“แม่นางเผิงเ้าออกไปข้างนอกก่อนไป” น้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจังของโหลวอี้เจี๋ยกล่าวขึ้นทันทีที่เขามาถึงห้องโถงของวังอ๋อง เขาไม่ชอบใจนักที่มีสตรีที่ไม่ทราบที่มาเดินเข้าออกสถานที่แห่งนี้ นางกำนัลทุกนางเขาล้วนแต่คัดและตรวจสอบมาเป็อย่างดีจะมีก็เพียงแม่นางคนนี้ที่ผู้เป็นายไปเก็บมาจากริมน้ำเท่านั้นเองที่จัดการยากเหลือเกิน
“เ้าค่ะ” สาวสวยนางนั้นย่อกายให้เขาก่อนจะเดินออกไปข้างนอก ภายใต้สีหน้าราบเรียบไม่มีใครทราบว่าแววตาของนางทอประกายไม่เต็มใจนัก นางเอก็ทราบดีว่าอำนาจของเขาผู้นี้มีมาก ดังนั้นจึงได้แต่จำใจล่าถอยออกไปทั้งที่นางเองก็เพิ่งหาทางเข้ามารินชาได้เพียงไม่ถึงนานเท่านั้นเอง
“ท่านทำเหมือนไม่ชอบใจนาง”
“หม่อมฉันทูลท่านอ๋องไปแล้วว่าตอนนี้เมืองเราเจริญขึ้นมาก และกำลังเป็ที่หมายตาของเมืองอื่นๆ ดังนั้นหม่อมฉันไม่ไว้ใจผู้ใดง่ายๆ แน่นอน”
“ท่านโหลวก็ผ่อนคลายเสียบ้าง ข้าว่าท่านมัวแต่ดูแลข้าจนไม่มีเวลาหาภรรยาแล้ว เอาอย่างนี้ ข้าจะหาสตรีให้ท่านสักคนจะดีไหม”
“ท่านอ๋องอย่ารับสั่งเป็เด็ก ท่านยังไม่ออกเรือนตัวข้ายังไม่มีเวลาสนใจเรือนชานของตนเองดอก” มู่เฉิงชางเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มมีสีหน้าบึ้งตึงแล้วจึงรีบรินชาตัดความร้อนรุ่มลงเสียก่อน
“ว่าไปนั่น ว่าแต่วันนี้ท่านมีเื่อันใดหรือมาพบข้าแต่เช้าเชียว”
“ทหารที่ลาดตระเวนรอบนอกของเขตเซิ่งหนานมารายงานว่ามีกองทหารมุ่งหน้าตรงมาที่นี่ ดูจากกองธงและขบวนแล้วน่าจะเป็ของฮ่องเต้หย่งิและขบวนราชโอรสเสด็จมาพะยะค่ะ”
“เสด็จพ่อน่ะเหรอ”
“กระหม่อมก็ยังไม่ทราบแน่ชัด จึงได้ให้ท่านแม่ทัพส่งทหารไปสอดแนมที่ด้านนอกเพิ่มเติม พรุ่งนี้คงมีความคือหน้าพะยะค่ะ”
“น่าแปลก เขาไม่สนใจพวกเรานานมากแล้ว เกิดอะไรถึงจะเดินทางมาหายามนี้” มันต้องมีเหตุ มีเื่ราวอย่างแน่นอน ขณะที่ทั้งสองกำลังพยายามขบคิดถึงสาเหตุที่กองทัพหลวงเคลื่อนตรงมาที่เมืองตนเองอยู่นั้น ก็มีข้ารับใช้เข้ามารายงานว่าไต้ซือไป๋คุนก็เดินทางมาขอพบเขาเช่นกัน
“นักบวชผู้นั้นมีอะไรกับข้านักหนา”
“ท่านอ๋อง ไต้ซือผู้นี้หยั่งรู้ดินฟ้า เขายื่นความต้องขอเข้าเฝ้าย่อมต้องมีเหตุอันสมควรพะย่ะค่ะ”
