ทั้งสามตามติดไปกับนาง ไป๋หลานใช้ปราณครอบคุมทั้งสามแล้วเหินอากาศไป ผ่านภูผาไปอีกสองลูกแล้วก็ถึงวิหานหลักของวิหารไท่ชิง ตัววิหารนั้นเป็รูปทรงแปดเหลี่ยม ตั้งสูงตระหง่านขึ้นไป9ชั้น รอบด้านวิหานเต็มไปด้วยผู้คุ้มกัน พวกมันนั้นดูบอบบาง แต่ทว่ากลิ่นอายนั้นกลับกดข่มยิ่งนัก ตลอดทางที่นางนำมานั้น นางไม่ปริปากพูดกับพวกเขาเลยสักคำ
"ตามข้ามา... ไป๋หลานพูดขึ้นเพราะทั้งสามกำลังเหม่อลอยเพราะวิหารนั้นใหญ่มาก พวกเขาทั้งสามไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน หลังจากได้ยินเสียงพวกเขาทั้งสามก็ได้สติ แล้วเดินตามนางไป พอถึงหน้าห้องโถงนางก็หยุดเท้าลง
"อาจารย์... ไป๋หลานนำทั้งสามมาแล้วจะให้เขาพบตอนนี้เลยหรือไม่
"เข้ามาเถอะ... เสียงนี้เป็เสียงของหญิงนางหนึ่งที่เหมือนจะเป็คนธรรมดาๆเท่านั้น ไม่มีกลิ่นอายหรือพลังกดข่มใดๆ
พอเปิดประตูเข้าไปนั้น..ในคลองจักขุของิเฉิง ก็พบกับอีกห้าคน ที่นั่งด้านข้างนั้นคือาุโ หนึ่ง สอง สาม สี่ และห้า ส่วนคนที่นั่งอยู่บัลลังตรงกลางคือหญิงที่ใส่อาภร์สีเงิน นางมีผมสีขาวที่บ่งบอกว่านางนั้นอายุมากแล้ว ผิวสีขาวสว่าง แต่ผมสีขาวกลับไม่สามารถบดบังความงดงามที่ธรรมดาของนางได้ นางคือจ้าววิหารไท่ชิงหลี่น่า แต่ิเฉิงก็ต้องแปลกใจ เพราะบนตัวนางกลับไม่มีพลังรัสมีกดข่มใดๆ นางให้ความรู้สึกที่เป็มิตรเอามากๆ ใบหน้าของนางนั้นดูอ่อนโยน แต่ก็ดูโทรมเอามากๆ
"คารวะท่านอาจารย์..
ไป๋หลานส่งสายตาให้ทั้งสามคน.... ยังไม่รีบคำนับอีก ไป๋หลานกล่าวดุดุ
ทั้งสามคุกเข่าลง... คำนับท่านเ้าวิหาร
"พวกเ้าทั้งสามคือคนที่มีพร์สุดในปีนี้สินะ จ้าววิหารกล่าวเสียงเรียบ ใครคือิเฉิง...... นางถามขึ้น
"ข้าน้อยเอง... ิเฉิงตอบ
"นางมองดูิเฉิงชั่วขณะ จากนั้นก็พยักหน้า... ถือว่าไม่เลว จากนั้นในมือนางก็เกิดเป็แสง ตามมาด้วยของรางวัล
"นี่คือรางวัลของเ้า แหวนมิติกับผนึกอสูร พวกเ้าอีกสองคนก็มาเถอะ
"ขอบพระคุณท่านจ้าววิหาร... ิเฉิงเดินขึ้นไปรับแล้วคำนับนาง
พรวดดด... แต่ทว่าหลังจากที่รับรางวัลจากนางเสร็จอยู่ๆนางก็กระอักโลหิตออกมา โลหิตที่นางพ้นออกมานั้นกลับมีลิ้มเืสีเขียวออกมาด้วย
ท่านอาจารย์ ท่านเ้าวิหาร ........ ไป๋หลาน กับ าุโทั้งห้าพลันลุกขึ้นมาพยุงนาง
