บทที่ 5
การทดสอบสมรรถภาพ
ลูซี่เข้าแถวรอระหว่างที่มีการทดสอบแรก นั่นคือวิ่งเร็ว 50 เมตรอาจารย์ให้แบ่งแถวออกเป็สองแถวใหญ่ๆ เรียงตามความสูง และเป็เื่ที่บังเอิ๊นบังเอิญซะเหลือเกินที่นางเอกและนางร้ายต้องวิ่งคู่กันเพราะส่วนสูงเท่ากันเป๊ะ อื้อหือคนกำหนดเนื้อเื่นี้ก็พยายามที่จะหาจังหวะเอานางเอกกับนางร้ายมาประชันกันเพื่อแสดงให้เห็นถึงความโง่ของนางร้ายและความสามารถของนางเอก เดี๋ยวเดี๋ยวได้รู้กัน ว่าจะหมู่หรือจ่า ลูซี่คิดในใจอย่างมาดหมายแน่นอนว่าฝั่งที่เริ่มคือฝั่งนักเรียนหญิง Ladyfirst สินะ ขณะที่ลูซี่วอร์มร่างกายที่แถวตัวเองจู่ๆแองเจล่าก็เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มเอียงคอน้อยๆน่าเอ็นดู
“ฝากตัวด้วยนะคะเราสองคนต้องวิ่งด้วยกัน”ท่าทางเอียงคอให้ความรู้สึกเหมือนแมวน้อยจริงๆจนอดแปลกใจไม่ได้ว่า แองเจล่าคุณนางเอกแสนดีนี้มันฉลาดจริงๆเหรอทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่า(อดีต)ลูซี่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าแต่ก็ชอบมาวอแวอยู่ได้ทั้งๆที่ทั้งโดนว่าบ้างล่ะ โดนผลักบ้างล่ะหรือแม้แต่กระชากแขนจิกแขนเหมือนเมื่อวานแต่นางก็ยังคงนำตัวเองมายุ่งกับลูซี่อีก ไม่เข็ดจริงๆเลย
หากเป็(อดีต)ลูซี่คงต้องด่าให้นางเอกซึมจนเพื่อนๆนางเอกและคนรอบข้างอ้าแขนปกป้องเหมือนเดิมแน่นอนว่าลูซี่ไม่ทำแบบนั้นแน่ๆเพราะฉะนั้นสิ่งที่แองเจล่าได้รับคือความเงียบและไม่แม้จะหันกลับมามองหน้าด้วยซ้ำทำเอาแองเจล่าหน้าเสียไปเลย ลูซี่วอร์มร่างกายตัวเองต่อไปเมินเฉยกับนางเอกแต่ผิดคาดตรงที่พอนึกว่าไม่ยุ่งกับนางเอกทุกอย่างก็จบพอเพื่อนแองเจล่าเห็นลูซีเอน่าไม่ตอบกลับก็โมโหจนเดินเข้ามาหาแล้วเริ่มพูดเสียงดังใส่จนเหล่านักเรียนคนอื่นๆหันมามองอย่างสนใจ
“มันจะมากไปมั้งแองจี้อุตส่าห์พูดด้วยก็ทำไม่สนใจ นึกว่าตัวเองวิเศษวิโสตรงไหนกัน ห๊า!!เพราะเธอแองจี้ถึงได้เจ็บเป็รอยเล็บจิกอยู่นี้ สำนึกบ้างไหม ยัยบ้าผู้ชาย!!”ลูซี่เงยหน้าขึ้นแต่ไม่ได้มองคนที่มาว่าเธอแต่กลับหันไปมองรอบๆเพื่อดูอาจารย์ แต่ก็พบว่าอาจารย์พล่ะไม่อยู่เขาวิ่งกลับไปที่ห้องพักครูเพื่อไปเอาสมุดรายชื่อ ลูซี่ถอนหายใจเสียไม่ได้บรรยากาศก็ช่างเป็ใจให้นางร้ายแสดงพฤติกรรมแย่ๆโดยไม่มีคนคุม
