Part 1
นักผสมยา นับเป็สายเฉพาะตัวอย่างหนึ่ง แม้จะอ่อนด้านกำลังรบแต่เด่นด้านการพัฒนา
ยาระดับสูงเพียงไม่กี่หยดของนักปรุงยาที่เชี่ยวชาญ เมื่อถูกประมูลในคาราวานการค้า มันมีค่ามากกว่ากองสมบัติที่ตะเติมด้วยมณีจินดาหลายขุม
หากมีดาบที่คมกริบกับขวดยาที่ใสดั่งน้ำสะอาด วางข้างกัน ปุตุชนธรรมดาย่อมจับดาบเสียก่อน แต่หากผู้ที่ผ่านประสบการณ์มากมายแล้ว ยาที่แสนธรรมดาอาจมีค่าที่มากมายกว่านับพันเท่า
พวกเขาไม่ได้มองว่ายาระดับสูงของนักปรุงยาที่ดีเป็เพียงอาหารเสริม
แต่มันราวกับการซื้อเวลาทอง!
การฝึกปรือมากมายเพื่อให้ร่างกายแข็งดังโลหะ หรือ ฝามือคมดังเช่นใบดาบจำต้องใช้เวลามากมายในชีวิตของพวกเขา
10 ปี 20 ปี 30 ปี หรือแแม้กระทั่งฝึกจนตายก็ไม่อาจบรรลุได้
แต่เพียงการได้ดื่มยาระดับสูงเพียงไม่กี่หยด สิ่งที่ว่ากล่าวมากลับสำเร็จได้เพียงไม่กี่ลมหายใจ
บางผู้คนถึงกระทั่งสามารถคำรามเป็ไฟหรือเพียงปล่อยหมัดก็เกิดลมกระโชกสายใหญ่
ผู้ที่ปรุงยาเก่งกาจมากๆจะถูกแต่งตั้งลำดับขั้นด้วย [ จำนวนดาว ] เช่นจอมเวทย์แขนงอื่น
ผู้ที่มีดาวจะถูกเชิญชวนจากอาณาจักรมากมายมาบำเรอเช่นแขกขุนนางชั้นสูง
อนึ่งเป็ส่วนประกอบในการกระทำเพื่อให้อาณาจักรของตนมีระดับที่สูงขึ่น และสิทธิพิเศษมากมายนั้นรวมถึงสิทธิในการตั้งสาขาย่อยสมาพันธ์จอมเวทย์ที่อาณาจักรตนได้
นั้นเสมือนเป็การได้รับการคุ้มครองอาณาจักร ขึ้นตรงต่อสมาพันธ์จอมเวทโลก!
ผู้ปรุงยาจึงคล้ายกับสะพานเชื่อมกับสมาพันธ์จอมเวทย์ที่ง่ายที่สุด
แต่ใช้ว่าผู้ปรุงยาเป็คนเร่ร่อนพเนจร ผู้ใดชักชวนก็ไปเสียทุกที่
พวกเขาล้วนคำนึงถึงเกียรติของตนเป็เลิศ และหมั่นขัดเกลาฝีมือในการปรุงยาของพวกเขาทุกครั้งที่มีโอกาศ
อาณาจักรที่โอ่อ่าแต่กลับไร้ซึ่งเขตแดนทรัพยากรใดๆ พวกเขามองมันเป็เพียงอาณาจักรที่ตายไปแล้ว
การถูกชักชวญโดยอาณาจักรเช่นว่าราวกับการเชิญชวนพวกเขาเข้ากรงสุนัข
กรงที่ดูใหญ่กว่าขนาดเดิม 1000 ส่วนเพียงเท่านั้น
นั้นเป็เหตุผลที่ ทรัพยากรที่อยู่ในเขตแดนของอาณาจักรก็สำคัญเช่นกัน
