่วนที่เหลือต้องหาทางนำกลับคืนมาให้ได้"

แหวนมิติสองวงถูกวางอยู่กลางวงของกลุ่มคนที่กำลังปรึกษาหารือ​เรื่อง​เงินที่สูญเสีย​ไปกันอยู่​

"แหวนมิติสองวงนั้น...ข้าขอดูหน่อยได้ไหม?"

"เอาเลย ระวังหายละ"

เสียงใครบางคนที่​ต้องการ​ดูแหวนมิติเอ่ยขึ้นมา ทำให้คนในกลุ่ม​ส่งยื่นให้อีกฝ่ายดู

"เอ๊ะ!!!" เสียงตกใจหลังออกมาพร้อมกัน

เมื่อกลุ่มคนในบ้านกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ แล้วจะมีใครอยู่ในบ้าน​กันอีกละ

ทุกคนจึงหันหน้าไปดูในทิศทาง​ที่เสียงดังออกมาเพื่อขอดูแหวนมิติทันที​

เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่​ ซึ่ง​ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งเเต่​ตอนไหน แต่ทุกคนจำหน้าได้ทันทีว่าเป็นใคร​

"เต้าหมิง!!!"

กลุ่มคน ต่างตกตะลึง​ขึ้นมาอย่างฉับพลัน​ เมื่อคนที่ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่าย​จะมาปรากฏ​ตัวที่นี้ได้

"เป็นพวกแกเองสินะ!!!"

สายตาจ้องมอง​กลุ่มคนที่หันมามองทางตนอย่างเยือกเย็น น้ำเสียงเย็นชา​ดังออกมา​

"มาหาผู้ต้องสงสัย​รายแรกก็แจ็คพอต" ในใจยินดีขึ้นมา

กลุ่มคน​ที่ว่าไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก​คือกลุ่มคนที่รับเดิมพัน​ในลานประลอง

"มันรู้จัก​ที่นี้ด้วย?"

"เป็นไปไม่ได้​ มันเป็นศิษย์​ใหม่ได้ไม่นานจะมารู้จัก​ที่นี้ได้ยังไง​กัน"

"แก...มาอยู่ที่นี้ได้ไงกัน?"

"แล้วรู้ได้ยังไงว่าเป็นฝีมือพวกข้ากัน"

หลายคนสงสัยออกมา เมื่อสถานที่นี้ต้องถูกเก็บเป็นความลับอย่างดี​ แล้วเต้าหมิงหาที่นี้เจอได้ยังไง แถมยังรู้ว่าพวกตนคือคนร้าย​ด้วย​

บ้านหลังนี้ ภายนอกไม่แตกต่าง​จากบ้านพักศิษย์หลังอื่นๆเลย ไม่มีทางจะมองแค่ภายนอกแล้วรู้ได้แน่​

เต้าหมิงเห็นแหวนมิติที่มอบให้น่าหลันหายไปแค่นี้ก็เดาไม่ยากแล้ว​ จึงตัดสินให้ตก​เป็นผู้ต้องสงสัย​รายแรกทันที​

"ส่วนความลับเรื่องสถานที่​นี้​?"

ท่าทางแต่ละคนที่แสดงออกมา ทำให้เต้าหมิงรู้​ได้เลยว่าพวกมัน​คิดอะไรกันอยู่​

หลังจาก​คาดเดาตัวคนร้ายได้แล้ว​ จัดการ​ค้นหา​ศิษย์​ในพรรคที่ชมการประลอง ถามหา​แหล่งกบดาน หรือที่อยู่​พวกเจ้ามือ (คนรับเดิมพัน) จนรู้จัก​สถานที่นี้ขึ้นมา​

สำหรับคนที่ชอบการเดิมพัน ​เล่น​พนัน​ แน่นอนว่าขอแค่มีเงินจ่ายก็พอแล้ว​ พวกมันก็อ้าปากเผยที่นี้ออกมาแบบหมดเปลือก​แล้ว

"รู้แล้วใช่ไหม​ว่าข้ามาทำไรที่นี้!!!"

"คราวนี้​เตรียมตัว​ตายได้แล้ว"

เต้าหมิง เตรียมตัว​ลงทัณฑ์​กลุ่มคนเหล่านี้​ทันที

"ตาย!!!"

"ใครจะตายกันแน่?"

การที่เต้าหมิงมาถึงที่นี้เท่ากับ​ แมงเม่าบินเข้ากองไฟชัดๆ ทั้งที่นี้เป็นสถานที่กบดาน​ของพวกตน​แต่ก็ยังกล้ามาหา​

"มาก็ดีแล้ว เงินเดิมพันที่เหลืออยู่กับเจ้าสินะ"

"รีบส่งมาซะ ถ้าไม่อยากตาย"

กลุ่มคนเหล่านี้ ต่างไม่นึกเลยว่า เงินเดิมพัน จะกลับมาหาพวกตนเองเช่นนี้

"สิบคนสินะ"

สายตาเต้าหมิง กวาดมองอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเต้าหมิงก็ไม่รอช้า พุ่งโจมตีใส่ศัตรู​ทันที​

"อะไรกัน มันคิดจะเข้ามาตาย?"

เห็นๆกันอยู่ว่า พวกตนมีกันเยอะแค่​ไหน​ แต่อีกฝ่ายกับพุ่งเข้ามาหาความ​ตายเสียเอง

เปรี้ยง ตูม

เต้าหมิง จัดการโค่นศัตรู​ตรงหน้าไปทีละคน สองคน จนเหลือเพียงห้าคนในตอนนี้​

"ไม่จริง ต่อให้มันเก่งกาจ​แค่ไหน แต่ไม่น่าจะโดนเล่นงานได้ง่ายดาย​แบบนี้"

สายตาคนที่ยังมีชีวิต​ต่างมองสหายที่ถูกสังหาร​ลงกองกับพื้นไปเรียบร้อย​แล้ว

ต่อให้เต้าหมิงอยู่ระดับ​ลมปราณ​นายเหนือหัวก็ตาม การจะเล่นงานปราณ​ยอดมนุษย์​ขั้นสูงจำนวนมากไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

"แค่มีปราณ​ยอดมนุษย์​ขั้นสูงจำนวนเยอะ ถึงได้กล้าทำเหิมเกริม​ เล่นงาน​เพื่อนข้าสินะ"

สายตาเต้าหมิงมองว่า ต่อให้ศัตรู​มีระดับ​ปราณ​ยอดมนุษย์​ขั้นไหน หรือจำนวนมากแค่ไหน ก็ไม่มีค่าในสายตาตนเองอยู่ดี

"อย่าได้ใจไปนัก"

กลุ่มคนที่เหลือ ต่างล้อมรอบ​เต้าหมิงเอาไว้ จากนั้น​อาวุธ​ถูกชักออกมาในทันที

"อาวุธ?...ข้ากำลังมองหามันอยู่พอดี"

เต้าหมิงที่คิดอยากมีอาวุธ​สักชิ้นใช้ จึงเห็นอาวุธปรากฏ​ออกมาเองแบบนี้เรียกได้ว่า "ช่างโชคดีเหลือเกิน​"

"เสร็จพวกข้าละ"

อาวุธ​ศัตรู​ต่างพุ่งตรง​เข้าหาเต้าหมิงพร้อมกัน

ต่อให้​อีกฝ่ายเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางรับมือศัตรู​หลายด้านพร้อมกันได้แน่​

ตูม

ปราณ​นายเหนือหัวระเบิดออกในพริบตา คลื่นลมปราณ​ที่รุนแรง​มหาศาลพุ่ง​จู่โจม​ใส่ศัตรู​