‘เซี่ยเหมยลี่ เอาตะกร้านั่นคืนมาให้พี่นะ!’ เสียงเด็กหญิงวัยสิบเอ็ดย่างสิบสองปีดังขึ้น นางมีรูปร่างผอมโปร่ง ผิวขาวซีด หน้าตาดูน่าสงสารไม่น้อย
‘ข้าไม่คืนแล้วจะทำไม ของอัปมงคลเช่นนี้ควรอยู่ในจวนตระกูลเซี่ยของข้าได้หรือ เ้าเองมันก็อัปมงคล เหมือนกับแม่เ้านั่นแหละ!’ เด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มงดงามเอ่ยอย่างเอาแต่ใจก่อนจะเทตะกร้าลงในกองโคลนใกล้ๆ
กระดาษเงินกระดาษทองจำนวนหนึ่งหล่นลงสู่พื้นโคลนก่อนที่มันจะเปรอะเปื้อนจนไม่สามารถนำกลับมาใช้ได้ เด็กหญิงมองภาพนั้นด้วยความโกรธจนในที่สุดก็เข้าไปผลักน้องสาวต่างมารดาล้มลงไป
‘โอ๊ย!’ เซี่ยเหมยลี่ล้มลงจนก้นกระแทกกับพื้น นางร้องไห้ตัวโยจนบ่าวไพร่ต้องรีบมาดูแล
สุดท้ายผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็บุตรีภรรยาเอกคนแรกอย่างถูกกฎหมายและเป็คุณหนูใหญ่ของจวนก็ถูกส่งไปสำนึกตนที่ชนบทนอกเมืองหลวงเป็เวลาสามปีเพียงเพราะผลักน้องสาวต่างมารดาผู้เป็บุตรีคนโปรดของบิดาล้ม
..
ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งนอกเมืองหลวง
แสงไฟจากตะเกียงส่องกระทบร่างของหญิงสาวนางหนึ่งที่กำลังหวีผมของตนอยู่หน้าคันฉ่องบานเก่า
นางมีรูปหน้าที่พอเหมาะ ดวงตาเรียวหงส์สุดแสนจะเย้ายวน ริมฝีปากแสนอวบอิ่มสีอิงเถายกยิ้มเล็กน้อย มือเรียวขาวดุจน้ำนมกำลังจับหวีไม้ลากผ่านผมสีน้ำหมึกเข้มของนางอย่างเบามือ
เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ก่อนที่ร่างของหญิงรับใช้วัยสิบสี่ย่างสิบห้าปีจะเข้ามาใกล้ๆ
"คุณหนู คนจากหอเหลียนเฟิง้าพบเ้าค่ะ ที่หอถงหลินของเรา ยามโฉ่วสองเค่อ" สาวใช้นามิเยว่เอ่ยกับผู้เป็นายอย่างนอบน้อม
"ข้าเองก็ไม่ได้ลงไปนานแล้ว มาช่วยข้าแต่งตัวที" การแต่งตัวที่หญิงสาวเอ่ยก็คือการจัดการหน้าอกหน้าใจที่ล้นทะลักออกมามากกว่าหญิงสาวทั่วไป
ในยามที่ผู้คนในหมู่บ้านต่างพากันหลับหลังจากทำงานมาอย่างเหนื่อยล้า บ้านหลังเล็กท้ายหมู่บ้านเองก็ทำการดับไฟ ก่อนสองนายบ่าวจะใช้ทางออกหลังบ้านเดินหายลับเข้าไปในป่า
..