"ไป๋หลาน..พาเ้าวิหารไปพักผ่อน... าุโหนึ่งกล่าวขึ้น
"ิเฉิงตรวจดูเืที่นางกระอักออกมาแล้วพลันพูดขึ้น.....พิษมรกตสะบั้นจิต
หือ... เ้ารู้จักพิษนี้.. าุโหนึ่งพลันถามขึ้น ิเฉิงพยักหน้า หลี่น่าที่ไป๋หลานพยุงจะกลับห้องพักพลันหยุดชะงัก แล้วหันกลับมา
"ข้ารักษาพิษนี้ให้เ้าวิหารได้..... หุบปาก...าุโสามตระคอกใส่ิเฉิง ขนาดหมอที่เก็งที่สุดในทวีปนี้ยังรักษาไม่ได้ เด็กอมมืออย่างเ้ากลับกล้ากล่าววาจาเช่นนี้ออกมา ใส่หัวออกไปซะ... ห่าวอู๋กับจินเซียงคนพลันสั่นกลัว แต่ิเฉิงกลับมีท่าทีนิ่งเฉย
"พิษนี้จะถึงจะเป็พิษที่ไม่แรงแต่ความน่ากลัวคือเวลาเท่านั้น หนึ่งปีแรกจะเริ่มกัดกินชีพจร สองปีให้หลังจะเริ่มกัดกินิญญา หลังจากสามปีจะเริ่มกัดกินทุกอย่างในร่างกาย ิเฉิงอธิบายออกมา หลังจากที่ิเฉิงบรรลุฝังเข็มหมื่นโอสถ เขาสามารถมองพิษออกทุกชนิดและรักษาได้ทุกพิษ
"หึ.. เ้ามองพิษนี้ออกแล้วจะอย่างไร ยังไงเ้าก็เป็แค่เด็ก ไสหัวไปซะก่อนที่ข้าจะหักขาเ้า าุโสามกล่าวดุิเฉิงอีกครา
"ให้เขาลองรักษาข้าเถอะท่านสาม ยังไงชีวิตก็อยู่ได้อีกไม่นาน ทันใดนั้นหลี่น่าจ้าววิหาร ก็พูดขึ้นมาด้วยความอ่อนโยน
"จ้าววิหารแต่ว่า...... พูดยังไม่ทันจบาุโหนึ่งก็ยื่นมือมาตบที่บ่าาุโสาม จากนั้นก็เงียบไป จากนั้นนางก็ไปนั่งที่เดิม นางมีท่าที ที่อ่อนโยนและเป็มิตรเอามากๆ
"ศิษขอตรวจดูชีพจรท่านจ้าววิหารก่อน ได้หรือไม่....ิเฉิงถามออกไป
นางยิ้มแล้วพยักหน้า พอได้รับอนุญาติิเฉิงก็เดินขึ้นไปแล้วยื่นมือออกไปจับมือนางแล้วตรวจดูอาการของนาง แต่ิเฉิงก็ต้องสายตาเบิกกว้าง เพราะว่าพิษนี้มันซึมไปถึงไขกระดูกของนางแล้ว หากเป็คนธรรมดาทั่วไปคงตกตายไปนานแล้ว นางนั้นสิ้นหวังแล้วว่าจะมีทางรักษาพิษได้ ที่ิเฉิงบอกว่ารักษานางได้ แต่นางก็ไม่ได้มีหวังอะไร ที่ให้เขารักษาเป็เพราะนางนั้นมีเมตตาสูงหากพิษนี้จะสามารถให้เกิดการเรียนรู้กับิเฉิงได้นางก็ยอมให้เขาทดลอง เพรานางนั้นใจดี..
"ศิษ้าเข็มเงิน36อัน หลังจากที่ตรวจดูอาการเสร็จิเฉิงก็พูดออกไป...
"ไป๋เอ๋อร์..ไปนำเข็มเงินมา36อัน นางกล่าวกับไป๋หลานศิษรักของนาง หลังจากนั้นไป๋หลานก็ไปนำเข็มเงิน36อันมาให้กับิเฉิง นางส่งสายตาอาฆาตมาทางิเฉิงแวบหนึ่ง เป็การเตือนว่า หากอาจารย์ของนางเป็อะไรไป ิเฉิงได้ตายแน่..