“เขาทำให้ข้าต้องตกระกำลำบากเพียงนี้ท่านยังจะไปยกย่องเขาอีก”
“ความแค้นส่วนตัวเก็บไว้ก่อน บ้านเมืองสำคัญสุดมิใช่หรือ” ประโยคนี้ของโหลวอี้เจี๋ยทำให้เขาต้องเชิญตัวท่านไต้ซือไป๋คุนเข้าพบจนได้
“มีอะไรหรือ” คนไม่ชอบหน้าจะกราบไหว้ในฐานะของนักบวชแต่เขาก็ยังไม่ชอบหน้าคนผู้นี้อยู่ดี
“อาตมามีเื่จะกราบทูลให้ทรงทราบ ขอท่านอ๋องทรงพิจารณา” มู่เฉิงชางเห็นสีหน้าหนักใจของอีกฝ่ายแล้วก็คิดได้ว่าคงมีเื่อะไรอีกแน่นอนดังนั้นเขาไม่น่าจะใช้ความรู้สึกส่วนตัวมาทำลายส่วนรวมอีกอย่างท่านองครักษ์ผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังยืนควบคุมเขาอยู่ไม่ไกล เขาเชื่อว่าหากแสดงกริยาไม่เหมาสมออกไปจะต้องโดนโหลวอี้เจี๋ยส่งไปให้ท่านบัณฑิตทั้งหลายขับกล่อมเขาด้วยบทมารยาทนักปกครองแน่นอน
“เช่นนั้นก็เชิญนั่งก่อน” เขาให้เด็กรับใช้ในตำหนักยกน้ำชามาให้ก่อนจะนิ่งฟังในสิ่งที่ไต้ซือไป๋คุนได้ดั้นด้นเข้ามาในเมืองเพื่อบอกกล่าวบางอย่างแก่ตนเอง
เวลาผ่านไปนานชั่วก้านธูปหมดดอก ในห้องนั้นมีเพียงโหลวอี้เจี๋ยที่ยืนอยู่ด้วยดังนั้นหลังจากส่งท่านไต้ซือไป๋คุนกลับวัดแล้วพวกเขาก็เริ่มคำนวณบางสิ่งบางอย่างเช่นกัน
“ขบวนพวกเขาอยู่ห่างจากที่นี้ไปเพียงห้าสิบลี้ ท่านคิดว่าขบวนใหญ่เพียงนั้นจะใช้เวลาเดินทางกี่วันกัน” เขาเอ่ยถามองครักษ์ที่เปรียบเสมือนพี่ชายและบิดาไปในตัว นอกจากตัวเขาแล้วก็มีองครักษ์โหลวนี่แหละที่คอยเป็ห่วงมาโดยตลอด
“น่าจะในสองวันพะยะค่ะ” คำนวณจากระยะทางแม้จะมากนักแต่การเดินทางในลักษณะภูมิประเทศที่ยากลำบากเช่นนี้แถมยังมีบุคคลสำคัญอยู่ด้วยพวกนั้นน่าจะรัดกุมและไม่เร่งร้อนเดินทางมากนัก ดูสิ มาจนจะถึงเมืองอยู่แล้วยังไม่เห็นทหารหรือม้าเร็วมาแจ้งเื่การเดินทางมาของพระองค์เลย น่าจะมาเพื่อดูเส้นทางหรือไม่ก็ลอบสังเกตบ้านเมืองกันเสียมากกว่า ตามวิสัยของผู้เป็ใหญ่นั่นแหละ
“แล้วข้าควรทำตามที่ไต้ซือบอกหรือไม่”
“ั้แ่ที่รู้จักมา คำทำนายและถ้อยคำของเขาล้วนมีความจริง ลองเชื่อสักหนก็ไม่เสียหาย”
“อืม... จะว่าไปั้แ่คำทำนายของเขาออกมาข้าก็มาอยู่ที่นี่แทน แสดงว่าเสด็จพ่อคงเชื่อเขามากเลยทีเดียว”
“นั่นย่อมแสดงว่าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นในการมาเยือนหนนี้แน่”
