“ป๊า..จะพาโยไปดูงานที่ไหน”
“เอาน่าา! เดี๋ยวถึงเวลาก็รู้เอง”
“ป๊าาาา...ไม่บอกจีไม่ไปนะ OK!!”
โยจองทำท่าจะหันหลังกลับเดินออกไปจากห้อง
“เฮ้ยๆเดี๋ยว..บอกก็ได้!!”
“อะ..ว่าไงคะ”
โยจองกลับเข้ามาอีกครั้ง
“วันนี้มีนัดดูตัวแก..”
“อะไรนะป๊า..นี่มันยุคไหนแล้ว ทำไมยังมีเื่แบบนี้อยู่อีก”
“ป๊าก็แค่พาไปดูตัวเฉยๆ ถ้าจีไม่ชอบก็ไม่ต้องแต่ง...อันนี้ป๊าไม่บังคับ”
“ก็ได้..แล้วใกล้เวลายัง”
“ใกล้แล้ว..อีกชั่วโมงนึง ป้ะ..”
.
.
.
“แชยอง..”
“คะมี๊...”
“พาฮานาไปนั่งรถอีกคันเร็ว ส่วนรถแชก็จอดไว้ที่นี่แหละ...แด๊ดรออยู่ที่DZettionแล้ว”
“อ้าวว..แด๊ดไปทำไมห้างนั้นไปหาคุณปู่กับคุณอาหรอคะ”
“เปล่าหรอก..แต่ก็คงจะได้เจอกันด้วยอยู่แหละ ฮานาหนูลงจอดรถคันนี้ไปขึ้นรถอีกคันที่จอดอยู่ตรงนั้นกับแด๊ดแชยองเร็ว”
“ค่ะ!! แต่ว่าไปไหนคะ..”
“ไปที่ห้างของคุณปู่ทวดค่ะ แชมานั่งฝั่งนี้เดี๋ยวมี๊ขับเอง”
“ค่ะ!!”
รรรรรรผู้เป็แม่เดินไปนั่งฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไปจนถึงจุดหมายก็ขับรถวนขึ้นไปจอดบนที่จอดรถ
“ฮานาไปกับคุณย่าก่อนนะ แด๊ดจะไปเข้าห้องน้ำ..”
“ค่ะ..”
แชยองเดินแยกตัวไปเข้าห้องน้ำ ส่วนสองย่าหลานก็พากันเดินไปจนถึงร้านอาหาร้านหนึ่ง
“ั์..นั่งอยู่คนเดียวนานยังเนี่ย”
“เปล่าเลย..พึ่งมาถึง! เพราะพึ่งไปช่วยวินดูงานอะไรมานิดหน่อย”
“คิดไว้ไม่ผิด”
“มานั่งข้างๆคุณปู่มา..”
“ค่ะ!!”
“แล้วแด๊ดดี๊ฮานาคะ”
“ไปเข้าห้องน้ำค่ะ!”
“นั่นไงพูดถึงก็มาพอดีเลย”
“ธุระอะไรของแด๊ดกับมี๊เนี้ย ทำไมต้องให้แชงกับลูกมาด้วย”
“ไม่ใช่ของมี๊กับแด๊ด...แต่เป็ของแชต่างหาก”
“เดี๋ยวนะมี๊..แชไม่ได้มำอะไรไว้สักหน่อย”
“เอาน่าาา!! เดี๋ยวแชก็รู้เอง”
“อ่ะ..ยังไงก็ได้...แต่อย่าเกินทุ่มนึงนะ มี๊ก็รู้แชต้องเข้าเวร”
“จ้าลูก..”
………
“อ่าา..นั่งไง! พวกเขามารอเราก่อนแล้วเนี้ย..”
“โต๊ะไหนป๊า”
“โต๊ะนั้นไง..มองตรงไปก็เห็นแล้ว”
ชายวัยกลางคนร่างสูงพูดแล้วจับมือลูกสาวเดินเข้าไปหาคนที่นัดเอาไว้
“ขอโทษที่มาช้านะครับ! รอนานกันมั้ยครับ..”
“ไม่เป็ไรค่ะ!! เราพึ่งมาถึงเช่นกัน..”
