“ รู้แล้ว มันใช้พลังงานเป็น ผลึกเซียนนพเก้า ชิพควบคุมอยู่ที่กลางหลังของมัน เอามันออกมาให้ได้” เสี่ยวเทียนได้ยินชัดเจน ก็รีบปล่อยฝ่ามือยูไลเข้าใส่
เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !! หุ่นพิฆาตถูกอัดจน มึนหงายท้องไปนอนกับพื้น เสี่ยวเทียนจับร่างมันคว่ำหน้า แล้วใช้ฝ่ามือกรีดไปที่แผ่นหลังของมัน แล้วหยิบชิพออกมาพร้อมกับ ผลึกเซียนนพเก้า แล้วใช้เท้าเตะร่างเจ้าหุ่นพิฆาตลอยลิ่ว แล้วปล่อยอัสนีสายฟ้าเข้าไปอีกที ตูม ! ร่างของมันระเบิดเป็นชิ้นๆ
ไม่มีทางหวนคืนร่างเดิมได้อีก เสี่ยวเทียนขยี้ชิพทิ้งจนปี้ป่น แต่เก็บผลึกเซียนนพเก้าเอาไว้ แล้วหันไปมอง รองหัวหน้าฝ่ายความมั่นคงของสหพันธรัฐทวีปกลาง
ที่บัดนี้ยืนนิ่ง ตะลึง ! ทำอะไรไม่ถูก เพราะว่า หุ่นยนต์ที่ทรงพลังที่สุดของสหพันธรัฐ กลับถูกทำลาย โดยเด็กน้อยวัย 10 ปีเท่านั้น !
ตูม ! เสี่ยวเทียนไม่พูดมาก ปล่อยฝ่ามือไลเข้าหน้าผาก รองหัวหน้าฝ่ายมั่นคงจนหัวระเบิด ตายไปในทันที กุนซือของหน่วยรบหมาป่าโลกันต์คุกเข่าทันที
“ ไว้ชีวิตข้าเถิด ข้าเป็นคนของ กุนซือหน่วยรบหมาป่าโลกันต์ ข้ามีข้อมูล ทั้งหมดของ กองกำลังหมาป่าโลกันต์”
เสี่ยวเทียนใช้มือ คว้านหาจากสมองทันที เสร็จแล้วก็เอ่ยว่า
“ ไปซะ ใช้ชีวิตให้ห่างจาก หน่วยรบหมาป่าโลกันต์ อีกไม่ช้า มันจะถูกกวาดล้างออกจาก โลกใบนี้” กุนซือได้ฟัง ก็รีบวิ่งหนีออกไปโดยไม่หันหลังกลับมาอีกเลย
“ จบเสียที” เสี่ยวเทียนมอง ซากศพที่เสียชีวิตกันเกลื่อน สำนักงานฝ่ายความมั่นคง ได้แต่ส่ายหัว
“ พบพ่อของเจ้าแล้ว” จู่จู่ อาจารย์ลู่เอินก็เอ่ยขึ้นมา
“ ฮ้า! ท่านพ่อข้าอยู่ที่ไหน?” เสี่ยวเทียนหันไปมองรอบๆ บริเวณแต่ไม่พบ
“ เขาอยู่บนเรือเหาะ บนฟ้า” พอเสี่ยวเทียนเริ่มแหงนขึ้นไปมอง เรือเหาะก็ค่อยๆร่อนลงมาด้านล่าง พบท่านพ่อ แต่งชุดนักรบ ด้านข้าง มีผู้คนอีกสิบกว่าคน
“ ท่าน..พ่อ !” เสี่ยวเทียนน้ำตาไหลพราก วิ่งเข้าไปกอดเฉินคุนแน่น กลิ่นกายของพ่อ กับ ถุงหอมของแม่ ยิ่งทำให้เสี่ยวเทียน มั่นใจว่าเป็นพ่อของเขาแน่
“ เสี่ยวเทียน เจ้าโตเร็วมากเลยนะ” เฉินคุนใช้มือปาดน้ำตาของเสี่ยวเทียนออกมา
“ ท่านแม่ กับ หลิงน้อย นอนร้องไห้คิดถึง ท่านพ่อทุกคืนเลย”
“ แม่กับหลิงน้อย สบายดีไหม”
“ ท่านแม่กับน้อง สบายดี พวกเรารีบกลับไปบ้านกันเถอะ” เสี่ยวเทียนรีบเอ่ยชวนพ่อกลับบ้าน
“ พ่อยังกลับไม่ได้ พ่อมีภาระที่ต้องรับผิดชอบอยู่”
“ แล้วท่านแม่กับหลิงน้อย ไม่ใช่ภาระที่ท่านพ่อต้องรับผิดชอบเหรอ?” เสี่ยวเทียนย้อนทันที
“ เจ้ายังเด็ก ยังไม่เข้าใจหรอก”
“ ข้าไม่ใช่เด็กแล้ว ท่านพ่อมีเรื่องอะไรกันแน่?”