หมายความว่า ยิ่งอาณาจักรใดมีพื้นที่ที่กว้างใหญ่ ป่าเขาอุดมสมบูรณ์ หรือ พื้นที่ลึกลับที่ยังสำรวจไม่เสร็จสิ้นมากเท่าใด เหล่าผู้ปรุงยาล้วนเข้าหาและอยากคบสมาคมด้วย
นั้นไม่เพียงหมายความแค่นักปรุงยาเท่านั้น เหล่านักสู้ จอมเวทย์ ล้วนมองสิ่งเหล่านี้เป็เกณฑ์พิจารณาที่สำคัญเช่นกัน
อาณาจักรอิมเกตจึงเป็หนึ่งในอาณาจักรระดับสูงที่ได้รับการจับตามองจากจอมเวทย์, นักสู้ หรือ นักปรุงยาที่ไร้สังกัดมากมาย
หากป่ากว้างที่ยังไม่เคยมีผู้ใดได้สำรวจหลายร้อยลี้นี้เป็พื้นที่ของพวกเขา อัตราการเจริญเติบโตในภายภาคหน้านั้นไร้ขีดจำกัด
บางทีพวกเขาอาจกลายขึ้นกลายเป็หนึ่งในจักรวรรดิเป็แห่งต่อไป
.
..
โป้กกกกกกก เสียงกังวาลสะท้อนพื้นที่เขียวขจีสงบสุข ป่าที่อุดมสมบูรณ์ ป่าแกรนนิกอน
ภายใต้กระโจมที่สรรค์สร้างขึ้นจากไม้ขนาดใหญ่สี่ต้น ค้ำกองใบไม้ขนาดใหญ่ที่วางบนกิ่งไม้ที่พาดไปมาระหว่างเสาค้ำยัน
ภายในพื้นล่างที่ปูพื้นด้วยใบไม้แห้งกองใหญ่คล้ายที่นอน
อสูรชราผู้หนึ่ง ใบหน้าเหี่ยวย่นและมีหลังที่โค้งงอจนเห็นชัดเจน เขาบนหัวที่โรยตัวราวกับสิ้นเรี่ยวแรง ไม่หน้าเชื่อว่าอสูรผู้นี้จะถูกผู้คนนับถือให้เป็หัวหน้าหมู่บ้านที่อาศัยในป่าแห่งนี้
ตรงหน้าของเขามีอสูรที่ไม่โตเต็มที่นักอยู่ มือกำที่หัวที่เริ่มบวมปูดออกมาอย่างชัดเจน เขาไม่ใช่ใคร อื่นไกล อสูรเรนคุ
" อะจ้ากกกกกก ข้าเจ็บนะท่านปู่ "
พร้อมกับเสียงกรอบแกรบของใบไม้จากร่างที่เกลือกกลิ้งไปรอบๆ
" พิธีกรรมนักรบถือเป็พิธีที่ศักดิ์สิทธิ์ ช้าเพียงรอตะวันขึ้นเต็มดวงนับว่าผิดมหันต์แล้ว แต่นี้เจ้... า "
เมื่ออสูรชราเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างช้าๆก็พบว่ามีเมฆบดบังหนาแน่นแล้ว แต่แสงที่ลอดผ่านเมฆตรงกลางฟ้าก็เป็ที่แน่นอนว่านี้ไม่ใช่เวลาตะวันเริ่มขึ้นเป็แน่
โป็กกกกกกก
กระจุกูเาที่นูนจากการตีอีกครั้งด้วยก้านไม้เรียวยาว ซ้ำตรงที่เดิม ทำให้แผลเริ่มขยายจนไม่อาจปิดด้วยมือเพียงข้างเดียวมิดอีกต่อไป เรนคุจึงต้องใช้มืออีกข้างประคบแผลไม่ให้มันนูนไปกว่านี้