“เช่นนั้นให้คนเรียกเหล่าท่านอาจารย์ในสำนักบัณฑิต และเหล่านายกองทหาร มาพบข้าด้วยก็แล้วกัน” เขาออกคำสั่งเสร็จแล้วก็เดินออกไปนั่งเล่นที่สวนดอกไม้ด้านนอก สายตายังเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ในทุกเื่ของราชวงศ์ต้องมีสติและไม่ประมาท การอ่านกลศึกพลาดเท่ากับทำให้ตนเองเดินเข้าสู่กลลวงของศัตรู เวลาเพียงสองวันเขาจะทำตามไป๋คุนพูดได้แค่ไหนกัน
เผิงเสี่ยวโยวแอบสังเกตการเปลี่ยนแปลงภายในจวนอ๋องก่อนจะประเมินสถานการณ์ครุ่นคิดไปมาก่อนจะเข้ามาช่วยนางกำนัลทั้งหลายขนย้ายข้าวของและถือโอกาสเข้าไปฟังคำสั่งของพ่อบ้านที่มีการเรียกทุกคนในจวนให้เข้ารับฟังก่อนจะช่วยกันขนย้ายข้าวของใน่เช้าวันถัดมาอย่างเร่งด่วน จุดมุ่งหมายคือเนินอี๋ซานที่มีห้องลับอยู่ใต้เนินเขานั่นเอง
“ท่านพ่อบ้าน เหตุใดต้องเอาข้าวของพวกนี้ไปที่อื่นเ้าคะ”
“ข้าเองก็ไม่ทราบได้ คำสั่งท่านอ๋องข้าก็ได้แต่ทำตาม หากแม่นางเผิงอยากทราบก็คงต้องเรียนถามท่านอ๋องแล้วล่ะ” ใบหน้างดงามค่อยๆ หลับตาลงอย่างเชื่องช้าพยายามระงับสติอารมณ์ คนในจวนอ๋องมองนางเหมือนตัวประหลาดล้วนแล้วแต่ไม่อยากสนทนากับนาง
เอาเถอะ หากเมื่อใดท่านอ๋องตกเป็ของนาง
เ้าพวกนี้ก็ไม่ต่างจากข้าทาสบริวารอยู่ดี นางไม่จำเป็ต้องไปตีสนิทกับผู้ใดทั้งนั้นด้วย
“เช่นนั้นข้าช่วยนะเ้าคะ” ตอนนี้เป้าหมายของนางยังไม่บรรลุผล เอาใจชายแก่คนนี้ไว้บ้างจะดีกว่าเผื่อว่าจะเป็ประโยชน์ในอนาคต
ที่เนินอี๋ซานมู่เฉิงชางขี่ม้านำขบวนไปก่อนแล้ว ความจริงที่เนินนี้ก็ไม่ได้มีความลับอะไรหรอก เป็เสมือถ้ำธรรมชาติที่เขาเคยมาพักตอนออกมาดูเหมืองแร่ที่คนงานพบโดยบังเอิญเท่านั้นเอง แต่พวกเขาดันขุดเสียกว้าง เลยตกแต่งเป็ห้องพักหลบภัยได้ ้าของูเาถูกเจาะเอาไว้เป็ป้อมปราการระยะไกล หากมองผ่านซุ้มเถาวัลย์ขึ้นไปจะพบเจอทหารที่นั่งประจำการตรงนั้นเช่นกัน
“ท่านอ๋องเสด็จมา ข้าน้อยไม่ทันต้อนรับ” พวกเขารีบเข้ามาทำความเคารพ ซึ่งเฉิงชางเองก็ได้แต่พูดคร่าวๆ ว่าจะมาทำอะไร ซึ่งทหารสิบนายที่อยู่ตรงนั้นก็รีบเข้ามาช่วยขนของทันที
“เหตุใดจึงนำของมีค่ามาที่นี่เล่าพะยะค่ะ”
