รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ปาร์คที่ได้ยินอย่างนั้นก็เริ่มหน้าแดงออกมาด้วยเช่นกัน ก่อนที่เขาจะหันไปอีกทางไม่กล้าที่จะหันมองน้ำทิพย์ตรงๆ เขาเหล่ตาไปมองเธอเพียงเท่านั้น ส่วนอาร์ทที่เมื่อกี้โกรธอยู่ก็ทำหน้าแบบเอิ่มออกมาอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะสไลด์ตัวไปอยู่ข้างๆกับแอม เพราะดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งสองจะไม่ได้อยู่โลกเดียวกับน้ำทิพย์ และปาร์คอีกต่อไป“เพิ่งจะเคยเจอเหตุการณ์อย่างนี้ อะไรกันเนี้ย..พวกเขาไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว” อาร์ทกล่าวออกมา ถึงเขาจะรู้ว่าปาร์คนั้นชอบน้ำทิพย์ก็จริง แต่ก็ไม่รู้ว่าถึงขั้นไหนกันแล้ว แอมที่ได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าให้เช่นกัน“ก็เพิ่งเคยเจออะไรอย่างนี้เหมือนกัน บรรยากาศที่เหมือนว่าตัวเองเป็นส่วนเกินจากโลกของทั้งสองอย่างนี้น่ะ... แต่แอมรู้นะว่าพวกเขาไปถึงไหนกันแล้ว อาร์ทอยากฟังไหมเดี๋ยวแอมเล่าให้ฟัง..คือพวกเขาไปถึงขั้น..” แอมกำลังกล่าวออกมา พร้อมกับหันหน้าไปกล่าวกับแฟนหนุ่มของเธอ แต่จู่ๆน้ำทิพย์ก็ลั่นออกมาเอง“เปล่าๆๆนะ ฉันยังไม่ได้นอนกับปาร์คนะ ฉันไม่ได้ลากปาร์คเขาเข้าห้องนะ ฉันเปล่า เปล่าเลย ยังไม่ได้จูบกันด้วย ไม่สิๆ ยังไม่ได้จับมือกันเลยด้วยซ้ำ.. พวกเราเปล่าทำอะไรเลย เนอะ ปาร์คเนอะ” น้ำทิพย์กล่าวออกมาอย่างนั้น มันเล่นเอาซะอาร์ทกับแอมก็ได้แต่ทำหน้าแบบ ‘จ้า จะเชื่อก็ได้ จะบ้าหรือไง ใครจะไปเชื่อกันเล่า’ ส่วนปาร์คที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันกลับมามองน้ำทิพย์อย่างเต็มใบหน้า“ทำไม...ทำไมถึงพูดอย่างนั้นกันล่ะครับ... ถ้าทิพย์พูดมาอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้นะครับ..” ปาร์คเอ่ยพร้อมกับเดินเข้าไปจับมือของน้ำทิพย์ด้วยมือข้างซ้าย มือขวาของเขาเชยคางน้ำทิพย์เงยขึ้นมาก่อนจะบรรจงปากของตัวเองลงไปจูบ น้ำทิพย์ที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็หลับตาปี๋ด้วยความเขินอาย ปาร์คถอนริมฝีปากของตัวเองออกมาก่อนจะกล่าวด้วยประโยคที่กินใจของน้ำทิพย์อีกครั้ง“นี่ไง เคยแล้วนะครับ.. ต่อไปคุณคือผู้หญิงของผม คนเดียวเท่านั้น..” ปาร์คกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมา อาร์ท และแอมที่ได้เห็นอย่างนั้นก็หันมาพยักหน้าให้กันก่อนที่จะจับมือกันออกมาจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด“เราคงอยู่คนละโลกกับพวกเขาแล้วล่ะค่ะ ไปที่อื่นกันเถอะ..” แอมกับอาร์ทเดินออกไปด้วยความเซ็งเล็กน้อยที่คู่รักนี้ทำอะไรที่สุดโต่งอย่างนี้“ใช่ๆ จะอยู่ทำไมละครับ เรารีบไปกันเถอะ ปล่อยคนบ้าอยู่ตรงนั้นไปเถอะ..” อาร์ทกล่าว แต่มีหรือที่ปาร์คและน้ำทิพย์จะสนใจอะไรในจังหวะนี้ ประโยคคำพูดที่กินใจมันพาไปอย่างนี้ รอบข้างมันก็เพียงแค่นกกาเท่านั้น น้ำทิพย์ตอบกับปาร์คน้ำเสียงเบาๆที่ดูเขินอาย“ค่ะ.. คุณจะเป็นผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในใจของฉันนับจากนี้ค่ะ..” จากนั้นพวกเขาก็จูบกันอีกหนึ่งครั้ง ท่ามกลางสายตาของคนทั้งบริษัท หลายคนปรบมือแสดงความยินดีกับทั้งสอง น้ำหวานน้องสาวของน้ำทิพย์เองก็ไม่ต่างกับคนอื่นที่เห็นภาพนี้กับตาตัวเอง “พี่เราก็ใจกล้าเหมือนกันนี่นา.. อื้มมๆ สงสัยจังว่าจะเด็กน้อยไปเมื่อไหร่..อื้มๆ” น้ำหวานกล่าวพร้อมกับอมยิ้มอย่างมีความสุข เธอคิดไปไกลจนถึงได้มีหลานตัวน้อยๆแล้ว ก่อนที่เธอจะหันไปมองพี่แอมที่เป็นเพื่อนของพี่สาวเธอมานาน นั่นก็ทำให้เธอยิ่งชอบใจเข้าไปใหญ่“นั่นก็อีกคู่หนึ่ง... น่าติดตามตอนต่อไปจริงๆ อื้มๆ..หือ..