พิธีกรรมนักรบของเผ่าอสูรแห่งนี้ มีประวัติและการสืบทอดที่ยาวนานจากรุ่นสู่รุ่น
มันคล้ายกับการ เคารพและปฎิญาณ ตนต่อเทพแห่งป่าและ ถือเป็งานฉลองเฮฮาครั้งใหญ่ในรอบปี ของที่แห่งนี้
กองเพลิง และ ก้างปลากองใหญ่ที่อยู่ล้อมรอบเป็หลักฐานชั้นดี
จะว่าไปในรอบหลายร้อยปี ไม่มีผู้อสูรรุ่นเยาว์ผู้ใดจะสายแม้เพียงสักครั้ง
ทุกคนล้วนเข้าใจว่า พิธีกรรมนี้นั้นสำคัญ นอกจากนั้นมันยังเป็การโชว์พละกำลังของเหล่าอสูรรุ่นใหม่ การคัดสรรหัวหน้าหมู่บ้านรุ่นต่อไปก็ย่อมพิจารณาจากบุคคลที่โดดเด่น ณ ที่แห่งนี้
หัวหน้าหมู่บ้านคนปัจจุบันก็ถือเป็หนึ่งในผู้ที่โดดเด่นในอดีตเช่นกัน
" ข้า... นี้หรือข้า... ทำให้พิธีอันศักดิ์สิทธิ์ต้องแปดเปื้อนนน "
ราวกับคิดได้อสูรวัยชราก็ถึงกับทรุดตัวลง เข่าทั้งสองข้างของเขาจมลงไปกับผืนดิน น้ำตาลูกผู้ชายเริ่มหลั่งไหลออกมา
ั้แ่เขาเกิดมาที่หมู่บ้านแห่งนี้ อสูรรุ่นใหม่สู่หัวหน้าหมู่บ้าน เส้นทางที่เขาสร้างขึ้นมาล้วนโดดเด่นและสง่างามมาตลอด
กฎเล็กน้อยของหมู่บ้าน เขาไม่แม้แต่จะคิดที่จะสงสัยมัน และทำตามประเพณีทุกอย่าง จนเป็ที่ยอมรับจากทุกคน
แต่
...
แต่ประเพณีที่สำคัญที่สุด เขากลับปล่อยให้ อสูรรุ่นใหม่ละเลยมัน!
ภาพที่เขานั่งแกะเปลือกกุ้ง พร้อมกับยิ้มเฮฮาขณะเลี้ยงปาร์ตี้กับเหล่าาุโของหมู่บ้านโดยไม่เอะใจอันใด ลอยเข้ามาในหัวของเขาอย่างฉับพลัน
เสียงหัวเราะคิกคักของเขาขณะมั่วเมากับเหล้าองุ่นได้หลอกหลอนในจิตใจเขา
ล้มเหลว! ข้าล้มเหลวในฐานะ หัวหน้าหมู่บ้าน โดยสิ้นเชิง!
ม่ายยยยยยยยยยยย
ในคราวนี้กลับเป็อสูรแก่ที่เกลือกกลิ้งกับพื้นหญ้าแทน ช่างดูน่าสังเวชนัก
.
" เฮ้อ ตาแก่ไม่ได้เื่เอ๋ยย "
โดยไม่สนการดิ้นทุรนทุรายของอสูรเฒ่า เขาดีดตัวจากการพื้นข้างๆ ปล่อยให้อสูรชรามีพื้นที่เกลือกกลั้วแทน
อสูรเรนคุเพิกเฉยต่อเสียงร้องที่โอดครวญของอสูรชราและเดินออกนอกกระโจมไป
ต้นไม้ที่สูงชัน ลมที่ปะทะกับใบหน้าของเขาต่างจากในกระโจมทำให้สถาน ที่ดูอึกครึมกลับดูร่มเย็นเสียแทน
เขามองเมฆที่ลอยปกคลุมแสงอาทิตย์ แสงสลัวอ่อนๆเช่นนี้.....