“ พวกเราไปจากที่นี่กันก่อน หากพวกมันมา กันอีก จะลำบาก” เฉินคุนจูงมือเสี่ยวเทียนขึ้นเรือ แล้วสั่งให้ทุกคน เดินทางกลับได้
เรือเหาะลำนี้ เป็นเรือเหาะลำใหญ่โต มีคนอยู่บนเรือเกือบร้อยคน โดยที่พ่อเฉินคุนเป็นหัวหน้า ทำให้เสี่ยวเทียนมีเรื่องสงสัยมากมายจนต้องเอ่ยถามขึ้นมาว่า
“ ท่านพ่อ ตกลงท่านหนีมาที่นี่ได้อย่างไรกัน?”
“ เมื่อ ห้าปีก่อน พ่อได้พบ หยกมังกรฟ้าได้โดยบังเอิญ แต่คนของเราที่ไปกับพ่อครั้งนั้น ทำข่าวรั่ว ทำให้ล่วงรู้ถึงราชสำนัก ทำให้พ่อต้องส่งแม่กลับไปที่ดินแดนพิภพชั้นที่ 1 เพื่อไปหาท่านตาของเจ้า ส่วนพ่อก็หลอกล่อพวกมันตามมา แต่เพราะว่าพ่อบาดเจ็บสาหัส จึงทำให้หนีไปได้ไม่ไกล จึงสลบไป แต่ก็ได้คุณหนูจวงจื่อเอียนได้ช่วยชีวิตเอาไว้ แล้วหลอกล่อว่า พ่อเข้าไปในดินแดนเทวะบรรพกาล แต่ความจริง พ่อถูกพามาที่พิภพชั้นที่ 4 แล้วก็มาที่ดินแดนโลกเก่านี่แหละ”
“ แล้วทำไมท่านพ่อไม่ส่งข่าวให้ข้ากับท่านแม่รู้บ้างเลย?”