ทำไมจู่ๆ....” เธอมองไปที่พี่แอม และรองประธานบริษัทของเธอขึ้นรถไป แต่สิ่งที่เธอเห็นนั้นก็คือผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมชุดสูทสีดำ แวบแรกที่เธอได้เห็นผู้หญิงคนนั้น โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนว่ามันจะช้าลงไป ใบไม้ที่ลอยตามกระแสลมเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีของมันเองกลับกลายเป็นสีชมพูอย่างชัดเจน ภาพของผู้หญิงคนนั้นทั้งๆที่อยู่ไกล แต่มันกับสลักอยู่ในนัยน์ตาของเธอ ราวกับว่ามองผู้หญิงคนนี้อยู่ใกล้ๆ เส้นผมที่ปลิวไหวในอากาศ ทุกท่วงท่า ทำไมหัวใจมันถึงเต้นแรงขนาดนี้ เอมี่ที่หันมามองทางที่เธอรู้สึกสงสัย ประสาทสัมผัสของนักสังหารอย่างเธอมันคมยิ่งกว่าอะไร เธอหันไปก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่จ้องเธออย่างไม่ลดละสายตา เอมี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้ามาทางน้ำหวานอย่างสงสัย เธอพยายามจ้องมองถึงพฤติกรรมของหญิงสาวนิรนาม บางทีเธอคนนี้อาจจะเป็นนักฆ่าที่หมายปองชีวิตของคนในหน่วยก็เป็นไปได้ “เอมี่ รีบไปตามทั้งสองมาได้แล้ว ปาร์คมันไม่รู้หรือยังไงว่ามันน่าอายนะที่ทำอย่างนั้นกลางสาธารณะ..เห้อ” ก่อนที่เอมี่จะได้ก้าวเท้าไปสอบถามคนคนนั้น ก็ถูกอาร์ทหัวหน้าของเธอทักไว้ก่อน แน่นอนว่าเธอต้องหันหลังกลับมารับคำสั่ง เธอพยักหน้าครั้งหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปทางผู้หญิงที่น่าสงสัย แต่เอมี่ก็ไม่เห็นเธอคนนั้นอยู่ที่เดิมแล้ว“เธอคนนั้นเป็นใครกัน!!.. ช่างเถอะ ถ้าเจอครั้งหน้าเธอไม่รอดแน่ๆ ไปตามคนใจกล้าประจำกลุ่มก่อนดีกว่า..” เอมี่กล่าวออกมากับตัวเองก่อนจะหันไปมองทางรองหัวหน้าปาร์คที่กำลังหน้าด้านจูบกลางสาธารณะเช่นนี้ เธอเดินเข้าไปก่อนจะเอ่ยขึ้นมาเพื่อให้ทั้งสองรู้สึกตัว“แฮ่มๆ ต้องขอโทษด้วยนะคะท่านผู้ช่วยปาร์ค ท่านรองประธานตามท่านผู้ช่วยแล้วค่ะ หากให้ท่านรอนานกว่านี้ มีหวังเงินเดือนที่เราควรได้จะลดลงนะคะ..” เอมี่กล่าวขัดบรรยากาศแห่งความรักของทั้งสอง น้ำทิพย์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบถอนตัวออกทันทีก่อนจะก้มหน้าลงต่ำพร้อมกับบ่นกับตัวเองเบาๆ“นี่ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ... ไม่นะ ทำยังไงดีเห็นกันทั้งบริษัทแล้วมั้งเนี้ย...เอ๊ะ!!” น้ำทิพย์มองรอบๆแบบกล้าๆกลัวๆก่อนจะบ่นออกมาด้วยความเขินอาย เมื่อปาร์คได้ยินอย่างนั้นก็เอื้อมแขนของตัวเองโอบกอดที่ไหล่ของน้ำทิพย์เอาไว้ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงดังกว่าปกติ ซึ่งเพื่อนทุกคนก็ได้ยินสิ่งที่เขาอยากจะบอกกล่าว“..เธอเป็นแฟนของผมครับ..” จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมาให้กับทุกคน ก่อนจะลากตัวของน้ำทิพย์ที่กำลังไปไม่เป็นขึ้นรถไป ท่ามกลางเสียงผิวปากของคนในบริษัทที่เห็นเหตุการณ์ในครั้งนี้ แน่นอนว่าข่าวของพวกเขาทั้งสองต่างก็ถูกกระจายไปทั่วทั้งบริษัทอย่างรวดเร็วครั้งนี้มีคลิปที่ถูกนำไปทำมีมหลายอัน พนักงานสาวๆต่างก็จิ้นเอาคำพูดของทั้งสองที่ได้ยินมาบ้างตามภาพของคลิปวิดีโอในแนวแบบ ‘แต่งค่ะ’ อะไรประมาณนี้ต่ออีกด้วย ส่วนเอมี่ที่ยังติดใจเกี่ยวกับผู้หญิงน่าสงสัยนั้นก็หันมามองอีกครั้ง เธอมองผ่านเข้าไปยังกลางฝูงชน และพบตัวของน้ำหวานเข้าจนได้ เธอยิ้มออกมาก่อนจะขึ้นรถ และปิดประตูรถไป“ครั้งนี้เธอโชคดีไปเจ้านักฆ่ามือใหม่..” เอมี่กล่าวกับตัวเองเบาๆ“เธอ..เธอคนนั้นยิ้มให้เรา.. ยิ้มให้เรา อย่างนั้นเหรอ..” น้ำหวานกล่าวกับตัวเองพร้อมกับก้มหน้าเขินเบาๆ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 67

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 67

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้