" ช่างเป็เวลาแก่การวิ่งไล่จับยิ่งนัก ริรินอยู่ไหนกันน้าาา"
พื้นที่ป่าที่เริ่มปกคลุมโดยเงาจากเมฆ ทำให้เที่ยงวันกลับดูราวกับ่เย็นค่ำ
หลังจากแยกกับริรินจังเพื่อมาพบกับหัวหน้าหมู่บ้าน ในความจริงแล้วเธอคงอยู่ไม่ไกลจากเขามากนัก
" น่าแปลกจริงแฮะ จะว่าไปคนของหมู่บ้านเราไปไหนกันหมด "
ลมเริ่มกระพือให้ใบหญ้าอ่อน ปลิวสไหวขึ้นฟ้า เสียงลมจากช่องของต้นไม้ป่าทำให้เกิดเสียงราวกับบทเพลงครวญบางอย่าง
ซูมมมมมมม เสียงคล้ายกับต้นไม้หักโค่นลงมา เมื่อเรนคุมองตรงไปทางมัน ทิศทางของพื้นป่าที่กว้างไกล
ทันใดนั้น ใบหน้าก็กลับเริ่มเกร็งราวกับเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่สาหัสสำหรับเขา ข้างกับต้นไม้ขนาดใหญ่มีซุ่มเพลิงเล็กๆวางกองเป็เชื้อเพลิงให้บางสิ่งอยู่
" นี้... นี้มัน..... หายนะแล้ว!! "
เขาะโพร้อมเร่งพุ่งไปยังที่ตั้งของกองเพลิงขนาดย่อมโดยเร็ว
มือคว้าจับที่แท่งไม้ที่ถูกเผาเปลือกคล้ายกับถ่าน หากสิ่งนี้โดนประทับกับผู้ใดมันคงสร้างเป็แผลที่น่าสยดสยองได้อย่างแน่นอน!!
เขาเริ่มที่จะหมุนมันด้วยแรงทั้งหมด
ฮึบบบบ
ไม้ที่ตั้งระหว่างที่วางทรงตัววายสองข้าง ก็หมุนกลับไปอีกด้านของกองไฟทันที
" ฟิ้วววว เกือบไหม้แฮะ "
กลิ่นปลาเผาลุกโชยจากเนื้อส่วนที่สุกง่อมปะทะจมูกของเขา
เนื้อปลาที่ดูชุ่มช่ำ ดูเหนียวกรอบทำให้เรนคุตาพองโตไประยะหนึ่ง
เสียงที่ดังมาจากทางป่าคืออะไรก็ช่างมันเถิด กลางป่าเช่นนี้ต้นไม้โค่นไม่กี่ต้นไม่ใช่เื่แปลกอันใด
ซูมมม ซูมมม ซูมมมม เสียงคล้ายต้นไม้โค่นดังมาไม่หยุดหย่อน
ฝืนหน้าหนาวครั้งถัดไปพวกเขาคงไม่จำเป็ต้องหามันเสียแล้ว
" สงสัยเ้าปลาจะสุกได้ถึงแค่นี้"
เขาเริ่มใช้เท้าปัดกองดินเพื่อกลบกองเพลิงไว้ หากไว้ที่ลุกโชนจากแรงลมเผากระโจมหัวหน้าหมู่บ้านไปมันคงไม่ดีนัก
แม้เขาจะเป็อสูรวัยเยาว์แต่ความรู้จากการที่อยู่ในป่าเขา มาตลอดย่อมมีไม่น้อยเช่นกัน
มองไปที่ปลาที่สุกเพียงข้างหนึ่ง
แม้จะสุกเพียงครึ่งเดียว น้ำลายของอสูรเรนคุก็เริ่มที่จะหยดลงมาจนเลอะเปรอะพื้นไปหมด
บางที ปลาสุกข้างดิบข้างก็อาจไม่เลว
ปากขยายกว้าง เขาไม่สนสิ่งใดต่อไป การกัดเ้าปลามันๆตรงหน้า เป็ทางเดียวที่จะปลดปล่อยความอยากนี้ได้
ฉับพลันนั้นเองมีเสียงกรอบแกรบจากซุ่มป่าด้านหน้าเขา หากฟังให้ดีจะได้ยินเสียงหายใจที่ถี่ ตระหนกเป็อย่างมาก