“สวัสดีค่ะ!! คุณน้าทั้งสอง..”
หญิงสาวกล่าวแล้วนั่งลง
หญิงสาวอีกคนหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาวที่พึ่งพูดจบก็เงยหน้าขึ้นไปดูแล้วมองเธอนิ่ง ก่อนจะพูดออกไปว่า
“คิม โยจอง..”
“คุณน้าคนนั้นนี่คะแด๊ด ที่..ที่เราเจอที่โรงพยาบาลแล้วก็เจอที่ห้องเพราะว่าคุณน้าเข้าผิดห้อง..”
“ค่ะ!!”
“เคยเจอกันแล้วหรอสามคนนี้”
“นี่แด๊ดกับมี๊พาแชมาดูตัวหรอ..”
“ที่จริง..ก็นัดหลายครั้งแล้วแหละ แต่ตารางแชพึ่งว่างแน่นอนวันนี้”
“บังเอิญจังเลยนะคะ..”
“ลองคุยกับน้องเค้าดูสิโย..เผื่อจะคุยกันถูกคอ”
“สวัสดีค่ะคุณลุง ขอตัวนะคะ..มี๊แด๊ดฝากฮานาด้วยค่ะ”
แชยองพูดจบก็ลุกจากเก้าอี้โดยไม่สนใจใคร
“อ้าวเดี๋ยวสิแชยอง..”
นัยนาโพล่งปากขึ้นมา ส่วนโยจองก็รีบลุกจากเก้าอี้วิ่งเข้าไปคว้าแขนแชยองเอาไว้
“แชเดี๋ยวก่อนดิ!!”
โยจองพูดขึ้นมาพร้อมกับจับแขนแชยองไว้
.
“สองคนนี้เค้ายังไงกันเนี่ยย!!”
ผู้เป็พ่อของโยจองกล่าว
.
“ไม่จำเป็...”
“ให้โอกาสพี่สักครั้งได้มั้ย..พ่อแม่เราก็เปิดโอกาสให้เราแล้วไง”
“ไม่!! ปล่อย..”
แชยองสะบัดแขนออกจากมือโยจองแล้วเดินจากไปอย่างเยือกเย็นและเ็าใส่เธออย่างหน้าตาเฉย คนที่ยืนอยู่ด้านหลังได้แต่ยืนอึ้งมองการกระทำของคนที่พึ่งเดินออกไป
ฮานารีบวิ่งเข้ามาหาโยจองที่นั่งซุดตัวลงกับพื้นโดยที่ยังไม่รู้ว่าเธอเป็แม่ของตน
“คุณน้าร้องไห้ทำไม..คุณน้าอย่าร้องไห้นะคะ”
ฮานาพูดแล้วใช้มือปาดน้ำตาให้โยจอง โยจองจึงสวมกอดฮานาเอาไว้แน่นแล้วหลั่งน้ำตาออกมา
“โยจองเป็อะไรลูก..”
ชายวัยกลางกำลังจะเดินเข้าไปหาโยจองแต่ทว่า...
“ปล่อยให้เค้าสองคนได้อยู่ด้วยกันก่อนคุณคิม คยอง”
นัยนากันเขาไม่ให้เข้าไปหาสองคนแม่ลูกที่คยองยังไม่รู้เช่นกันว่าทั้งสองคนนั้นเป็แม่ลูกกัน
.
“ฮานา..”
แชยองคิดได้ว่าโยจองยังอยู่ตรงนั้นจึงฉุดพูดชื่อลูกสาวขึ้นมาแล้วเดินกลับไปที่เดิม
เธอเดินเข้าไปแยกโยจองกับฮานาที่กอดกันอยู่อย่างเหนียวแน่นแยกออกจากกัน
“ฮานามากับแด๊ด..”
แชยองอุ้มฮานาขึ้นมาก่อนจะหันไปหน้าหญิงวัยกลางทั้งสองคน
“ขอบคุณนะคะแด๊ดมี๊..ที่ไม่ช่วย!!”
“แด๊ดปล่อยฮานานะ..แด๊ดจะมาแยกฮานาออกจากคุณน้าทำไม แด๊ดทำคุณน้าร้องไห้ ฮานากำลังโอ๋คุณน้าอยู่นะ ปล่อยฮานาลงนะ!!”