เหล่านักเรียนชายโดยเฉพาะท่านประธานนักเรียนและองค์รัชทายาทต่างลุกขึ้นพร้อมกันเพื่อจะเข้าไปห้ามทุกคนต่างจินตนาการว่าลูซีเอน่าต้องกรี๊ดใส่และเข้าไปผลักผู้หญิงคนนั้นก่อนจะด่าทอแองเจล่านางฟ้าที่แสนดีในขณะที่ท่านประธานกับองค์รัชทายาทเดินเข้ามาลูซี่ก็ยืดกายตรงปรายตามองคนด่าด้วยแววตานิ่งๆพลางพูดว่า
“แล้วฉันขอให้มาพูดด้วยหรือไง หือกี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ฉันอยู่ของฉันเฉยๆ แต่แองเจล่าก็ดั้นด้นเข้ามาหาฉันเสมอทั้งๆที่พฤติกรรมของฉันก็บอกให้เห็นอย่างชัดเจนว่าไม่ชอบหน้าแองเจล่า หากไม่ตาบอดก็น่าจะรู้ น่าแปลกใจที่ฉันทั้งกระชากแขนหรือจิกแขน หรือด่าแต่แองเจล่าคนดีของเธอก็ไม่เคยเข็ด ยังจะมายุ่งวุ่นวายกับฉันอยู่ร่ำไป”ลูซี่เดินขึ้นไปอยู่ที่หน้าคนที่ด่าตัวเองแล้วกอดอกมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเหยียดหยามว่า
“ถ้าจะถามว่าฉันวิเศษวิโสมาจากไหนก็คงต้องบอกว่าวิเศษกว่าเธอ ตรงไหนรู้ไหม ตรงที่ท่านพ่อของฉันสามารถเล่นงานตระกูลของเธอให้กลายเป็ขอทานเพียงแค่ฉันเอ่ยปากการที่ฉันทำตัวบ้าๆบอๆ ไล่ล่าผู้ชาย หรือหยิ่งยโสแค่ไหนก็เื่ของฉันหากฉันพอใจที่จะทำ ใครหน้าไหนจะขัดฉันได้ ทำไมเธอมีอำนาจเหนือกว่าฉันเหรอ?ตระกูลเธอยิ่งใหญ่กว่าตระกูลฉันเหรอ คำตอบคือไม่ เชื่อไหมต่อให้ฉันตบเธอตรงนี้ แล้วท่านประธานมาห้ามเื่ใหญ่วุ่นวายแค่ไหนสุดท้ายก็จบลงด้วยการที่เธอโดนฉันตบไปเฉยๆโดยที่ไม่สามารถทำอะไรฉันได้แค่นี้ฉันก็วิเศษวิโสกว่าเธอแล้วฉันคนนี้จำเป็ต้องสนใจสายตาทุกคนที่ต้องมองฉันหรือนินทาฉันเหรอ ไม่ ไม่จำเป็เพราะพวกนั้นก็มีปัญญาทำได้แค่นั้น”ลูซี่ยื่นมือไปลูบแก้มคนตรงหน้าอย่างเบามือสร้างความสะดุ้งเฮือกกับคนตรงหน้า บรรยากาศรอบๆตัวของลูซีเอน่ามันแปลกไปสร้างความกลัวและหนาวเย็นะเืให้แก่เธอเป็อย่างมาก