" ท่านหัวหน้าหมู่บ้านนนนนนนนนน "
เรนคุที่ชงักค้างในท่าถือไม้เสียบปลา และหัวหน้าหมู่บ้านที่อยู่ภายในกระโจมก็แหงนมองตรงไปยังที่มาของเสียง มีทิศทางจากส่วนของป่า
ภายใต้แสงเงาจากกลุ่มต้นไม้ ค่อยๆเผยชายวัยกลางคน จุดที่เด่นที่สุดของเขาคงเป็รูปร่างที่มีพุงหนาคลุมชั้นท้อง บนหน้าผากประดับด้วยเขาบ่งบอกว่าเป็หนึ่งในคนเผ่าอสูรแห่งนี้
ที่สำคัญที่สุดคือ เขามีเืพร้อมกับช่องแผลขนาดใหญ่ ราวกับโดนของมีคมบางอย่างฟันลงไปที่ต้นขาด้านขวาของเขา นั้นทำให้ เขาจำต้องใช้มือข้างหนึ่งกดที่แผลไว้
" เกิดอะไรขึ้น?? "
" เ้าคือหน่วยล่าเนื้อมิใช่รึ แล้วทีมของเ้าไปไหนหมด ? "
หัวหน้าหมู่บ้านแม้จะชราและหลังคดงอบ้าง แต่เพียงพริบตาเขากลับมาอยู่ตรงหน้าของชายผู้นี้
คำถามมากมายซัดไปที่อสูรท้วมอย่างรวดเร็ว
มีบางสถานที่ที่ถึงแม้จะเป็อสูรที่อยู่ในป่าแห่งนี้ก็ไม่ควรเข้าไปเฉียดใกล้จนเกินไป แต่หน่วยลาดตระเวนของหมู่บ้านอสูรแห่งนี้จะไม่รู้ถึงเื่พื้นฐานเช่นนี้เลยหรือ
" มนุษย์ มนุษย์ บุกเข้ามาที่ป่าแห่งนี้แล้วขอรับ "
เหมือนกับแรงทั้งหมดเขาหมดลง อสูรร่างท้วมทิ้งตัวลงกลางพื้นหญ้า ความเ็ปที่สั่งสมมาตลอดเส้นทางเริ่มออกฤทธิ์ นั้นทำให้ เหงื่อไหลท่วมตัวเขา และใบหน้าที่เริ่มซีด
หะ มนุษย์งั้นรึ อสูรเฒ่าแม้ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยินนักแต่คำของบุคคลที่าเ็หนักเช่นนี้มีหรือจะเป็เื่ล้อเล่นตลกได้
" มนุษย์งั้นรึื มากันกี่คน เ้าเห็นพวกมันกี่คน แล้วทีมของเจ้... า? "
คล้ายกับอสูรเฒ่าัับางอย่างได้ < รังสีฆ่าฟัน > แผ่ประกายพร้อมกับคมดาบอันใหญ่ตรงมายังอสูรร่างท้วมที่นอนหมดแรง
ตุ้มมมมมมม เสียงสั่นไหวจากดาบขนาดใหญ่ที่ราวกับถูกเขวี้ยงมา พื้นดินโดยรอบแตกละเอียดทันทีเมื่อปลายดาบััมัน อสูรท้วมมิอาจหลบเลี่ยงใดๆได้ ดวงตาได้แต่จ้องมองท้องฟ้าเบื้องบนเป็ครั้งสุดท้ายของชีวิต
ร่างของอสูรท้วมเพียงกลายเป็ซากที่ไร้ิญญาถูกกลบฝังกลางกองดิน ณ ที่ตรงนั้นทันที
บนร่างที่ถูกฝังด้วย ดาบ ลวดลายทะมึน มันเปล่งแสงมืดบางๆออกมาราวกับจะบอกถึงความภาคภูมิใจของตน
'รังสีฆ่าฟันมาจากใครบางคน!' อสูรเฒ่าในวินาทีที่ดาบพุ่งลงมาเขาไม่อาจช่วยอสูรตรงหน้าได้เพราะมันเป็เป้าหมายของคมดาบนั้น!
