มนตร์… หอใหญ่

 ตอน หมอนวด

“ที่นี่เหรอแคทที่มึงมาทำงานทุกวัน”

“เออที่นี่แหละ เป็๲ไงใหญ่โตโอ่อ่าใช่ไหมล่ะมึง”

พิมพลอยแหงนคอตั้งบ่ากับอาคารสูงที่ตกแต่งแปลกตาล้ำจินตนาการของเด็กสาวบ้านนอกคอกนาไปไกลลิบ ทว่าดูยิ่งใหญ่อลังการบ่งบอกถึงชนชั้นอีกระดับที่เธอไม่อาจเอื้อมถึง

“สวยแล้วก็ใหญ่กว่าที่คิดอีก ตอนแรกกูคิดว่าจะเป็๲เหมือนพวกโรงงานหรือตึกที่กูเคยเห็นในทีวีเสียอีก”

พิมพลอยย่นคิ้วเริ่มรู้สึกประหม่าจนแข็งขาแข็ง

“แล้วเขาจะรับกูทำงานเหรอวะแคท ที่นี่มันดูไม่เหมาะกับกูเลย”

หญิงสาวก้มสำรวจเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองเป็๲รอบที่ร้อย หลังจากเพื่อนสาวพาไปช้อปปิ้งในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ชุดที่แคทเลือกให้เธอใส่เป็๲ชุดกระโปรงสั้นเลยหัวเข่าที่มาพร้อมรองเท้าส้นสูงที่กว่าใส่แล้วจะเดินให้คล่องเธอต้องฝึกเดินไปเดินมาอยู่ในห้องหลายวัน

“รับสิวะ เชื่อกู ไปเหอะตามกูมา”

แคทจูงมือพาพิมพลอยเดินผ่านเข้าไปภายในอาคารสุดหรูมี๰่๥๹หนึ่งเธอเดินผ่านตู้กระจกขนาดใหญ่ที่ภายในตกแต่งหรูหรามีเก้าอี้สีแดงตั้งอยู่มากมาย เดินลัดเลาะเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาจนตาลายในที่สุดก็เข้าไปพบกับผู้ชายคนหนึ่ง เขาแต่งตัวด้วยชุดสูทสีขาวนั่งอยู่หลังเก้าอี้ตัวใหญ่ มาดแมนเหมือนพวกผู้ดีในละครหลังข่าว อายุน่าจะห้าสิบกว่าปีแต่ยังดูหนุ่มแน่นกว่าผู้ชายในวัยเดียวกันที่บ้านของเธอหลายปี

“ไหว้เฮียเทียนซะสิพลอย เฮียแกเป็๲เ๽้าของที่นี่”

“สวัสดีค่ะ”

“นี่เหรอเพื่อนที่บอกว่าจะพามาสมัครงาน รูปร่างหน้าตาดีนี่แคท”

ใบหน้าที่ดูแย้มยิ้มอยู่ตลอดเวลาเปล่งประกายบางอย่างออกมาให้ความรู้สึกน่าขนลุกสำหรับพิมพลอย

“ใช่ค่ะเฮีย แคทฝากเพื่อนด้วยนะคะพลอยมันเพิ่งมาจากบ้านนอกค่ะ”

“ได้สิ แคทออกไปก่อนเหอะเฮียขอสัมภาษณ์เพื่อนของแคทตามลำพังสักหน่อย”

“ค่ะเฮีย”

แคทหันมามองหน้าพิมพลอยที่ออกอาการตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด หล่อนจนจับมือของเพื่อนสาวบีบเบาๆ “ไม่ต้องกลัวนะมึงเฮียเขาใจดี กูรออยู่แถวนี้แหละรอกลับบ้านพร้อมกัน”

“อืม”

พิมพลอยมองตามหลังแคทไปจนประตูปิดลง

“ชื่อพลอยเหรอเราน่ะ”

“ค่ะ”

“ไหนลองยืนขึ้นสิ” เฮียเทียนยกมือขึ้นกอดอกมองสำรวจเรือนร่างของพิมพลอยจนหญิงสาวรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล

“หมุนตัว”

“คะ?” หญิงสาวทำหน้างง

“หมุนตัวไงช้าๆ”

พิมพลอยถึงแม้นไม่เข้าจุดประสงค์ของเฮียเทียนสักเท่าไหร่ แต่เธอก็ยอมทำตามค่อยๆ หมุนตัวไปช้าๆ

“หุ่นดี หน้าตาสวยอย่างงี้ถ้าฝึกดีดีสักหน่อยได้ติดเบอร์ตองสบายๆ เห็นแคทบอกว่าชื่อพลอยใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”

“ทำงานที่นี่เธอต้องเปลี่ยนชื่อใหม่นะ พนักงานของเฮียมีฉายาทุกคน เอาชื่อแบบสมัยนิยมฟังดูเก๋ๆ หน่อย เอาล่ะไหนลองถอดเสื้อผ้าออกสิ”

“ถอดเสื้อผ้า ถอดทำไมคะ”

พิมพลอยส่ายหน้าดิกเท้าเล็กๆ ถอยหลังห่างออกจากเฮียเทียนไปหลายก้าวอย่างอัตโนมัต

“ตายห่า นี่แคทไม่ได้บอกใช่ใหม่ว่าที่นี่เขาทำงานอะไรกัน”

เฮียเทียนยกมือกุมขมับพลางส่ายหน้าไปมา ท่าทางของพิมพลอยฟ้องว่าเธอไม่รู้เ๱ื่๵๹เกี่ยวกับสถานบันเทิงสำหรับผู้ชายแห่งนี้เลยสักนิดเดียว

“เอาล่ะพิม เฮียจะให้แคทพาไปดูว่าพนักงานที่นี่เขาทำงานกันยังไง แล้วเราค่อยมาคุยกันอีกที”