“ พ่อส่งข่าว บอกกับแม่เจ้าแล้ว แต่ไม่อยากบอกให้ใครได้รู้ กลัวว่าพวกเจ้าสามคนแม่ลูกจะเป็นอันตราย แต่พอแม่เจ้าบอกว่า เจ้าไม่เป็นอะไร และมีเทพเซียนคุ้มครอง พ่อก็เลยหมดห่วง ยิ่งเห็นเจ้าวันนี้ด้วยแล้ว พ่อรู้สบายใจขึ้นเยอะเลย"
เสี่ยวเทียนสังเกตพลังยุทธ์ของท่านพ่อ บัดนี้ฝึกถึงขั้น เซียนระดับจักรพรรดิขั้นสูงแล้ว ก็เลยสงสัยยิ่ง
“ ท่านพ่อฝึกถึงขั้นเซียนจักรพรรดิได้แล้ว ทำไมไม่กลับบ้านอีก ขอรับ”
เฉินคุนลูบหัวเสี่ยวเทียน ด้วยความภูมิใจ ที่ลูกสามารถมองออกว่า เขามีพลังเซียนระดับใดแล้ว
“ เพราะศัตรูของพ่อมีพลังที่เก่งกว่าพ่อหลายเท่า กลับไปก็สู้เขาไม่ได้อยู่ดี”
“ ใครกัน ศัตรูท่านพ่อ”
“ จักรพรรดิหลงอู่ตี้”
“ ทำไม? จักรพรรดิหลงอู่ตี้ ไปขัดแย้ง กับท่านพ่อได้อย่างไร”
“ คงเป็นเพราะหยกมังกรฟ้า หากว่าเขาได้ไป จะทำให้เขามีพลังเทียนจุนระดับสูงขึ้นไปอีก และพวกเขาคิดว่า ของสิ่งนี้เป็นของบรรพบุรุษของเข้า คนนอกไม่มีสิทธิได้รับพลังเหล่านี้”
“ เฮ้อ ที่แท้เขาบอกให้ข้าไปตามหาท่านพ่อ ในดินแดนเทวะบรรพกาล ก็เพราะว่าหวังจะเอา หยกมังกรฟ้านี่เอง”
“ นี่เจ้าเข้าไปในดินแดนเทวะบรรพกาลมาแล้วรึ?” เฉินคุนตกใจยิ่ง
“ ใช่แล้ว ข้าเป็นโอรสเทพของ ดินแดนมหาเทพเทวาสถิตย์ด้วย ข้าจะปกครองที่นั่น ข้าจะพา ครอบครัวเราไปอยู่ที่ดินแดนมหาเทพทั้งหมดเลย”
เฉินคุนทำหน้าผิดปกติ เสี่ยวเทียนชักเริ่มแปลกใจ
“ ท่านพ่อ ท่านมีอะไรปิดบังข้าหรือเปล่า?”
ยังไม่ทันที่เฉินคุนจะตอบบุตรชาย เรือเหาะก็มาถึง ดินแดนที่เรียกว่า ทวีปเหนือแล้ว บรรยากาศที่นี่หนาวเย็นมีหิมะ ตกตลอดทั้งปี ทุกคนสวมเสื้อหนังสัตว์กันทุกๆคน เฉินคุนก็นำมาให้เสี่ยวเทียนได้ใส่ด้วย
พอลงจากเรือ เสี่ยวเทียนเห็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก อายุ 3 ขวบ วิ่งเข้ามาหาพ่อของเขาแล้วร้องบอกว่า
“ ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว !” เฉินคุนอุ้มเด็กน้อยคนนี้เข้ามาแนบอกแล้วหอมแก้มไปหลายฟอด เสี่ยวเทียนได้แต่อ้าปากหวอ หันไปมองพ่อของเขา แล้วก็มีสาวหน้าตาสะสวย วัยยี่สิบต้นๆ เดินเข้ามาด้านหน้า
“ ท่านพี่ นี่คือเสี่ยวเทียนใช่ไหม”
