สุภาพบุรุษซ่อนร้าย แดน+หนูนิด รุ่นลูก.

        ด้านธีรธรก็รู้สึกว้าวุ่นกับการกระทำของณิชกานต์อยู่ตลอดเวลา​ แน่นอนว่าเขาไม่เคยได้๱ั๣๵ั๱ผู้หญิงคนไหนอย่างใกล้ชิดเท่าณิชกานต์มาก่อน​ ชายหนุ่มไม่เคยมีแฟนอย่างเป็๞จริงเป็๞จังทั้งที่มีผู้หญิงมากมายมาล้อมรอบตัวและเข้าหาเขาอยู่ตลอดเวลา​แต่ชายหนุ่มก็ไม่อยากทำให้ผู้หญิงคนไหนเสียใจเพราะถูกผู้เป็๞แม่ปลูกฝังมาตลอดในเ๹ื่๪๫การให้เกียรติผู้หญิง อีกอย่างณิชกานต์ตามติดเขาตลอดจนสาวๆหลายคนเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็๞แฟนเขาไปแล้วนั่นเอง

        "ยัยเด็กแก่แดด"

        ธีรธรพูดขึ้นในระหว่างที่กำลังเดินทางไปหาเพื่อนๆของเขา​ สำหรับธีรธรแล้วณิชกานต์ก็แค่เด็กที่ไม่รู้จักโตคนหนึ่ง​​เท่านั้น​

        "เอ้ย รอนานป่าว"

        ธีรธรทักทายคทาธรและคมกริชที่นั่งรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

        "รับอาหารว่างสักคนมั้ยล่ะเฮีย?"

        คทาธรเงยหน้าขึ้นมาจากทรวงอกอิ่มของสาวๆในร้านเอ่ยถามขึ้น

        "ไม่ล่ะ"

        "ไอ้คีย์ กูว่าถ้ามันถึงขนาดนี้แล้ว มึงพาน้องเขาไปเปิดห้องพิเศษเถอะว่ะ"

        ธีรธรอดที่จะพูดขึ้นไม่ได้ เมื่อเห็นสหายรุ่นน้องที่แก่กว่าเขาแค่สามปีแทบจะได้เสียกับเด็กๆของมันบนโซฟาอยู่แล้ว

        "นี่ถ้าไม่ติดกับว่าต้องรอเฮีย ผมก็คงจัดบนโซฟานี้แล้วล่ะ" คทาธรพูดขึ้น

        "ขึ้นไปรอพี่ข้างบนก่อนนะจ้ะ" คทาธรบอกกับเด็กของตน

        "อย่านานนะคะพี่คีย์ แองจี้จะไม่ไหวอยู่แล้ว"

        แองจี้เด็กนั่งดริ้งค์ในผับบอกกับคณาธรอย่างเย้ายวน พร้อมทั้งโปรยเสน่ห์ให้กับคมกริชและธีรธรต่อเพราะทุกคนต่างก็หล่อลากถูกใจเธอไปหมด

        "ทำไมวันนี้มึงดื่มดุจังวะไอ้เคน" ธีรธรหันไปถามคมเดชที่นั่งดื่มเหล้าอยู่เงียบๆ

        คมเดชและธทาธรเป็๞ลูกชายของอาคิมหันและอาไลลาต์เพื่อนสนิทของพ่อเขาและเป็๞ลูกพ่อลูกน้องของณิชกานต์

        ทั้งสองคนเป็๲พี่น้องฝาแฝดกัน แต่นิสัยกลับต่างกันโดยสิ้นเชิง คมกริชเป็๲แฝดพี่ที่เงียบขรึม จริงจังกับชีวิตและไม่ชอบวุ่นวายกับผู้หญิงคนไหนเช่นเดียวกันกับเขา ส่วนคทาธรนั้นเป็๲คาสโนว่าตัวพ่อ ขี้เล่นและปริ้นปล้อนหลอกฟันสาวไปวันๆ เท่านั้น

        ส่วนผับแห่งนี้ทั้งสามคนร่วมหุ้นกันเปิดและไปได้สวยเลยทีเดียวเพราะผับที่นี่เปิดขึ้นอย่างถูกกฎหมายทุกอย่าง ต่อให้คทาธรจะบ้าผู้หญิงยังไงแต่ก็ยังเคารพกฎที่ตั้งขึ้นอย่างเคร่งครัดนั่นคือจะไม่มีการค้าผู้หญิงโดยเด็ดขาด เว้นเสียแต่ว่าพวกเด็กเรียกแขกในร้านจะเต็มใจไปกับลูกค้าเอง

        "อารมณ์เสียนิดหน่อย" คมกริชพูดขึ้นแล้วกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมด

        "อย่าไปสนใจไอ้เคนมันเลยเฮีย ไอ้นี่มันโดนเด็กทอมต่อยหน้ามาน่ะ"

        คทาธรบอกกับธีรธรอย่างนึกขำ ทำเอาธีรธรแทบสำลักเหล้าในมือเช่นกัน

        "ไปทำอิท่าไหนมาวะถึงได้ถูกเด็กทอมต่อยเอาได้" ธีรธรหลุดขำ

        "หึ! ยัยเด็กวิริต"

        "ถ้าไม่ติดว่ายังใส่ชุดนักศึกษาอยู่ล่ะก็...จะจำทำเมียซะให้กลับไปเจอเพศเดิมเชียว" คมเดชคาดโทษบุคคลที่ทำให้ตนอารมณ์เสีย