สตรีทั้งสองมาโผล่อีกทีที่ตลาดมืดใต้ดินของแคว้นมู่อัน
"นายน้อยหลินฮ่าว ท่านหายไปไหนมาเ้าคะ" เมื่อเดินผ่านหอนางโลมแห่งหนึ่ง เหล่าสตรีก็ออกมาล้อมหน้าล้อมหลังบุรุษหน้าหวานกันทันทีจนิเยว่ต้องเขยิบหนี
เซี่ยกุ้ยหลินยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา
"ข้าต้องไปทำธุระนิดหน่อย ทำให้คนงามของข้าต้องรอนานแล้ว" น้ำเสียงเย้าหยอกและถ้อยคำแสนหวานทำให้เหล่าสตรีพากันเขินอายหน้าแดง
"เอาหล่ะ เป็เด็กดีรอข้า หากข้าจัดการธุระเรียบร้อยแล้วจะแวะมาหาพวกเ้า" คำสั่งย่อมเป็คำสั่ง เพียงเอ่ยประโยคเดียวเหล่านางโลมก็ล่าถอยกลับมาที่หออย่างเชื่อฟัง
"พวกเราจะรอนะเ้าคะ" เซี่ยกุ้ยหลินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเรียกให้ิเย่วเดินตามไป
"นายน้อยหลินฮ่าว หายไปเสียนานเลย" พ่อค้าร้านเครื่องประดับเอ่ยเรียกเมื่อเห็นบุรุษที่แสนคุ้นหน้า
"เครื่องประดับของเดือนนี้ขายดีจนไม่พอ นายน้อยจะรบกวนแบ่งให้ร้านข้าเพิ่มสักสองสามชุดจะได้หรือไม่ขอรับ" ชายคนนั้นเอ่ยอย่างจนใจ
"หอถงหลิน้าเองก็มีรายการสั่งจองข้ามปี...เอาไว้ข้าจะถามพวกช่างให้ว่าจะทำเพิ่มได้หรือไม่" เซี่ยกุ้ยหลินครุ่นคิดชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยตอบไป
"ขอบคุณขอรับนายน้อย ขอบคุณ" ชายคนนั้นรีบคำนับขอบคุณทันที
เดินมาได้อีกสักครู่ใหญ่ก็พบกับอาคารสามชั้นที่ทำมาจากหินอ่อนสุดหรูหราตั้งตระหง่าน ป้ายหอถงหลินนั้นทั้งดุดันและน่าเกรงขามเสียยิ่งกว่าลายพระหัตถ์ของฮ่องเต้เสียอีก
บ่าวรับใช้ในหอรีบทำความเคารพทันทีที่เห็นนาง
"นายน้อยหลินฮ่าว" เซี่ยกุ้ยหลินพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปบนชั้นสามของหอ
"นายท่าน นายน้อยหลินฮ่าวมาแล้วขอรับ" เสียงของบ่าวหน้าห้องร้องเอ่ยเข้าไป
"ให้เข้ามาได้" เสียงชายวัยกลางคนดังขึ้นก่อนที่ประตูไม้อย่างดีจะเปิดออกให้พวกนางสองนายบ่าวได้เข้าไป และปิดลงเพื่อไม่ให้มีใครแอบฟังได้
"ท่านพ่อ" เซี่ยกุ้ยหลินคำนับบิดาบุญธรรมของตนอย่างนอบน้อมทันที
"หายไปหลายวันเชียว คงไปเตรียมตัวใช่หรือไม่" ชายวัยกลางคนเงยหน้ามาจากสมุดบัญชี ก่อนจะเอ่ยถามบุตรบุญธรรมที่ตนรักราวกับเป็เืเนื้อเชื้อไขในอก
"เ้าค่ะท่านพ่อ อีกไม่กี่วันก็ถึงกำหนดกลับจวนแล้ว ลูกไม่อยากให้วุ่นวายนัก" เซี่ยกุ้ยหลินนั่งลงก่อนจะเอ่ยตอบ
"ทำไม ไม่ดีใจหรือไงที่จะได้กลับไปเจอครอบครัวของตน" หลินหยางเล่อเอ่ยถามอีกฝ่ายเมื่อเห็นสีหน้าไร้อารมณ์ของนาง
"ครอบครัวที่พยายามกำจัดข้า... ข้าไม่มีเสียยังดีกว่าท่านพ่อ" เซี่ยกุ้ยหลินส่ายศีรษะเบาๆ