เสี่ยวเทียนไม่ตอบคำถามแต่หันไปมองหน้าพ่อของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ เสี่ยวเทียน นี่น้าจื่อเอียน คนที่ช่วยชีวิตพ่อเอาไว้” ชัดเลยเสี่ยวเทียนไม่อยากคิดว่า ท่านพ่อไม่ยอมกลับบ้านเพราะเหตุนี้นี่เอง
“ ท่านน้าจื่อเอียน” เสี่ยวเทียนประสานมือคารวะตามมารยาท แต่สายตาแข็งกระด้าง ไม่พอใจ พ่อของเขายิ่งนัก
“ อิ๋งอิ๋ง นี่คือพี่ใหญ่ของเจ้า”
“ อิ๋งอิ๋ง คำนับพี่ใหญ่” พ่อปล่อยให้อิ๋งอิ๋ง ลงมา อิ๋งอิ๋งก็ย่อตัวคารวะตามธรรมเนียมดูแล้วน่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อย แต่เสี่ยวเทียนไม่มีอารมณ์จะชื่นชมใครทั้งนั้น
“ อืม..” ได้แต่พยักหน้ารับรู้เท่านั้น อิ๋งอิ๋ง เหมือนรู้ว่า เสี่ยวเทียนไม่พอใจ เลยหันไปทำหน้าเบะ คล้ายจะร้องไห้ ให้พ่อเฉินคุนของเขาอุ้มต่อ
“ เสี่ยวเทียนทำน้องร้องไห้แล้วรู้ไหม” ท่านพ่อดุเสี่ยวเทียน
“ ไม่เป็นไร เดินทางมาเหนื่อยๆ เข้าไปพักที่บ้านก่อน ข้าทำอาหารที่ท่านพี่ชอบเอาไว้ด้วย” น้าจื่อเอียนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงน่าฟังยิ่งนัก แต่ทำไมเสี่ยวเทียนกลับรู้สึกระคายหู ก็ไม่รู้
เย็นวันนั้น เสี่ยวเทียนก็กินข้าวได้นิดหน่อย ก็ขอตัวไปห้องพักไม่อยากพูดอะไรต่อรอมีจังหวะ ค่อยถามท่านพ่อให้รู้เรื่อง ว่าจะเอาอย่างไรกันแน่
แต่เหมือนกับว่า เฉินคุนจะรู้ตัวเลยเดินเข้ามาหาเสี่ยวเทียนเพื่อจะมาอธิบาย
“ ท่านแม่ รู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง?” เสี่ยวเทียนถามทันที ที่เฉินคุนเข้ามาในห้อง
“ ยัง กะว่าไว้เจอหน้าแล้วค่อยบอกทีเดียว”
“ ท่านแม่กันหลิงน้อย นอนร้องไห้ คิดถึงท่านพ่อทุกคืน แต่ท่านกลับ มามีความสุขกับครอบครัวใหม่ ท่านพ่อคิดบ้างไหม ท่านแม่กับหลิงน้อยจะรู้สึกอย่างไร?”
“ พ่อรู้.. ว่าพ่อผิดต่อแม่ของเจ้า แต่เจ้ารู้เอาไว้เลย ไม่มีวันใด ที่พ่อไม่เคยหยุดคิดถึงแม่ของเจ้า กับลูกๆ เลย...”
เสี่ยวเทียนอยากจะพูดอีก แต่ว่าพูดไม่ออกเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ
“ หลังจากที่พ่อ ถูกพวก ราชสำนักไล่ล่า จนหมดสติ จื่อเอียน ก็มาช่วยพ่อเอาไว้แล้วก็ลวงพวกมันให้เหมือนกับว่า พ่อหนีเข้าไปในดินแดนเทวะบรรพกาล จากนั้นก็พาพ่อหนีมารักษาตัวที่นี่ พอพ่อหายดีแล้ว พ่อก็หมั่นฝึกฝนตน โดยอาศัยพลังจากหยกมังกรฟ้า แต่ก็ไม่สามารถดึงพลังจากหยกมังกรฟ้าออกมาได้เลย