        "เด็กทอมนั่นคงจะสวยมากเลยนะ มึงถึงได้คิดมีเมียขึ้นมา" ธีรธรยังคงหยอกล้อสหายต่างวัยอยากนึกขำ

        "หึ! แล้วเฮียละเมื่อไหร่จะขอยัยนิดเป็๞แฟน"

        คมกริชเอาคืน ทำเอาธีรธรแทบสำลักเหล้าอีกครั้ง การที่เขาเอ็นดูหนูนิดเหมือนน้องสาวและสนิทกันมากทำให้ใครต่อใครต่างก็เข้าใจกันไปหมด...เห็นทีเขาคงต้องทิ้งระยะห่างจากยัยตัวแสบบ้างแล้วสินะ

        "พี่น้องเว้ย! "

        ธีรธรบอกกับสหายฝาแฝดครั้งที่กี่ร้อยแล้วก็ไม่รู้ เขาเองก็จำไม่ได้แล้วเหมือนกัน

        "แล้วเฮียก็อย่ากลืนน้ำลายตัวเองแล้วกัน" คมเดชพูดดักคอไว้อย่างรู้ทัน

        สองเดือนต่อมา....

        วันที่ธีรธรสำเร็จการศึกษาก็มาถึง ในงานรับปริญญาณิชกานต์หอบดอกไม้ช่อโตและเด่นที่สุดเพราะเธอเป็๲คนจัดแต่งมันเองกับมือมาแสดงความยินดีให้เขา

        แต่ดูเหมือนว่าธีรธรจะไม่ได้ให้ความสนใจต่อเธอเท่าไรนัก เขามัวแต่ให้ความสำคัญกับรุ่นน้องสาวๆและเพื่อนในรุ่นที่มาขอถ่ายรูปด้วย ทำเอาณิชกานต์น้อยใจพี่แดนของเธออยู่เรื่อยมาเพราะระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมานั้นพี่แดนไม่ค่อยมีเวลาให้เธอเหมือนอย่างเคยและชอบทำตัวห่างเหินกับเธอมาตลอดจนบางครั้งณิชกานต์ก็ต้องแอบร้องไห้น้อยใจอยู่คนเดียวมาตลอด

        "แดนคะ"

        เสียงแหลมๆของแพรไหมดังขึ้นและเดินแทรกเข้ามาหาธีรธร

        "โอ้ย!"

        ณิชกานต์ที่กำลังยืนเศร้าอยู่ร้องอุทานขึ้น เธอเกือบจะเสียหลักล้มลงเพราะแรงเบียดอย่างจงใจของแพรไหม แต่โชคดีเหลือเกินที่มีท่อนแขนแข็งแรงของธีรธรคว้าเอวเธอไว้ได้แล้วหมุนร่างบางเข้ามาหาตัวเองทันที

        "เป็๲อะไรมั้ย?"

        ธีรธรถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนที่เคยพูดกับเธอ

        "มะ...ไม่เป็๲ไรค่ะ"

        ณิชกานต์ตอบคำถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก มันนานเป็๞เดือนแล้วที่หญิงสาวไม่ได้อยู่ใกล้ๆพี่แดนของเธอและน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นนี้

        "ไปนั้งก่อน"

        ธีรธรบอกหญิงสาวแล้วประคองเธอไปนั่งที่โต๊ะใกล้ๆจากนั้นก็ใช้มือของตัวเองทำหน้าที่เป็๞พัดลมคอยพัดให้หญิงสาวอย่างเอาใจใส่จนณิชกานต์รู้สึกดีขึ้นมาอีกครั้ง

        "แดนคะ"

        "มาถ่ายรูปกับแพรหน่อยสิคะ"

        "แพรอยากมีรูปคู่กับคุณ"

        แพรไหมเดินมาตามธีรธรด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งเพราะอากาศเริ่มร้อนและเธอก็รอธีรธรที่มาดูแลณิชกานต์อยู่นานแล้ว

        "ไปเถอะค่ะพี่แดน นิดอยู่ได้"

        "วันนี้เป็๞วันสำคัญของพี่กับเพื่อนๆนะคะ"

        ณิชกานต์บอกกับชายหนุ่มเพราะวันนี้เป็๲วันรับปริญญาของเขา หญิงสาวอยากให้พี่แดนของเธอได้ใช้วันนี้ที่เขารอคอยให้คุ้มค่าที่สุด...ไม่ใช่ต้องมาคอยดูแลเธออยู่แบบนี้

        ส่วนพ่อแม่ของพี่แดนและพ่อแม่ของเธอก็กำลังเดินทางมาแสดงความยินดีกับเขา แต่ณิชกานต์ใจร้อนอยากมาช่วยอำนวยความสะดวกให้พี่แดนของเธอเพราะคิดว่าเขาต้องยุ่งอยู่แน่ๆ แต่กลายเป็๞ว่ามีแต่สาวๆมาห้อมล้อมแย่งกันช่วยทำนั่นนี่ให้เขาจนเธอต้องมาแอบน้อยใจอยู่เงียบๆ

        "แน่ใจนะว่าอยู่ได้" ธีรธรถามย้ำอีกครั้ง

        "แน่ใจค่ะ" ณิชกานต์ส่งยิ้มให้

        "เดี๋ยวสักพักพ่อแม่พี่แล้วก็ยัยเอวาก็คงมาถึงแล้ว"

        "เรานั่งรออยู่ตรงนี้ละกัน" ธีรธรสั่งคนตัวเล็ก

        "ค่าาาาา"