“ไม่ต้องกลัวฉันไม่ตบเธออย่างที่พูดหรอก กะอีแค่มดปลวกตัวสองตัวไม่มีค่าที่ฉันต้องทำแบบนั้น เอาล่ะ ตอนนี้ก็จูงมือเพื่อนเธอกลับเข้าแถวไปแล้วหุบปากซะฉันค่อนข้างจะรำคาญเสียงเลียแข้งเลียขาของพวกเธอเต็มทน”ลูซี่เอามือออกจากหน้าแล้วหันหลังกลับเข้าแถวไป จากนั้นก็วอร์มต่อ ทิ้งให้คนอื่นๆมองอย่างตกตะลึงไม่จริงน่าเมื่อกี้นี้ เหมือนเห็นนางพญาซ้อนทับลูซีเอน่าเลย!! ยัยบ้าผู้ชายพรรคนั้นมีมาดน่าเกรงขามแบบนี้ด้วยเหรอ
“เธอเปลี่ยนไปแล้วล่ะเดล น่ากลัวกว่าเดิมชะมัด”ไออ้อนกระซิบกับเดล
“เอ้าๆๆ ปรี๊ดๆๆๆๆ เข้าแถวๆจะได้เริ่มกันซะทีประธาน เธอมาช่วยอาจารย์จับเวลาหน่อยล่ะกัน เอาล่ะคู่ที่หนึ่งเตรียมตัวนะ”อาจารย์พละที่เพิ่งกลับมาอธิบายอย่างรวดเร็วฉับไวลูซี่ถอนหายใจเล็กน้อย อาจารย์ก็เหมือนกับตำรวจนั่นแหละ มักมาตอนที่เื่จบไปแล้วจากนั้นก็ปรายตามองกลุ่มนางเอก
‘หวังว่าจะเข็ดแล้วเลิกมายุ่งกับฉันสักทีนะแองเจล่า ’คู่แล้วคู่เล่าผ่านไปมีเสียงเชียร์เพื่อนตัวเองอย่างสนุกสนานของเพื่อนๆจนมาถึงคู่ของลูซี่และแองเจล่า ทันทีที่ก้าวเข้ามาสู่สนามพลันมีเสียงะโเชียร์แองเจล่าดังก้องทั้งฝั่งหญิงและชาย แต่ไม่มีเสียงเชียร์ลูซี่เลยสักนิด
ถามว่าน้อยใจไหม ไม่สักนิดเพราะเสียงเชียร์ไม่ได้ช่วยทำให้วิ่งเร็วขึ้นด้วยซ้ำ และเป็เื่บังเอิ๊นบังเอิญอีกที่นาฬิกาจับเวลาของอาจารย์ถ่านหมด ต้องใช้เวลาในการเปลี่ยนถ่านทำให้ต้องผลัดกันวิ่งกับแองเจล่า แน่นอนว่าแองเจล่าวิ่งก่อนร่างบอบบางพอได้สัญญาณก็เริ่มวิ่งทันที
ติ๊ด
“8.14”เป็สถิติที่สูงที่สุดในฝั่งหญิงแล้วกลุ่มเพื่อนของแองเจล่าต่างวิ่งปรี่เข้ามาแสดงความยินดีดีอกดีใจมากทั้งๆที่ไม่ใช่สถิติตัวเองสักนิด และยังมีการมองมาทางลูซี่อีก เหอะเดี๋ยวไว้เห็นสถิติของฉันก่อนเถอะ ยังจะมาทำหน้าทำตาลอยชายแบบนี้อีกไหมเมื่อสัญญาณให้เริ่ม ลูซี่ก็ออกตัวไปทันที ร่างเพรียวออกตัววิ่งอย่างรวดเร็ว
ติ๊ด
ไม่รู้ทำไมทั้งสนามถึงได้เงียบทุกสายตาจับจ้องไปทางท่านประธานรอผลประกาศอย่างใจจดใจจ่อทั้งๆที่หากเป็เมื่อก่อนคงไม่แม้จะสนใจด้วยซ้ำ ท่านประธานกลืนน้ำลายเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองลูซี่ที่มองตัวเองอยู่ ท่าทางอ้ำอึ้งๆของท่านประธานทำเอาลูซี่กระชากเสียงใส่อย่างที่ไม่เคยจะทำกับท่านประธานมาก่อน!!