จนมาวันหนึ่ง จื่อเอียนได้นำเกล็ดหัวใจมังกรฟ้ามาให้พ่อ บอกว่ามันเป็นมรดกตกทอดประจำตระกูลของนาง ทำให้พ่อซึมซับพลังของเกล็ดหัวใจมังกรฟ้าได้ แล้วก็สามารถดึงพลังจากหยกมังกรฟ้า ออกมาได้อีก ทำให้พ่อบรรลุขั้นเซียนจักรพรรดิได้อย่างรวดเร็ว
แต่หลังจากนั้น จื่อเอียนก็ถูกทางตระกูลทำโทษ เพราะนำของวิเศษประจำตระกูลมาให้พ่อ ซึ่งอันที่จริงแล้ว ผู้ที่มีคุณสมบัติที่จะได้รับเกล็ดหัวใจมังกรฟ้าไปครองครองนั้นมีเพียง ประมุขตระกูลจวงเท่านั้น และ จื่อเอียนก็เป็น ลูกสาวคนเดียวของประมุขตระกูลจวง พ่อไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นเหตุให้จื่อเอียน ต้องถูกลงโทษ พ่อจึงรับนางเป็นภรรยา และรับมอบตำแหน่งประมุขตระกูลคนต่อไป”
เฉินคุนค่อยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เสี่ยวเทียนฟัง เสี่ยวเทียนถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ยออกมาเบาๆ ว่า
“ ลูกผู้ชายทำอะไรไว้ ต้องรับผิดชอบเสมอ” อาจารย์ลู่เอินเคยกล่าวกับเสี่ยวเทียน
“ ขอบใจ ที่ลูกเข้าใจพ่อ”
“ เรื่องนี้ ท่านพ่อต้องเป็นผู้อธิบายให้ท่านแม่ฟังเอาเอง ส่วนท่านแม่ตัดสินใจอย่างไร นั้น ข้าไม่ยุ่งเกี่ยว ท่านพ่อเตรียมตัวกลับบ้าน พรุ่งนี้ข้าจะพาท่านกับครอบครัวเดินทางไปพบท่านแม่พร้อมหน้ากันเลย” เสี่ยวเทียนไม่อยากเสียเวลาอีก อย่างน้อยก็ได้พบท่านพ่อแล้ว
“ พ่อยังไปไม่ได้ ตระกูลจวง ยังมีปัญหาใหญ่รอให้พ่อ ต้องแก้ไขอยู่อีกมาก เจ้าเป็นเด็ก ไม่เข้าใจหรอก”
“ ปัญหาอะไร ท่านพ่อบอกมาเถอะ ข้าช่วยได้ก็จะช่วย”
“ ดินแดนทวีปเหนือ ปกครองโดยสหพันธรัฐทวีปเหนือ แบ่งอาณาเขตเป็น 100 อาณาเขต ตระกูลจวงปกครองอาณาเขตที่ 10 มีเมืองหลวงคืออาณาเขตที่ 1 ทุกๆปี อาณาเขตต้องเก็บภาษี ส่วย ส่งเข้า ส่วนกลางปีละ 10% แต่ปีนี้ทางส่วนกลางสั่งให้เพิ่มเป็น 30% ปัญหาคือ ชาวบ้านในเขตปกครองก็ย่ำแย่อยู่แล้ว เพราะว่า ทางเขต 10 ของเรามีอาณาเขตชายแดน ติดกับ เผ่าอสูรหิมะ พวกเราต้องต่อสู้ กับพวกมันอย่างยาวนานมาหลายร้อยปี ชาวบ้านต่างเดือดร้อนกับการบุกรุกของเผ่าอสูรหิมะมาตลอด ทางส่วนกลางส่งผู้แทนมาสร้างกองบัญชาการปราบอสูรแต่ก็ใช้งบประมาณของ เขต 10 ทั้งหมด ปัญหามากมายเช่นนี้ พ่อจะทิ้ง ประชาชนชาวเขตสิบไปได้อย่างไร?”
