บทที่ 22 แค้นครั้งนี้ได้ผูกไว้แล้ว
“เฮ้อ!”
ต้าเฮยโก่วถอนหายใจอย่างไร้สาเหตุ ระงับความคิดของตน มองไปที่ซูฝานแล้วกล่าวว่า “หยดโลหิตยอมรับนาย”
“อืม”
ซูฝานพยักหน้า
เขากัดนิ้วมือจนเืออก แล้วหยดลงบนมือซ้ายของราชันมาร
วิ้ง!
มือซ้ายของราชันมารที่เก่าแก่และเหลืองซีดนั้น เปล่งแสงสว่างออกมาเป็สาย
ภาพมหัศจรรย์ปรากฏขึ้น
มือซ้ายราชันมารลอยขึ้น สวมลงบนมือซ้ายของซูฝานด้วยตนเอง โดยที่ซูฝานไม่ต้องขยับมือแต่อย่างใด
ทันใดนั้น
มือซ้ายของราชันมารก็หดรัดแน่นเข้ากับมือของเขา ราวกับเป็เนื้อเดียวกัน
จนในที่สุด ก็หลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับมือซ้ายของซูฝานอย่างสมบูรณ์
แม้แต่สีก็ไม่มีความแตกต่าง
ซูฝานยกมือซ้ายขึ้นแล้วขยับนิ้ว ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติแม้แต่น้อย ถึงขั้นไม่รู้สึกว่ากำลังสวมมือซ้ายของราชันมารอยู่
“หลังจากหยดโลหิตยอมรับนาย มือซ้ายราชันมารก็จะหลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับมือซ้ายของเ้า ไม่เพียงแต่มองไม่เห็น แม้แต่ััก็ไม่ได้ ดังนั้นไม่ต้องกังวลว่าจะถูกผู้อื่นค้นพบ” ต้าเฮยโก่วอธิบาย
ซูฝานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ
เมื่อความคิดแล่นผ่าน ฝ่ามือของเขาก็รู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลผ่าน
ทันใดนั้น อากาศรอบด้านที่ว่างเปล่าพลันปรากฏแสงพลุ่งพล่าน พุ่งรวมกันเข้าสู่ฝ่ามือของซูฝาน
“พลังิญญาธาตุอัคคี!”
พลังอัคคีค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในฝ่ามือของเขา รวมตัวกันเป็เปลวเพลิงเล็ก ๆ
ซูฝานมองดูเปลวเพลิงนั้นด้วยความตื่นเต้นระคนยินดีสุดขีด
ในที่สุด เขาก็สามารถควบคุมปราณิญญาธาตุได้แล้ว
หากต้องต่อสู้กับสวีเจียวเจียวในตอนนี้ แม้ว่าจะต้องจำกัดพลังบำเพ็ญไว้ที่ขอบเขตหลอมกายาขั้นกลาง เขาก็ยังมั่นใจว่าจะมีชัยเหนือนางได้
เมื่อกำนิ้วทั้งห้าเข้าหากัน เปลวเพลิงก็สลายไป จากนั้นซูฝานจึงลองเรียกปราณิญญาธาตุอื่น ๆ แต่กลับไม่สามารถเรียกออกมาได้
“เกิดอะไรขึ้น?”
ซูฝานเงยหน้ามองต้าเฮยโก่ว ไม่น่าเชื่อว่าสิ่งนี้จะควบคุมได้เพียงแค่ปราณิญญาธาตุอัคคีเท่านั้น
ต้าเฮยโก่วกล่าว “มือซ้ายราชันมารสามารถควบคุมปราณิญญาธาตุทั้งห้าได้ นั่นก็คือ ทอง ไม้ วารี อัคคี และดิน แต่เพราะมีผนึกอยู่ ดังนั้นในขั้นนี้เ้าจึงควบคุมได้เพียงปราณิญญาธาตุอัคคีเท่านั้น”
“ผนึกหรือ?”
ซูฝานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เช่นนั้นข้าจะสามารถควบคุมปราณิญญาธาตุทั้งห้าได้เมื่อใด”
“ผนึกจะคลายออกเองตามขอบเขตพลังที่เ้าฝึกฝน”
“เมื่อเ้าบรรลุถึงขอบเขตขยายเส้นลมปราณ ผนึกชั้นแรกจะคลาย เ้าจะควบคุมปราณิญญาธาตุชนิดที่สองได้ เมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตรวมสมุทร ผนึกชั้นที่สองจะคลาย เ้าจะควบคุมปราณิญญาธาตุชนิดที่สามได้ และเป็เช่นนี้ไปตามลำดับ”
ต้าเฮยโก่วอธิบาย
ซูฝานพยักหน้าอย่างเข้าใจ
‘เฮ้อ~ ยังต้องดำเนินการเช่นนี้อีก
‘ไม่ต้องรีบร้อน ถึงอย่างไรก็ต้องทำอยู่ดี’
เมื่อเขาคิดในใจ เปลวเพลิงก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ซูฝานเล่นอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน
เขาปรารถนาจะได้ปราณิญญาธาตุมาตลอด บัดนี้ในที่สุดความปรารถนาก็เป็จริง
‘เ้าหมาตายนี่ พึ่งพาได้จริง ๆ’
“เ้าต้องจดจำเอาไว้ แม้ว่าจะมีมือซ้ายของราชันมารที่สามารถควบคุมปราณิญญาธาตุได้ก็ตาม แต่ตัวเ้าเองก็ยังคงเป็ร่างิญญาไร้ค่าอยู่ดี”
“ปราณิญญาธาตุเหล่านี้ใช้ได้แค่ในการต่อสู้เท่านั้น ไม่สามารถช่วยเ้าฝึกฝนได้”
ต้าเฮยโก่วกำชับ
“ข้าเข้าใจแล้ว การฝึกฝนยังคงต้องพึ่งศิลาิญญาและไข่มุกปราณโลหิต”
ไม่
ศิลาวิเศษไม่ได้ช่วยให้การฝึกบำเพ็ญของเขาดีขึ้นมากนัก
จู่ ๆ ซูฝานก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงมองไปที่ต้าเฮยโก่วแล้วหัวเราะพลางกล่าว “พี่โก่ว เมื่อมีมือซ้ายราชันมาร ก็ต้องมีมือขวาราชันมารด้วยใช่หรือไม่?”
ต้าเฮยโก่วทำหน้าถมึงทึงพลางกล่าวว่า “ถ้ามีมือซ้ายราชันมารก็ต้องมีมือขวาราชันมารด้วยสินะ? งั้นขนมภรรยาแก่ก็ต้องมีภรรยาแก่จริง ๆ สิ?”
“แหะ ๆ” ซูฝานหัวเราะแห้ง ๆ
“เ้าหนุ่มเอ๋ย จงพอใจในสิ่งที่มีเถิด!” ต้าเฮยโก่วจ้องมองเขาตาเขม็ง
สำหรับร่างิญญาไร้ค่า การควบคุมปราณิญญาธาตุนั้นเป็เพียงความฝันอันเลื่อนลอย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในภายหน้าเ้าหนูผู้นี้จะสามารถควบคุมปราณิญญาทั้งห้าธาตุได้
“พอใจแล้ว… พอใจแล้ว…”
ซูฝานพยักหน้า แล้วยิ้มแยกเขี้ยวพูดว่า “ขอบคุณพี่โก่วมาก ต่อไปข้าจะกตัญญูต่อท่านให้ดี จะดูแลท่านยามแก่เฒ่าจนถึงวาระสุดท้าย”
“เ้าว่าอะไรนะ พูดซ้ำอีกที!” ต้าเฮยโก่วจ้องมองเขาด้วยสายตาไม่เป็มิตร
“ไม่มีอะไร ๆ” ซูฝานรีบโบกมือปฏิเสธ ก่อนจะหมุนตัววิ่งออกจากถ้ำอย่างรวดเร็วดั่งสายลม มุ่งหน้าเข้าไปในป่าทึบเบื้องหน้า เพื่อหาสัตว์อสูรมาทดสอบพลังของมือซ้ายราชันมาร
“ไอ้เด็กบ้า”
ต้าเฮยโก่วส่ายหน้าพลางด่าหนึ่งที ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้า
‘มือขวาของราชันมาร… มันมีอยู่จริง
เพียงแต่ได้สลายกลายเป็ธุลีไปพร้อมกับราชันมารผู้ยิ่งใหญ่เสียแล้ว’
ซูฝานเพิ่งจะเข้าไปในป่าทึบ ก็ถูกหมาป่าดุร้ายตัวหนึ่งกระโจนเข้าใส่
“กล้าลอบโจมตีคุณชายน้อยอย่างข้าเชียวรึ?”
“ครึ่งเดือนที่ผ่านมา คุณชายน้อยอย่างข้าจะปล่อยเวลาให้สูญเปล่าได้อย่างไร?”
ซูฝานผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับครั้งไม่ถ้วน ยามเผชิญหน้ากับหมาป่าดุร้ายที่เข้าจู่โจม เขากลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ยกมือซ้ายขึ้น ปล่อยพลังิญญาธาตุอัคคีพุ่งออกไปพร้อมเสียงคำรามกึกก้อง
“เอ๋ง!” เสียงร้องครางดังขึ้น
หมาป่าดุร้ายที่มีความสูงกว่าหนึ่งจั้งลอยกระเด็นออกไป ขนทั่วร่างถูกเผาจนหมดเกลี้ยง ส่งกลิ่นเนื้อย่างหอมฟุ้ง
“ปราณิญญาธาตุช่างวิเศษจริง ๆ”
ซูฝานหัวเราะคิกคัก
เพียงแค่ปราณิญญาธาตุเดียวก็แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ หากวันหน้าได้ครองธาตุทั้งห้าแล้ว จะน่าเกรงขามสักเพียงใด?
ในใจเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“หืม?”
ทันใดนั้น
ซูฝานเหลือบมองไปยังป่าด้านหลังด้วยหางตา ราวกับมีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาอยู่
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็วิ่งสุดฝีเท้าอย่างบ้าคลั่ง เพียงชั่วพริบตาก็หายเข้าไปในป่าทึบเบื้องหน้า
“ระวังด้านหลัง!”
ศิษย์สองคนคลานออกมาจากพุ่มหญ้า
ทั้งคู่อายุราวสิบแปดสิบเก้าปี มีสีหน้าเ้าเล่ห์ ดวงตาเล็กแหลมคม ดูก็รู้ว่าไม่ได้มีเจตนาดี
“เมื่อครู่ข้ามิได้ตาฝาดไปใช่หรือไม่ ดูเหมือนเขาจะใช้ปราณิญญาอัคคีอยู่?”
ทั้งสองคนมองหน้ากันไปมา พอได้สติ จึงรีบเร่งฝีเท้าไล่ตามไป
แต่เมื่อไล่ตามมาได้ครึ่งลี้ ก็มาถึงลำน้ำสายหนึ่ง สายตากวาดมองไปยังขุนเขาฝั่งตรงข้าม
ไม่มีแม้แต่เงาผี นอกจากสัตว์อสูรเท่านั้น
“คนหายไปไหนแล้ว?”
ทันใดนั้น! ความรู้สึกอันตรายอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามาจากด้านหลัง
ทั้งสองคนรู้สึกเกร็งทั้งร่างกายและจิตใจ รีบหันกลับไปมอง เห็นคลื่นเพลิงม้วนตลบกลิ้งมาราวกับคลื่นน้ำที่ถาโถมปกคลุมท้องฟ้าและพื้นดิน
“อ๊าก!!”
เสียงร้องด้วยความเ็ปดังขึ้น ทั้งสองถูกซัดกระเด็นออกไป ร่วงลงสู่สายน้ำพร้อมกัน
โลหิตแดงฉานแผ่ซึมย้อมผืนน้ำ
การโจมตีแบบฉับพลันได้ผลดี ทำให้ทั้งสองคนได้รับาเ็สาหัสและสูญเสียพลังในการต่อสู้ทันที
ทั้งสองคนพยายามดิ้นรนลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ มองดูซูฝานที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าซีดเผือด
“นี่มันพลังิญญาอัคคีจริง ๆ!”
เขากำลังปิดบังความสามารถที่แท้จริงอยู่!
“แค่พวกเ้าสองคนที่เพิ่งบรรลุขั้นหลอมกายาขั้นสูงเท่านั้น กล้าดีอย่างไรคิดจะมาเล่นงานคุณชายอย่างข้า อยากตายเร็วขึ้นหรือไร”
ซูฝานย่อตัวลงริมฝั่งแม่น้ำ มองดูทั้งสองคนด้วยแววตาเยาะหยัน
“ศิษย์น้องซู เป็ความเข้าใจผิดอย่างใหญ่หลวง พวกข้าแค่มาฝึกฝนในแถบนี้ และบังเอิญพบเ้าเท่านั้น”
ทั้งสองคนรีบอธิบายแก้ตัว
ในใจกลับรู้สึกโกรธแค้นยิ่งนัก
‘หากผู้ที่อยู่ขอบเขตหลอมกายาขั้นสูงเป็เพียงตัวกระจอกงอกง่อย? เ้าก็หลอมกายาขั้นสูงเช่นกันมิใช่รึ!?’
“บังเอิญหรือ?”
ซูฝานมองดูทั้งสองคนด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะด่าออกมาว่า “พวกเ้าคิดว่าข้าโง่รึ ั้แ่แรกก็แอบติดตามข้ามาแล้ว บอกมา ใครเป็คนส่งพวกเ้ามา?”