“พูดสักทีสิ!!ลีลาอยู่ได้”ท่านประธานอดสะดุ้งนิดๆไม่ได้ลูซีเอน่ามักใช้น้ำเสียงแบบนี้กับคนอื่นแต่ไม่ใช่กับเขาแน่ๆดวงตาสีฟ้าหรี่ลงอย่างขัดใจทำให้ร่างสูงต้องประกาศออกมา
“8.12”ลูซี่ได้ยินผลจึงหันหลังเดินกลับแถวไปทันทีโดยที่ไม่สนใจท่าทางอึ้งๆของคนอื่น นี่แค่น้ำจิ้มนะยะ อย่าเพิ่งอึ้งจนเหนื่อยล่ะกัน หลายๆคนแทบไม่เชื่อ หากคนอื่นที่ไม่ใช่ประธานล่ะก็คงมีการประท้วงสักครั้ง เมื่อแข่งวิ่งเร็วจบก็ต่อด้วย ลุกนั่ง แน่นอนว่าลูซี่อยู่เฉยๆรอเศษคนเหลือๆเดินมาหาเองมันเป็เื่ที่เกิดขึ้นบ่อยๆเวลาจับคู่หรือจับกลุ่ม เมื่อได้คู่ลูซี่ก็นั่งจับปลายเท้าของคู่ตัวเองแล้วมีนักเรียนชายคนหนึ่งนั่งดูเพื่อที่จะทำการนับคะแนนให้
เสียงนกหวีดดังขึ้นเหล่าสาวๆก็พยายามลุกนั่งจนเมื่อครบเวลาก็พากันนอนแผ่หราหอบแฮ่กๆ และเป็ไปตามเนื้อเื่ดาษๆคือแองเจล่าได้สถิติดีที่สุด 17 ครั้ง ลูซี่รู้สึกถึงสายตาทั้งหลายทิ่มแทงมาที่ตัวเองในขณะที่กำลังนอนลงให้คู่มานั่งจับขาตัวเองเมื่อเสียงนกหวีดดังขึ้นลูซี่ก็ยันกายส่วนบนขึ้นลงๆอย่างรวดเร็วเป็จังหวะสม่ำเสมอจนสิ้นเสียงนกหวีดก็นอนหลับตาพยายามปรับลมหายใจก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งเมื่อถึงตาบอกคะแนนของลูซี่ นักเรียนชายก็พูดเสียงเบาๆแต่ได้ยินกันทั่วว่า
“19 ครั้งครับ”ลูซี่ยังคงตีหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งๆที่ในใจอยากหันไปมองหน้านางเอกแล้วมองไปที่เพื่อนของนางแล้วหัวเราะใส่อย่างสะใจจนมาถึงบททดสอบสุดท้าย ซึ่งในบรรดาบททดสอบนั่นลูซี่คิดว่านี่เป็บททดสอบที่ง่ายที่สุด อาจจะเป็เพราะว่าเรียนบัลเล่ต์มาการดึงข้อจึงเป็อะไรที่ง่ายมากแต่คราวนี้เป็ฝั่งห้องเบี้ยที่ถูกให้เริ่มก่อนเมื่อถึงรอบคนอื่นๆไม่เท่าไหร่พอเป็ถึงรอบของ ลูซี่นี้สิ ถึงกลับพากันเงียบลูซี่เดินไปที่ใต้คานสำหรับห้อยตัว จากนั้นก็เริ่มยกตัวเองขึ้นโดยที่ขาไม่งอสักนิด แล้วก็ทำการจับเวลา เวลาแล่นไปเรื่อยๆแต่ลูซี่ก็ยังคงทรงตัวได้ด้วยอาการนิ่งๆจนกระทั่งเริ่มทรงตัวไม่ไหวก็ลงมา
ติ๊ด
“18.45”เสียงสูดลมหายใจดังขึ้น ลูซี่ก็เดินไปนั่งที่รอดูของคนอื่น โดยเฉพาะของนางเอก แน่นอนว่าแองเจล่าเองก็พยายามที่จะทรงตัวให้ได้นานที่สุดฝืนจนใบหน้าหวานๆแดงก่ำ ลูซี่มองไปด้วยแววตาเยาะเย้ย ไม่มีทางที่จะทำลายสถิติของฉันได้หรอก
ตุบ ติ๊ด
ทุกสายตาจ้องไปที่อาจารย์ อาจารย์ก้มเขียนคะแนนและสถิติยิกๆก่อนจะเงยหน้าบอกสถิติของแองเจล่า
“11.55”ลูซี่พลันกระตุกยิ้มมุมปากน้อยๆก่อนปรับสีหน้าตามเดิม ตอนนี้คุณนางเอกแสนดีของเราคงจะรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าสินะ หึๆๆ เกมเพิ่งเริ่มนะอย่าเพิ่งท้อล่ะ
5K