"ได้ความมาว่าเป็ราชโองการสมรส มอบให้แก่บุตรีภรรยาเอกสมรสกับอ๋องสาม เหยียนหลัวอ๋อง" หลินหยางเล่อเอ่ยอย่างเป็กังวล
"ที่แท้ก็เป็เหยียนหลัวอ๋องนี่เอง ถึงว่าหล่ะ เหตุใดสกุลเซี่ยจึงเรียกตัวข้ากลับไปแทนที่จะส่งเซี่ยเหมยลี่ขึ้นเกี้ยวไป" เซี่ยกุ้ยหลินหัวเราะเบาๆ
"เ้าเองก็ยังจะหัวเราะได้อีกหรือ" หลินหยางเล่อถอนหายใจเล็กน้อยพลางเอ่ยดุบุตรีของตน
"ทำไมกันหล่ะท่านพ่อ เป็ชายาอ๋องไม่ดีตรงไหนกัน" เซี่ยกุ้ยหลินเลิกคิ้วเล็กน้อย
"ข้ากลัวว่าแคว้นมู่อันจะไร้ความสงบสุขอีกต่อไปนะสิ คนหนึ่งคือเหยียนหลัวอ๋อง ฉายาอ๋องอำมหิตที่เด็กได้ยินชื่อยังต้องหยุดร้อง สมรสกับปีศาจแห่งตลาดมืดใต้ดิน ข้าไม่รู้จะสงสารผู้ใดก่อนดีเลย ฮ่าๆๆ" หลิงหยางเล่อหัวเราะออกมา ทำเอาบ่าวไพร่หน้าห้องแทบจะเป็ลมล้มลง
ดูเหมือนว่าั้แ่มีนายน้อยหลินฮ่าวเข้ามา นายท่านของพวกเขาจะอารมณ์ดีไม่น้อย ต่างจากแต่ก่อนที่เ็าประดุจน้ำแข็งก้อนหนาก้อนหนึ่ง
"ท่านกลัวว่าท่านอ๋องจะหักคอข้าในวันสมรสดีกว่า" เซี่ยกุ้ยหลินถอนหายใจเล็กน้อย
"หากเขากล้าทำเช่นนั้นก็ถือว่าเป็ศัตรูกับหอถงหลินและตลาดมืด!" หลินหยางเล่อตบโต๊ะของตน
"ว่าแต่ คนจากหอเหลียนเฟิงอยากพบข้าทำไมกันท่านพ่อ" เซี่ยกุ้ยหลินเอ่ยถามอย่างสงสัย
"เ้าดูแลฝ่ายอาภรณ์และเครื่องประดับ คงจะอยากมาคุยกับเ้าเื่สินค้าใหม่กระมัง เ้ารู้หรือไม่ว่าชุดหยาดโลหิตของเ้าถูกประมูลไปกว่าห้าสิบล้านตำลึงทอง ถือว่าทำรายได้สูงสุดในบรรดาเครื่องประดับทุกชิ้นเชียว!"
เซี่ยกุ้ยหลินพยักหน้าเบาๆก่อนจะยื่นมือไปที่ข้างหน้าของบิดาบุญธรรมตน
"หื้อ" หลินหยางเล่อเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ
"แหม ท่านพ่อ ตั้งห้าสิบล้านตำลึง ท่านคงจะไม่ใจดำกับบุตรหัวแก้วหัวแหวนของตนใช่หรือไม่" เซี่ยกุ้ยหลินกะพริบตาปริบๆอย่างหน้าซื่อตาใสใส่บิดา
"ไม่ได้! ข้าจะเก็บไว้เป็สินเดิมของเ้า จะไม่ให้เ้าเอาไปผลาญเล่นอย่างแน่นอน" หลินหยางถงส่ายศีรษะปฏิเสธทันที
"ชิ ข้าไม่เอาก็ได้" เซี่ยกุ้ยหลินชักมือกลับก่อนจะกอดอกอย่างขัดใจ
"นายน้อยขอรับ คนจากหอเหลียนเฟิงมาแล้วขอรับ" เสียงเอ่ยเรียกจากบ่าวข้างนอกดังขึ้น
"พาไปที่ห้องทำงานข้า ประเดี๋ยวข้าตามไป"
"ข้าขอตัวก่อนท่านพ่อ" เซี่ยกุ้ยหลินลุกขึ้นคำนับบิดาก่อนจะเดินออกไปยังห้องทำงานของตน
ภายในห้องทำงานของนายน้อยหอถงหลิน บุรุษสตรีสองคนนั่งรออยู่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง
"ให้คุณชายและคุณหนูเซียวต้องรอนานแล้ว มีธุระอะไรกับข้าหรือ" เซี่ยกุ้ยหลินโบกพัดเบาๆก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตน
เพราะอีกฝ่ายคือทายาทสายตรงของเหลียนเฟิง หอพนันที่ใหญ่ที่สุดในตลาดมืดแห่งนี้นางจึงต้องไว้หน้าอยู่บ้าง