หลังจากได้เข็มเงิน ิเฉิงก็ไม่รอช้าพลันลงมือทันที เขาฝังตามจุดต่างๆไป20เข็มอย่างแม่นยำ อีก16เข็มเขายังไม่ได้ฝัง ฝีมือการลงเข็มของิเฉิงนั้นประณีตมาก ลงเข็มนุ่มนวลและเบา พลันฝังไป20แล้วนั้น สีหน้าที่ดูโทรมของนางก็พลันมีสีมีสันขึ้นมาทันที าุโทั้งห้าและไป๋หลานที่ดูอยู่ถึงกับต้องใ หลี่น่าเ้าวิหารที่นั่งหลับตาให้ิเฉิงฝังเข็ม ตอนนี้นางรับรู้ได้ว่าเืลมภายในร่างจากแต่ก่อนที่ติดขัด ตอนนี้กลับไหลเวียนไม่ขัดข้อง
"เรียนจ้าววิหาร.. ตอนนี้ศิษได้ฝังจุดไป20จุดเพื่อให้เืลมไหลเวียนสะดวก อีก16เข็มคือการขับพิษ แต่ศิษเกร่งว่า....
ิเฉิงพูดไม่ทันจบนางก็พลันยกมือขึ้นแล้วพูดออกมา " .. วิธีการรักษาคือความลับหากมิใช่ศิษอาจารย์ คนนอกย่อมไม่อาจจะดูวิธีการได้
พวกท่านออกไปเถอะ ห่าวอู๋ จินเซียงและาุโทั้งห้าพอได้ยินเ้าวิหารกล่าวเช่นนี้จึงพากันออกไปรอที่ด้านนอก เหลือแค่สามคนในวิหารนั้นคือ จ้าววิหารหลี่น่า ไป๋หลาน และิเฉิง
"เรียนจ้าวิหาร.. อีก16เข็มต้องให้เ้าวิหารถอดอาภรณ์ออก..... ิเฉิงพูดแล้วก้มหน้าลง
"เ้าว่าอะไรนะ....ไป๋หลานพลันปล่อยไอสังหารออกมา จ้าววิหารที่ฟังอยู่นางยิ้มอ่อนโยนออกมาแล้วยกมือขึ้นเพื่อเป็การห้ามไป๋หลาน
"อาจารย์....แต่ว่า... ไป๋หลานพูดไม่ทันจบ จ้าววิหารหลี่น่าก็หันหลังแล้วเริ่มถอดอาภรณ์ นางถอดออกจนหมดิเฉิงเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับแผ่นหลังของนางที่ขาวสะอาดเรียบเนียนชวนให้ต้องหลงไหล ิเฉิงสายตาเป็ประกายในชั่วขณะแล้วกลับมาเป็ปกติ
"ลงมือเถอะ.... นางยิ้มน้อยๆแล้วกล่าว ิเฉิงหยิบเข็มทั้ง16ขึ้นมาแล้วลงเข็ม14เข็มอย่างเบามือและนุ่มนวลแต่รวดเร็ว มือของิเฉิงได้ัักับแผ่นหลังของนางที่ขาวสะอาดราวกับหยก จากนั้นเขาก็เคลื่อนที่ไปด้านหน้า แล้วลงอีก2เข็มสุดท้ายไปที่เนินหน้าอกที่อวบอิ่มคู่นั้นของนาง
หน้าอกคูนั้นิเฉิงเห็นเต็มๆตาเขาเกือบที่จะเก็บอาการไม่ไหว จากนั้นิเฉิงก็นั่งลงตรงหน้าของนางแล้วยื่นมือไปจับที่มือของนางแล้วประสานมือ ิเฉิงส่งพลังยุทธ์เขาไปตามชีพจรของนาง หลี่น่ารับรู้ถึงไอพลังที่เยือกเย็นเข้าสู่ชีพจรของนาง แต่นางก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร เพียงปล่อยให้ไหลเข้ามาอย่างนั้น
