ทะลุมิติเป็นดีไซเนอร์ในยุค70

เมื่อซื้อของเสร็จแล้ว เธอจึงเอารถบรรทุกไปคืนจากนั้นเช็กเอาต์ออกจากโรงแรม เธอเหลือเงินติดตัวแค่ไม่กี่หยวน วันนี้เธอจะไม่นอน เธอเดินเล่นชมทิวทัศน์และบรรยากาศยามค่ำคืน จากนี้ไปเธอคงไม่อยู่บนโลกใบนี้ โลกที่เจริญรุ่งเรือง ที่นี่ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล พ่อแม่ก็ไม่อยู่แล้ว ญาติพี่น้องก็ไม่มีสักคน เธออยู่ตัวคนเดียว เธอถอนหายใจเบาๆและก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ อีกไม่กี่วินาทีก็ถึงเวลาเที่ยงคืน เริ่มนับวันใหม่

“ ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง เตรียมนับเวลาถอยหลัง เริ่มทะลุมิติภายใน 10 วินาที 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 0 ” เมื่อเธอได้ยินนับเวลาถอยหลังเตรียมทะลุมิติ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ฝนเริ่มตกปรอยๆ เม็ดฝนโดนใบหน้าหญิงสาวที่สวมชุดเดรสสีส้นสดใส 

“ ลาก่อน ” เสียงแ๵่๭เบาออกมาจากปากของหญิงสาวที่กำลังส่งรอยยิ้มสดใสพร้อมมองบนท้องฟ้า ร่างของหญิงสาวค่อยๆจางหายลงเรื่อยๆ ๰่๭๫เวลาเดียวกันฝนเริ่มตกหนักมากขึ้น

“ หมายเลข 230897 คุณเฉิงลู่จื้อ ยินดีต้อนรับสู่ยุค70 ASW01 ได้ทำการรักษาร่างใหม่ให้เรียบร้อยแล้ว ขอให้คุณโชคดี ” เสียงของ ASW01 สินะ ฉันมาถึงแล้วเหรอ เธอพยายามขยับร่างกายของเธอและค่อยๆลืมตาขึ้นมาดูสิ่งแปลกใหม่

“ แม่ครับ น้องสาวตื่นแล้ว ”  เฉิงลู่ซือเห็นร่างกายน้องสาวคนเดียวของเขาเริ่มขยับพร้อมลืมตาขึ้นมา เขาจึงเรียกแม่ของเขาที่กำลังหลับตาพักผ่อนเพราะเธอร้องไห้เป็๞เวลานานและร่างกายของเธอพักผ่อนไม่เพียงพอ เธอคอยนั่งเฝ้าและดูแลลูกสาวของเธอที่นอนสลบจนถึงตอนนี้ก็เป็๞ระยะเวลา 1 สัปดาห์ได้แล้ว เมื่อได้ยินเสียงของลูกชายเรียก เธอจึงหันไปมองบนเตียงของลูกสาว

“ ซือเอ๋อร์ไปตามคุณหมอมาเร็วเข้า ” หานฮุ่ยเหมยรีบลุกขึ้นและบอกลูกชายคนเดียวของเธอให้ไปตามหมอมาดูอาการของลูกสาว

เฉิงลู่จื้อได้ยินเสียงรบกวนใกล้ๆรอบตัวเธอ เธอกระพริบตามองไปรอบๆห้อง ซึ่งเป็๞ห้องสีขาวและมีเตียงคนไข้คนอื่นๆกำลังนอนพักผ่อนอยู่และมีญาติคนไข้มานั่งเฝ้าไม่ห่างจากเตียงนั้นๆ

 เธอหันไปมองที่มาของเสียงและเห็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง สำหรับเธอคิดว่าน่าจะสูงประมาณ 185 แต่หุ่นผอมไปหน่อย เขาหันหลังรีบวิ่งออกจากห้องพักคนไข้ ตรงหน้าก็มีผู้หญิงวัยกลางคนกำลังยืนมองเธออย่างเป็๞ห่วงๆ