ระหว่างทางเดินในตลาด
" หืมๆ " อารมณ์ดี
" ดูท่าอารมณ์ดีนะมีอะไรเกิดขึ้นกับเ้างั้นรึ "
" ก็ไม่มีอะไรมากหรอกก็แค่ดีใจที่ข้าสามารถซื้ออาหารกระป๋องระดับแรร์ไอเท็มได้ "
" มันสุดยอดขนาดนั้นเลยรึไง "
" ไม่ใช่แค่หายากหรอกนะแต่มันขายหมดเร็วอีกด้วย ดีนะที่ข้ามาทัน "
อยู่ยูอิก็เงียบ
" หืม? เ้ามีอะไรกับข้ารึเปล่าคงไม่ได้จะถามเื่แค่นี้หรอกนะ "
" เอ่อ..คือ เ้าคิดยังไงกับข้าหรอ " ความสงสัยนี้ต้องถามไปให้ได้
" พูดอะไรน่ะ ก็คิดว่าเ้าเป็เพื่อนนะสิ เ้ามีอะไรไม่สบายใจรึไง "
" ก็เปล่าหรอก ม-ไม่มีอะไร " หลบตา
กรีนสังเกตุเห็นแล้วพูดว่า
" เขาคาใจเื่ที่เ้าหอมแก้มเมื่อตะกี้ "
" กรีน! พ-พูดอะไรของเ้าน่ะ " เื่น่าอายแบบนั้น
" ฮะๆ เื่นั้นนั่นเอง "
" เอ๋ "
" ข้าคิดกับเ้าไม่เกินเพื่อนแน่นอน แต่ที่ข้าทำไปเมื่อกี้เพื่อแสดงละครให้พวกมันเชื่อก็เท่านั้น "
" พวกมัน? นี่เ้ารู้อยู่แล้วรึ "
" ใช่ข้ารู้ รู้ั้แ่พวกมันสะกดรอยตามพวกเราแล้ว "
" แล้วทำไมถึงไม่ต่อสู้กันเล่า "
" ทำไม่ได้! "
" เอ๋ "
" ข้าไม่อยากให้เ้าต้องเสี่ยงมากกว่านี้ "
" โคโคะ " ทำไมเ้าดีกับข้ายังงี้
ณ ริมแม่น้ำแห่งแสง
" อ้าว? เดินมาถึงนี่แล้วรึ " สงสัย
" หึ! พวกแกพอแค่นี้ดีกว่ามั้ง "
" หะ! "
ฟุบ! " รู้ตัวแล้วรึ "
" ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกข้าก็แค่เบื่อแล้วก็เท่านั้นเอง "
" โคโคะ! "
" อย่าเข้ามาใกล้! กรีนปกป้องยูอิ "
" ได้เลย "
(เกราะใยตาข่าย)
" โคโคะ! "
" อย่าออกไปนะเ้าโคโคะไม่เป็อะไรหรอก "
ทางฝั่งโคโคะ
" ในเมื่อรู้ตัวแล้วส่ง " สิ่งนั้น " มา "
" ก็แล้วถ้าไม่ให้ล่ะ "
" หรอ พวกแกเอาเลย "
(พิษตะขาบดำ)
โคโคะโดนโจมตีทำให้ร่างกายโดนพิษเต็มๆ
" อึก! "
" ดูสิว่าจะปากดีได้อีกไหม "
" โคโคะ! "
" ไม่ต้องห่วงข้าหรอก " หอบ
" ข้าจะพูดอีกครั้ง ส่งมา! "
" เื่อะไร "
" งั้นรึ "
(เขี้ยวตะขาบสังหาร)
" อ้าก! " สลบ
" โคโคะ! "
" เ้าอย่าออกไปสิ "
" แต่ว่าโคโคะเขา "
" อย่างเ้าโคโคะน่ะโดนแค่นี้ไม่ถึงกับตายหรอก "
" แล้วเ้าจะมองดูแบบนี้รึไง พวกเ้าไม่ใช่คู่หูกันรึ! "