เสี่ยวเทียนฟังปัญหาก็ปวดหัวตามไปด้วย การดูแลชาวบ้านให้อยู่เย็นเป็นสุขไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ยิ่งมีปัญหาจากส่วนกลาง และ ปัญหาชายแดนอีก
“ ข้าจะช่วยท่านพ่อเรื่องปราบพวกเผ่าอสูรหิมะ ก่อนก็แล้วกัน” เสี่ยวเทียนคิดว่า คงต้องช่วยเรื่องนี้ก่อนน่าจะดีที่สุด
“ ขอบใจที่เจ้าคิดจะช่วย แต่ว่า เผ่าอสูรหิมะ นั้น มันไม่ใช่สัตว์ร้าย ธรรมดาทั่วไป
มันถูกแบ่งเป็น ระดับนักรบอสูร ระดับนายพลอสูร และ ระดับราชันอสูร โดยมันมีผู้ปกครองเผ่า คือจักรพรรดินีอสูร พวกมันไม่ใช่ จัดการได้ง่ายๆ ขนาดพ่อเอง กว่าจะเอาชนะ ระดับนายพลอสูรได้ ก็แทบแย่เหมือนกัน”
เสี่ยวเทียนไม่พูดอะไร แต่มอบแก่นเลือดเซียนให้พ่อของเขาไป 20 ขวด
“ พ่อดูดซับแก่นเลือดเซียน พลังของพ่อน่าจะทะลุขั้น เซียนฟ้าได้ไม่ยาก ” เสี่ยวเทียนพอมอบ แก่นเลือดเซียน ให้ พ่อของเขาก็รีบกลับเข้าห้องฝึก ไปทำการดูดซับพลังทันที
เสี่ยวเทียนเดินมาข้างนอกห้อง ที่สวนดอกไม้ ของบ้านตระกูลจวงที่กว้างใหญ่ไม่น้อย เจออิ๋งอิ่ง วิ่งไล่จับผีเสื้อ โดยมีน้าจื่อเอี่ยน นั่งตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่ โดยมีพี่เลี้ยงคอยช่วยดูแลอิ๋งอิ๋ง ทั้งสองคนกลัวจะหกล้ม ลงไป
พออิ๋งอิ๋ง เห็นเสี่ยวเทียน ก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที
“ พี่ใหญ่”
เสี่ยวเทียนยืนมองนิ่งไม่รู้จะพูดอะไร
“ พี่ใหญ่ ไปจับผีเสื้อกัน” อิ๋งอิ๋ง ใช้มืออันน้อยนิดจูงมือเสี่ยวเทียน เพื่อจะให้เสี่ยวเทียนตามไปเล่นจับผีเสื้อด้วยกัน แต่เสี่ยวเทียนไม่ขยับ อิ๋งอิ๋งก็ไปไม่ได้
อิ๋งอิ๋ง มองหน้าเสี่ยวเทียน แล้วขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“ อิ๋งอิ๋ง อย่ารบกวนพี่ใหญ่” จื่อเอียนเข้ามาแล้วอุ้มอิ๋งอิ๋ง แล้วก้มหัวให้เสี่ยวเทียน
“ ขออภัยแทนอิ๋งอิ๋งด้วย แกอยากเห็นพี่ใหญ่มานานแล้ว ได้ยินพ่อของแกเล่าเรื่องพี่ใหญ่ ให้อิ๋งอิ๋งให้ฟัง อยู่บ่อยๆ”
เสี่ยวเทียนได้แต่ยืนนิ่งไม่พูดอะไร มองสองแม่ลูกเดินจากไป ส่วน อิ๋งอิ๋ง ได้แต่ทำตาแดงๆ มีน้ำตาใสๆ ไหลออกมา เอ่ยกับแม่จื่อเอียนด้วยน้ำเสียงสะอื้นให้เบาๆ ว่า
“ พี่ใหญ่ไม่รักอิ๋งอิ๋งเลย ท่านแม่ ฮือ ฮือ” แม่จื่อเอียนได้แต่โอบกอดลูกสาวปลอบใจว่า
“ พี่ใหญ่เพิ่งกลับมายังเหนื่อยๆ อยู่ รอให้เขาหายเหนื่อยแล้วค่อยเข้าไปคุยกับพี่ใหญ่นะ”
เสี่ยวเทียนไม่ได้โกรธสองคนแม่ลูก เพียงแค่น้อยใจพ่อของเขาเท่านั้น เสี่ยวเทียนส่ายหัวแล้วเดินออกไปจาก คฤหาสน์ตระกูลจวง เพื่อมุ่งหน้าไปสู่ ชายแดนติดกับ ดินแดนเผ่าอสูรหิมะ…
161K