“ฮ่องเต้เสด็จมาถึงชานเมืองแล้ว ท่านไต้ซือไป๋คุนเลยบอกว่าให้นำของมีค่ามาหาที่ซ่อนไว้ ข้านึกถึงที่นี่ได้เลยนำมาไว้ตรงนี้ก่อน แล้วห้ามใครหลุดปากเื่เมืองของเรามีความเจริญแค่ไหน หากมีใครถามก็จงตอบไปว่ายังบ้านป่าเมืองเถื่อนอยู่ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน”
“เื่นี้กระหม่อมก็ไม่เข้าใจ แต่ท่านไป๋คุนมีสายตากว้างไกล กระหม่อมว่าเชื่อเขาไว้ดีกว่าพะยะค่ะ”
“อื้ม เช่นนั้นข้าจะให้คนนำของมีค่ามาไว้ที่นี่ เ้าก็จัดเวรยามรักษาให้ดี ถ้ามีคนที่ไม่ใช่เมืองเราโผล่มาก็ไม่ต้องแสดงตัว”
“รับทราบพะยะค่ะ”
“ท่านอ๋อง ทำไมถึงทรงม้าเร็วขนาดนี้” โหลวอี้เจี๋ยนั่นเองที่ควบม้าตามมาพร้อมทหารติดตามอีกสี่ห้านาย ซึ่งเขาเองก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่คนของตนเองชักช้าไปหมด
“ก็พวกท่านมัวแต่ชักช้านี่นา”
“ข้าช่วยท่านพ่อบ้านตรวจสอบของอยู่หรอก”
“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่นา ข้าบ่นท่านแล้วหรือไร” มู่เฉิงชางเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นก็มักจะวางมาดเป็ท่านอ๋องวัยหนุ่มผู้งามสง่าแต่คนที่ใกล้ชิดจะได้เห็นภาพว่าเขาจะทำตัวเป็เหมือนบุตรคอยอ้อนบิดาหรือน้องชายตัวเล็กๆ ยามที่อยู่กับโหลวอี้เจี๋ยแทน อาจจะเพราะอายุห่างกันเกือบรอบ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน ตายแทนกันได้เขาเลยรักองครักษ์ผู้นี้เป็อย่างมาก
“ตอนนี้ในจวนไม่มีสิ่งมีค่าแล้วใช่หรือไม่”
“ไม่มีแล้วพะยะค่ะ ซ้ำตอนนี้ท่านพ่อบ้านยังตกแต่งธรรมดาเป็อย่างมาก”
“ท่านว่าไต้ซือไป๋คุนคิดสิ่งใดกันแน่”
“กระหม่อมเองก็ไม่ทราบ แต่คิดว่าน่าจะมีสาเหตุอยู่ ไม่เช่นนั้นเขาไม่ลงจากเขาไป่หลิงเข้ามาในเมืองเช่นนี้หรอก” เซิ่งหนานอ๋องพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเพราะเขาไป่หลิงก็ใช่ว่าจะใกล้กับเขตที่พักของเขาเสียเมื่อไหร่ อีกฝ่ายยอมถ่อมาเช่นนี้คงมีปัญหาร้ายแรงอยู่กระมัง
“เช่นนั้นก็ได้แต่รอชมผลงานก็แล้วกัน” แล้วตลอดเวลาสองวันพวกเขาก็ขนย้ายทรัพย์สินที่พอจะมีค่ามาเก็บซ่อนเอาไว้ เหลือแต่ข้าวของเครื่องใช้แบบธรรมดาสามัญไว้ภายในจวนแทน
+++++++++++++++
ใครติดตามอยู่ก็ฝากคอมเม้นท์เป็กำลังใจกันหน่อยนะจ้ะ ^^
1K
