ซ่อนกลิ่น
Ep18
เรือแล่นมาที่เกาะกลางทะเลเล็กๆผมนั่งมองวิวในยามค่ำคืนด้วยสายตาเหม่อลอย โดยมีเ้าขุนนั่งมองผมอยู่ข้างๆจนเมื่อเรือเข้าเทียบท่า เ้าขุนก้าวขึ้นไปยืนรอก่อนผมค่อยๆเดินไปเพื่อจะลงจากเรือ
ตุ้บ! แต่เพราะกระแสน้ำไม่นิ่ง จึงทำให้เรือไม่คงที่ผมเสียหลักเพียงนิดจึงทำให้เ้าขุนที่ยืนอยู่บนฝั่งรีบดึงตัวผมเข้าไปกอดไว้ ผมเบิกตากว้างเมื่อถูกดึงเข้าไปอยู่ในวงแขนแกร่งพลันดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากคนเด็กกว่า
“ดื้อ” เสียงเข้มเอ่ยว่าไม่จริงจัง ผมจึงรีบผละตัวออกห่างจากคนเด็กกว่า มองหน้าเ้าขุนอย่างเอาเื่
“เ้านาย!” เสียงแหบของใครอีกคนดึงความสนใจของเราสองคนเด็กผู้ชายอายุน่าจะใกล้ๆเ้าขุนวิ่งมาด้วยใบหน้าดีใจ ก่อนจะยืนงอตัวหอบหายใจเพราะการวิ่ง
“อะ ยินดีตอนรับครับเ้านายคุณคือ...เมียเ้านายใช่ไหมครับ” ผมเบิกตากว้างเมื่อเด็กมาใหม่เอ่ยจบพลันหันไปมองหน้าเ้าขุนที่ยืนนิ่งไม่ทุกข์ร้อนอะไร พลางหันหน้าไปมองทางอื่นด้วยใบหน้าอมยิ้ม
“มะ”
“ใช่” และยิ่งเบิกตากว้างหนักด้วยใบหน้าหงุดหงิดเมื่อเ้าขุนยืนยัน
เด็กชื่อส้มเดินนำทางพวกผมมายังที่พักของเกาะผมยืนมองบ้านพักที่ดูสวยมากด้วยความสนใจ โดยมีเ้าขุนยืนมองพร้อมรอยยิ้มบางๆกับสายตาที่ดูอ่อนโยน
“ไอ้ส้ม พาคุณนายไปพักก่อน”ก่อนจะหันขวับไปมองหน้าเ้าขุนอย่างไม่พอใจกับคำพูดเมื่อครู่
“ครับ เ้านาย” ส้มเอ่ยตอบรับพร้อมรอยยิ้มแล้วยืนรอผมที่เอาแต่จ้องหน้าเ้าขุนด้วยความหงุดหงิด
“ดึกแล้ว พี่ไปนอนก่อนเดี๋ยวผมจัดการงานเสร็จแล้วจะตามไป” คำพูดของเ้าขุนทำให้ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยใจจริงก็อยากตามไปดูว่ามันคืองานอะไร ทำไมต้องทำอะไรดึกๆแบบนี้แต่ผมก็ไม่อยากจะเห็นหน้าอัลฟ่าตรงหน้า จึงเลือกที่จะเดินนำหน้าส้มไปตามทาง
“ดูแลให้ดีๆอย่าให้ออกมาจากบ้าน” เอ่ยพลันปล่อยแรงข่มออกมากดดันเบต้าตรงหน้า
“คะ...ครับ เ้านาย”เสียงแหบเอ่ยบอกพลางวิ่งตามหลังผมมา
7:10น.
ผมเดินลงมาจากชั้นบนพลางมองภายในบ้านคนในบ้านหลังนี้มีแต่พวกโอเมก้าเต็มไปหมด จะมีก็แต่ส้มที่เป็เบต้าคนเดียว
“นายหญิง จะทานอะไรดีครับ”ผมหันมองเด็กที่ชื่อส้มพลางทำตัวไม่ถูก
“เอ่อ...เลิกเรียกฉันว่านายหญิงได้ไหมคือ...ฉันชื่อซ่อน เรียกพี่ซ่อนเถอะ” ผมเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มจึงทำให้ส้มชะงักนิ่งค้างไป ก่อนจะยกยิ้มเป็มิตรกลับมา
“ครับ พี่ซ่อน” เมื่อได้คำตอบที่้า ผมจึงชวนส้มเดินเข้าไปในห้องครัว
“วันนี้จะกินอะไรดี ข้าวต้มปลาไหม”เสียงนุ่มเอ่ยถามพลางหาของในตู้เย็น โดยมีส้มยืนมองอยู่ห่างๆ
“พี่ซ่อนใจดีจัง มิน่าเ้านายถึงทั้งรักทั้งหลง” เมื่อส้มเอ่ยจบผมหันไปมองส้มด้วยสายตาเบิกกว้าง
“รักอะไรพี่กับเ้าขุนเป็พี่น้อง...”
“ไม่ได้มีสายเืเดียวกันจะเป็พี่น้องกันได้ยังไง” เสียงเข้มของเ้าขุนเอ่ยตัดบทผมจึงหันไปมองหน้าเด็กที่พึ่งเจอหลังจากแยกกันเมื่อคืน
“ถึงไม่ใช่สายเืเดียวกันก็มีหลายคนที่เป็พี่น้องกันได้”
“แต่ผมไม่อยากเป็น้องและไม่คิดที่จะเป็มาั้แ่แรกแล้ว” หลังจากเอ่ยจบ เ้าขุนก็เดินออกจากห้องครัวไปทิ้งให้ผมยืนมองแผ่นหลังแกร่งที่เดินหายลับไป พร้อมความรู้สึกแปลกๆในใจ
1K
![One Million คืนใจให้รักที่ปลิดปลิว [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743107538_84792667.webp)