เธอฟังลูกสาวพูดจนจบประโยคก็เดินออกไปโดนที่ไม่ฟังคำที่ลูกสาววาน แล้วคยองก็รีบเดินเข้ามาหาโยจอง
“โยเป็อะไรลูก..อยู่ดีๆก็ร้องไห้ มีอะไร...”
“ป๊าา..ฮึก!!”
“ั์ดูทางนี้ด้วย..ฉันจะไปตามแชยอง
รรรรรรกล่าวแล้วรีบวิ่งแชยองออกไป
“ฉันขอโทษคุณคิมด้วยนะคะ ที่ลูกสาวฉันทำกิริยาแบบนี้ คุณโยจองน้าต้องขอโทษหนูด้วยเหมือนกัน เดี๋ยวน้าจะช่วยพูดกับแชยองให้..”
โยจองรีบเงยหน้าขึ้นมามองหน้านัยนาทันที
“คุณน้ารู้..”
“ใช่!! น้ารู้เมื่อวาน..แต่น้าไม่ได้ถือโทษคุณหรอก”
“เื่อะไรคุณั์..คุณพูดเื่อะไร”
“คืออ....”
“ป๊าเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นที่โยกอดเมื่อกี้มั้ย..อึก”
“หลานสาวคุณั์กับคุณรัน ทำไมกัน..เกี่ยวอะไรกับเด็กคนนั้น!!”
“ฮานาเป็ลูกสาวของโยเอง”
“ฮ๊ะะ!! แกว่าไงนะ..”
คยองซุดตัวถอยหลังทั้งอึ้งงันทั้งสมองตันหยุดสั่งการไปชั่วขณะ
“ป๊า..โยขอโทษ โยตอนนั้น..ตอนนั้นโยไม่กล้าที่จะบอกป๊าา...”
“แกไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”
เขากล่าวแล้วลุกขึ้นยื่นเต็มความสูงแล้วเดินออกไปด้วยท่าทางแข็งๆแต่ข้างในใจกลับคิดเสียใจอยู่ไม่น้อย
“โยขอโทษนะคะที่ทิ้งฮานาทั้งที่..”
“ไม่เป็ไร เื่มันผ่านไปนานแล้ว”
“โยขอโอกาสได้มั้ยคะ”
“น้าก็ไม่รู้จะตอบคุณยังไง เื่นี้คงจะต้องเป็แชยองที่ต้องตอบเอง น้าว่าตอนนี้คุณลุกขึ้นก่อนดีกว่านะ”
.
.
“แชหยุดก่อนลูก..แชยอง”
“คุณย่า..”
แชยองหยุดยืนนิ่ง
“แด๊ดเป็อะไรไม่รู้..”
“ทำแบบนั้นทำไม”
รรรรรรกล่าวแล้วเดินไปยืนตรงหน้าแชยองแล้วยื่นมือไปอุ้มหลานสาวออกมาจากอ้อมแขนแชยองแล้ววางหลานสาวยืนกับพื้น
“มี๊..แชขอโทษที่ต้องทำแบบนั้น แต่อย่าพึ่งถามตอนนี้ได้มั้ย แชไม่อยากให้ฮานารู้..”
“ให้แกรับรู้ไว้แหละดีแล้ว..ฮานาจะได้รู้ว่าแด๊ดของเค้าเป็คนยังไง”
“แชไม่อยากให้...รู้ว่าเค้าเป็แม่ของ....”
เธอไม่พูดออกมาเพราะลูกสาวของเธอยังยืนอยู่ตรงนั้น
“ไม่อยากให้ใครรู้ว่าใครเป็แม่ใครกันคะ ทำไมแด๊ดไม่พูดต่อ”
ฮานาพูดขค้นมาด้วยความไม่รู้เื่
“แต่แชไม่ควรปิดใจหรือปิดโอกาสใครนะ แชอยากให้ทั้งชีวิตของลูกสาวตัวเองต้องเป็แบบมี๊แบบแด๊ดงั้นหรอ”
“........”
![Hi Darling สวัสดีครับที่รัก...เราจะรักกันได้หรือยัง? [ตอนจบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632313647_13463526.webp)
6K