“ไม่มี ไม่มีจริง ๆ”
ทั้งสองคนรีบส่ายหน้าอย่างร้อนรน
“ไม่ยอมพูดความจริงจนกว่าจะโดนตีสินะ!”
ประกายสังหารวาบขึ้นในดวงตาของซูฝาน เขายกแขนขึ้น ปราณิญญาอัคคีใน์และพิภพก็พลันปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง
กระแสสังหารพลุ่งพล่านออกมา
“ศิษย์น้องซู ไว้ชีวิตด้วย พวกข้าจะบอก พวกข้าจะบอก”
“เป็ศิษย์พี่จ้าวอวี่”
“ศิษย์พี่จ้าวอวี่ใช้ให้พวกข้ามาสอดแนมเ้า เพื่อดูว่าเ้าฝึกฝนอย่างไรกันแน่”
ด้วยความกลัว ทั้งสองคนจึงรีบสารภาพความจริงออกมาทันที
“เป็เขาจริง ๆ ด้วย”
ซูฝานแค่นเสียงเ็า
ก่อนหน้านี้เขาก็คิดถึงเื่ของจ้าวอวี่อยู่บ้าง
อย่างไรเสียซูฝานก็หลอกเอาศิลาิญญาของเขามาหกหมื่นก้อน ทั้งยังทำให้อีกฝ่ายขายหน้าต่อหน้าผู้คน ด้วยนิสัยเสแสร้งแฝงพิษของจ้าวอวี่ผู้นี้ ย่อมต้องแค้นเคืองอยู่ในใจเป็แน่
“จ้าวอวี่พูดอะไรอีกหรือไม่?” ซูฝานถาม
จะต้องไม่ใช่แค่มาสอดแนมง่าย ๆ แบบนี้แน่นอน
“เขายังบอกอีกว่า หากพบว่าบนตัวเ้ามีสมบัติวิเศษอะไร ก็ให้รีบกลับไปแจ้งเขาทันที จากนั้นเขาก็จะ...”
พูดมาถึงตรงนี้ ทั้งสองคนก็ไม่กล้าพูดต่อไปอีก
“ฆ่าคนปล้นสมบัติหรือ?” ซูฝานถาม
ทั้งสองคนพยักหน้าอย่างฝืน ๆ
“ข้ายังไม่ทันไปชำระบัญชีกับมัน แต่มันกลับลงมือกับข้าก่อน?”
“ดี”
“ประเสริฐนัก”
“แค้นครั้งนี้ถือว่าได้ผูกไว้แล้ว”
“ส่วนพวกเ้านั้น...”
แต่เดิมคิดจะสกัดร่างของสองคนนี้ให้เป็ไข่มุกปราณโลหิต แต่พอค้นถุงเก็บของถึงนึกขึ้นได้ว่าเตาหลอมราชันมารนั้นได้มอบให้ต้าเฮยโก่วไปแล้ว
ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน
ทั้งสองคนล้วนมีพลังบำเพ็ญขอบเขตหลอมกายาขั้นสูง สามารถสกัดไข่มุกปราณโลหิตระดับหนึ่งได้หกเม็ด
“ศิษย์น้องซู อย่า… อย่าสังหารพวกเราเลย พวกเราจะมอบศิลาิญญาทั้งหมดให้เ้า”
ทั้งสองรับรู้ได้ถึงจิตสังหารของซูฝาน จึงรีบล้วงถุงเก็บของออกมาโยนให้ซูฝาน
“มีเท่าไร” ซูฝานกะพริบตา
ทั้งสองคนยิ้มประจบประแจงพลางกล่าวว่า “ไม่มากหรอก แค่สามสิบสี่สิบก้อนเท่านั้น”
“ศิลาิญญาสามสิบสี่สิบก้อน เพื่อแลกกับชีวิตของพวกเ้างั้นรึ? ชีวิตของพวกเ้าช่างถูกเสียจริง”
ซูฝานยิ้มมุมปากอย่างเยาะหยัน พร้อมกับโบกมือใหญ่ขึ้น ปราณิญญาอัคคีที่รวมตัวกันอยู่กลางอากาศก็พุ่งเข้าโจมตีชายทั้งสองอย่างรุนแรง
เสียงร้องด้วยความเ็ปดังขึ้น ทั้งสองสิ้นใจในทันที
“หืม?”
ซูฝานชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองไปยังป่าทึบฝั่งตรงข้าม
ดูเหมือนว่าจากในป่าทึบฝั่งตรงข้าม จะได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังแว่วมาด้วย?
3K