"นายน้อยหลินฮ่าว เป็ข้ากับเซียนเออร์ที่มารบกวนท่านเอง เพียงแต่อีกไม่นานเบื้องบนจะมีงานมงคลครั้งใหญ่ จึงอยากขอรบกวนนายน้อยให้ออกแบบชุดให้คนตระกูลเซียวหน่อยขอรับ" เซียวซ่งหลานเอ่ยอย่างสุภาพ
เซียวหลันเซียนจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยแววตาเขินอาย นายน้อยหลินฮ่าวคือนายน้อยแห่งหอถงหลิน อีกทั้งยังเป็นายน้อยของตลาดมืดแห่งนี้ ไม่ว่าจะฐานะหรือน่าตาล้วนเป็หนึ่ง หากจะหาสตรีที่เพียบพร้อมสำหรับเขาทั้งบนและล่างมู่อัน คงจะมีเพียงนางเท่านั้นนั่นแล
"ตอนนี้รายชื่อลูกค้าสำคัญยาวเหยียดไปจนถึงปีหน้า หากข้ารับปากคงทำให้อำนาจหลายขุมไม่พอใจนัก" เซี่ยกุ้ยหลินระบายยิ้มอย่างอ่อนโยนให้แก่สองพี่น้อง
"นายน้อยหลินฮ่าว เช่นนั้นหากจะให้เฉพาะท่านพี่กันเซียนเออร์เป็กรณีพิเศษได้หรือไม่เ้าคะ พวกเรารู้จักกันมานาน คงพอจะหยวนๆกันได้" เซียวหลันเซียนเอ่ยถามเสียงหวาน
"ไม่ได้!" เสียงสตรีดังขึ้นก่อนประตูจะเปิดออกอย่างแรง เซียวหลันเซียนหรี่ตามองสตรีที่เข้ามาใหม่ด้วยสายตาที่อันตราย นังจิ้งจอกนี่!
"ตระกูลหวังของข้าเองยังต้องรอให้ถึงลำดับ ตระกูลเซียวอย่างพวกเ้ากล้าดียังไงมาตัดหน้าผู้อื่น! หากจะเอ่ยถึงความสัมพันธ์ ท่านพี่หลินฮ่าวต้องรู้อย่างแน่นอนว่าระหว่างตระกูลหวังของข้ากับตระกูลเซียวของเ้าใครมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกว่า!" หวังลี่ถิงเอ่ยพลางกอดอกเชิดรั้น
"ถิงเออร์ เ้าเสียมารยาทกับแขกของพี่แล้ว" เซี่ยกุ้ยหลินเอ่ยดุกับหญิงสาวที่เป็บุตรของสหายบิดาบุญธรรมเบาๆ
"ท่านพี่หลินฮ่าว ท่านดูไม่ออกหรือว่าคุณหนูเซียวผู้นี้พยายามจะให้ท่าท่านอยู่!" หวังลี่ถิงเอ่ยมุบมิบพลางเดินมากอดแขนเซี่ยกุ้ยหลินอย่างหวงแหน
"คุณหนูหวังกรุณาระวังคำพูดด้วย ท่านพูดเช่นนี้น้องสาวของข้าเสียหายไม่น้อย" เซียวซ่งหลานเอ่ยด้วยแววตามืดครึ้ม หากอีกฝ่ายไม่ใช่บุตรีของนายท่านโถงโอสถเทวาเขาจะลุกไปสั่งสอนนางเดี๋ยวนี้เลย
"คุณชายเซียวโปรดระงับโทสะ ถิงเออร์ยังเด็ก คำพูดนางอาจจะไม่ได้ไตร่ตรองก่อนตามประสาเด็กสาวที่ถูกตามใจ ท่านอย่าถือสานางเลย" เซี่ยกุ้ยหลินเอ่ยไกล่เกลี่ยกับทั้งสองฝ่าย
ให้ตายเถอะ ไปมีเื่กันที่อื่นที่ไม่ใช่ห้องทำงานของนางได้หรือไม่…
.
.
.
#ยังไม่ได้ตรวจคำผิด
TALK : เปืดเื่มา สาวๆก็จะตบกันแย่งนางเอกเรากันแล้วค่ะคุณผู้ชม5555
น้องเป็ผู้หญิง ชื่อเซี่ยกุ้ยหลินน้า แต่เวลาอยู่ที่ตลาดมืดจะแต่งตัวเป็ผู้ชาย มีอีกชื่อคือนายน้อยหลินฮ่าวนะค้าบ ไม่งงใช่มะ ไม่งงแหละ
4K
![[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316625_41806885.webp)