เขาจึงเลือกที่จะดึงตัว เรนคุ ที่ดูอยู่ข้างๆแทน นั้นทำให้อสูรเรนคุไม่ได้รับาเ็ใดๆ
[ ข้าคงจะปล่อยให้เ้าพูดไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ]
เสียงหวานแหลมระเรื่อ ส่งผ่านจากนักรบในชุดเกราะแดงเืที่ะโลงมาจากต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล
ทุกย่างก้าวที่เดินเข้ามาค่อยๆเผยเ้าของเสียงจากร่มเงาอย่างช้า
หัวหน้ากองกำลังอัศวินอิมแฮน เซด้า อิฟเฟรน ก้าวไปจับด้ามดาบและกระชากออกมาจากร่างที่แน่นิ่งของอสูรเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" อัศวิน!! "
หัวหน้าหมู่บ้านแม้เขาจะไม่เคยออกจากป่าแห่งนี้แม้แต่ครั้งเดียว แต่ชื่อเสียงของมนุษย์ที่อยู่ในชุดเกราะ กองกำลังที่น่าเกรงขามที่สวมชุดเกราะหนา อัศวิน เขาก็เคยได้ยินมาอยู่บ้าง
เหล่าบุคคลที่ขึ้นตรงต่ออาณาจักรของมนุษย์ กองกำลังที่รวมบุคคลที่หลากหลายเป็หนึ่ง การฆ่าฟันผ่านชุดเกราะหนาทำให้ผู้เคราะห์ร้ายไม่แม้แต่จะเห็นใบหน้าของผู้ที่จัดการตน
กองกำลังของอัศวินนั้นมีลำดับขั้นเช่นกัน กองกำลังขนาดย่อยอาจมีเพียงไม่กี่ร้อยคนแต่เมื่ออยู่ในขั้นที่สูงขึ้นบางกลุ่มอาจมีไปถึงหลักหมื่น!
การที่จะรวมผู้คนนับหมื่นเพื่อกระทำบางสิ่งนั้นไม่ใช่เื่ง่าย การขึ้นตรงบุคคลที่ได้รับการยอมรับจึงเป็วิธีการของอัศวินที่ใช้ในการจัดสรรบุคลากรแทน
บุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดของกองกำลังจะถูกเรียกแต่งตั้งให้เป็ระดับ [ ขุนพล ] และรับชุดเกราะสีฟ้าอ่อนผ่านมือของาาอาณาจักรนั้นๆโดยตรง
เกราะสีฟ้าจึงเป็เครื่องหมายของขุนพล เกราะสีเทาขาวเป็ระดับขั้นที่รองลงมา ทั้งหมดของลำดับขั้นควรจะจบลงเพียงเท่านี้
แต่อัศวินที่มีเกราะสีแดงเช่นนี้… เขาไม่แม้แต่จะรู้ความหมายของมัน!
เพียงรังสีฆ่าฟันที่แผ่ออกมายามมองเข้าไปในหมวกเหล็กสีแดงก็ทำให้เขาขนลุก
คนตรงหน้าเป็ของจริง อัศวินผู้นี้เป็ผู้ล่าที่แท้จริง กลิ่นไอเืที่หนักหน่วงจนเขาที่อยู่ห่างออกไปยังััได้ !