นางคือจ้าววิหารไท่ชิงที่ผู้คนนับถือ ทว่าบัดนี้กลับมาเปลือยกายต่อหน้าเด็กหนุ่มคนหนึ่ง หากผู้คนรับรู้คงจะสับิเฉิงเป็หมื่นๆชิ้น ตอนนี้นางรับรู้ถึงพลังเยือกเย็นของิเฉิงที่ไหลเวียนอยู่ในชีพจรทั้ง36จุดของนาง พอิเฉิงส่งพลังเข้าไปตามจุดทั้ง36แล้วเขาก็เริ่มขับพิษมรกตสะบั้นจิตออกมาตามเข็มที่ฝัง อายสีเขียวมรกตต่างก็ไหลออกมาตามเข็มที่ฝังไป36จุด ไป๋หลานที่ยืนดูอยู่ ก็พลันเบิกตากว้าง ขนาดหมอที่เก่งที่สุดในทวีปยังทำได้เพียงชะลอการกัดกินของพิษเท่านั้น หรือว่าเ้าเด็กหนุ่มที่ชื่อิเฉิงคนนี้จะสามารถรักษาพิษให้อาจารย์ได้จริงๆ นางพูดในใจ
ผ่านไปเนิ่นนานราว4ชั่วยาม ขันตอนการขับพิษนี้ยังดำเนินต่อไป ตอนนี้พิษมรกตสะบั้นจิตขับออกมาได้7-8ส่วนแล้วเหลือเพียง2ส่วนเท่านั้น สีหน้าของนางก็ดูมีชีวิตขึ้นมานางรับรู้ได้เลยว่าพิษนั้นไหลออกมาตามเข็มทั้ง36 ที่ใช้เวลานานขนาดนี้เป็เพราะพิษมรกตสะบั้นจิตนั้นซึมลึกลงไปถึงไขกระดูกของนาง
หลี่น่า นางพลันลืมตาขึ้นช้าๆ ในคลองจักขุของนางก็พบเห็นิเฉิงที่ตอนนี้ดูอ่อนแรงนางไม่ได้พูดอะไรเพียงมองดูิเฉิงที่ สายตาของเขานั้นแทบจะหลับใบหน้าจืดชืด เพราะเสียพลังยุทธไปมาก การที่ิเฉิงใช้พลังออกไปอย่างต่อเนื่องนานขนาดนี้ย่อมต้องสิ้นเปลืองพลังไปมากโข เขาเพียงอยู่ขอบเขตสถิิญญาขั้นกลางเท่านั้น การที่เขาดูอ่อนแรงสีหน้าจืดชืดก็ไม่แปลกอะไร มันเป็เื่ธรรมดา
"ิเฉิงเงยหน้าขึ้นมา... ท่านจ้าววิหาร...พิษในร่างท่านตอนนี้เหลือเพียง2ส่วน เขากล่าวอย่างอ่อนแรง รออีกแปปเดียวก็ขับออกมาหมดแล้ว ิเฉิงยังพูดไม่ทันจบก็พลันหมดสติแล้วฟุบลงไปที่หน้าอกอวบอิ่มคูนั้นของนาง หลี่น่าโอบกอดร่างของิเฉิงที่ฟุบลงไปที่หน้าอกอวบอิ่มคู่นั้น นางไม่ได้โกรธิเฉิงที่ล่วงเกินนางแม้แต่น้อย..
"ลำบากเ้าแล้ว... นางพูดขึ้นแล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน จากนั้นนางก็ส่วมใส่อาภรณ์แล้วอุ้มร่างของิเฉิงไปที่ห้องนอนของนางเพื่อพักฟื้น ไป๋หลานก็เดินตามหลังมา พอถึงเตียงนางก็วางิเฉิงลงไปแล้วจัดท่าร่างให้เขาได้นอนพัก จากนั้นนางก็นั่งลงที่ข้างเตียง
"ไป๋เอ๋อร์.. ไปต้มยาบำรุงมาให้เขาแล้วรายงานาุโทั้งห้าว่าพิษอาจารย์ตอนนี้ขับออกไป8ส่วนแล้ว นางสั่งไป๋หลานศิษรักของนาง หลังจากที่ไป๋หลานไปต้มยาบำรุง หลี่น่าก็ยื่นมือไปปัดผมที่ยุ้งเหยิงของเขา
แล้วจ้องมองไปที่หน้าของิเฉิง "เป็เด็กหนุ่มที่น่าเอ็นดูจริงๆ ถึงบุคคลิกภายนอกจะดูสุขุมและเ็า แต่เวลานอนหลับเ้าก็น่าเอ็นดูไม่น้อยเลย.. นางพูดออกมาเบาๆ ิเฉิงนั้นมีใบหน้าที่หล่อเหลาและดึงดูด ไม่แปลกที่หลี่น่าจ้าววิหารไท่ชิง จะเอ็นดูเขา
4K