" เรนคุเ้าไปหาตัวริรินซะ"
ร่องรอยดาบที่ยาวลึกลงกลางดินตะเตือนให้อสูรเฒ่าระวังตนอย่างสูงสุด มือที่จับแขนของอสูรวัยเยาว์รอบข้างนั้นค่อยๆคลายตัวออก คล้ายกับเพ็งเล่งสถานการณ์ต่อไปที่จะเกิดขึ้น
วาจาของอสูรเฒ่าเปลี่ยนไปเป็จริงจัง เขารู้ตัวดีว่าอสูรที่ไม่เติบโตดีเช่นเรนคุ หากยังอยู่ในพื้นที่แห่งนี้ย่อมกลายเป็ศพเท่านั้น
และที่สำคัญอีกอย่างคือ เขาไม่แน่ใจว่าตัวเขา อสูรเฒ่าผู้นี้จะชนะบุคคลตรงหน้าได้หรือไม่แม้จะลงแรงทั้งหมดที่มีแล้วลงไป
เื่ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาไม่นานนัก เมฆก้อนใหญ่ก้อนใหม่เริ่มปกคลุมท้องฟ้าอีกครั้งจนป่ากลับมืดมิดเสียกว่าเดิม
อสูรเรนคุที่ยังคงสับสนอย่างหนัก เกิดเสียงต้นไม้โค่น? คนของหมู่บ้านตรงหน้าถูกดาบปักกลางลำตัว? และบุคคลที่หัวหน้าเรียกว่า อัศวิน ก็ปรากฎออกมา?
ใน่เช้าเขาจะออกไปหาปลา ่กลางวันก็นอนในกระท่อมรัก และ่เย็นไปละเล่นกับอสูรสาวริริน
่ชีวิตั้แ่ลืมตาดูโลกมา เรนคุเพียงไม่เข้าใจว่าเข้าควรทำอย่างไรต่อไป
" เรนคุเ้ารีบไปซะ ไปหาเพื่อนเ้าและออกไปจากป่าแห่งนี้ "
" ข้า.... "
ท่ามกลางความตื่นตระหนก อสูรน้อยหยุดถ้อยคำที่เขากำลังจะพูดออกมา
เขาเข้าใจทุกสิ่งทันทีเมื่อเขามองตรงไปยังแววตาของหัวหน้าหมู่บ้านอสูรชราที่อยู่ข้างๆเขา
ร่างกายที่ร้อนผ่าว ดวงตาทะมึน พร้อมกับ มือและขาที่สั่นสะท้าน
ท่านปู่... ท่านกำลังหวาดกลัวอยู่!!!
ฮืก เรนคุสบถฟันจนเกิดเสียงใหญ่ นั้นเป็การดึงสติที่หลุดลอยให้กลับมา เขาต้องไปหา ริรินจัง นั้นเป็คำสั่ง....จากท่านปู่
จิตใจของอสูร ปะทุขึ้นพร้อมกับขาที่เริ่มกลับมาขยับได้อีกครั้งจากที่ไม่รู้สึกอันใด
อสูรเรนคุก้าวเท้าเหยียบตรงไปยังพื้นด้านหลังและวิ่งด้วยแรงทั้งหมดที่ตนมี การเหลี่ยวกลับไปมองหลังตนตอนนี้รั้งแต่จะไ่ม่เกิดประโยชน์อันใด
อัศวินชุดแดงเพียงชำเรืองมองอสูรที่วิ่งห่างออกไปเพียงครั้งหนึ่งและไม่สนใจอันใดต่อ
เธอเพียงแค่เห็นอสูรเช่นเรนคุไม่อยู่ในสายตา มดยามที่มันวิ่งหนี จำเป็ต้องไล่ตามด้วยหรือ?
" ริริน เ้าต้องปลอดภัยนะ ข้ากำลังไปช่วยเ้าแล้ว "
ป่ามิได้เงียบสงบดั่งเดิมอีกต่อไป ไฟาอัศวินและเหล่าอสูร ฉนวนการสูญสิ้นได้เริ่มเดินแล้ว
.
..
...
695
