‘เอ๊ะ! นี่มันเนื้อคนมิใช่หรือ?’
จางเลี่ยงหวงลืมตาขึ้นเห็นแผ่นอกสีคร้ามแดดก็รู้สึกตื่นตะลึงร่างกายของนางรู้สึกถึงความเย็นที่อยู่แถวไหล่ทว่าทรวงอกไร้เอี๊ยมปกปิดแนบชิดกับกล้ามท้องแกร่งของชายหนุ่มดูเหมือนจะอบอุ่นยิ่ง
“ตื่นเดี๋ยวนี้!เ้าหมีป่านี่เ้าข่มเหงข้าหรือ?”
รองแม่ทัพมู่ดีดตัวขึ้นอย่างว่องไวเมื่อเห็นคุณหนูคนงามกอดผ้าห่มปกปิดร่างกายทำตาเขียวปั๊ดใส่ เขาก็แสยะยิ้มรีบบอกให้นางรู้ตัวว่าเมื่อคืนเป็เขาต่างหากที่โดนนางพยายามจะรังแกให้ได้
“เมื่อคืนเ้าทั้งดึงทั้งทึ้งเสื้อผ้าทั้งขอร้องข้าให้ช่วยร่วมเตียงกับเ้า หรือเ้าจำไม่ได้ว่าตนเองทำท่ายั่วยวนเพียงใด?ทั้งยังปล้นจูบข้าไปตั้งหลายครั้ง”
“หา! ข้านี่นะ?”คุณหนูจางผู้เย่อหยิ่งราวกับถูกค้อนใหญ่ทุบหัว มึนงงไปชั่วครู่จึงค่อยนึกขึ้นได้
เมื่อวานนางดื่มสุราเข้าไปหลายจอกแล้วพยายามจะเดินไปปัสสาวะที่สุขาท้ายจวนทว่าเหมือนจะไปไม่ถึงวูบลงไปเสียก่อน
“ขะข้าโดนคนถ่อยวางยา หวังถือโอกาสรังแกข้า!”
“เื่นั้นข้าไม่รู้แต่ข้าไม่ได้ทำแน่ๆ เพราะข้าไม่สนใจคุณหนูเื่มากอย่างเ้า”
จางเลี่ยงหวงได้ยินก็แทบจะกรีดร้องแต่เพราะเขาชี้หน้านางพร้อมกับทำท่าทางข่มขู่เอาไว้นางไม่กล้าหันไปมองซ้ายมองขวา เรียกร้องจะกลับจวนแม่ทัพทันที
“เ้ามองหาเสื้อผ้าตนเองให้เจอก่อนเถอะไม่รู้ว่าขว้างทิ้งไว้ที่ใดบ้าง?”
คุณหนูจางออกฤทธิ์ออกเดชจนมู่หลี่เฉียงทนไม่ได้ยิ่งนางเรียกเขาว่า ‘เ้าหมีป่า’ ชายหนุ่มรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงบนหัว
“เ้ากล้าเรียกข้าว่าหมีป่างั้นหรือ?”
“เ้าห้ามพูดเื่ที่ข้ากับเ้าร่วมเตียงคืนนี้ให้ผู้ใดรู้เด็ดขาด!”
ไม่เพียงแต่คิดจะข่มขู่รองแม่ทัพมู่แต่คุณหนูจางผู้เป็บุตรีเสนาบดีฝ่ายขวาเคยใช้อำนาจจนเคยตัวด่าทอมู่หลี่เฉียงหาว่าเขารู้จักแต่การใช้กำลัง เป็คนเถื่อนถ่อย
“ดี!เช่นนั้นคนถ่อยเช่นข้าจะประกาศให้เ้าต้องอยู่ที่นี่จนกว่าข้าจะพอใจหากเ้าคิดหลบหนีข้าจะประกาศให้ทั่วเมืองว่าเ้ากับข้า...เคยเปลือยกายร่วมเตียงกันมาแล้วให้มันรู้ไปว่าผู้ใดจะกล้ายุ่งกับสตรีของข้า!”
มู่หลี่เฉียงมองเห็นเอี๊ยมสีชมพูกลีบบัวปักลายดอกโบตั๋นหล่นอยู่ที่พื้นห้องจึงเก็บขึ้นมายัดใส่สาบเสื้อนอน
“จะเ้า เก็บเสื้อข้าไปทำไมกัน?”
“หากวันใดเ้าไม่ฟังคำพูดข้า?เสื้อตัวนี้จะถูกนำมาอวดผู้อื่นในทันที เป็หลักฐานว่าเ้ากับข้า...เป็.....”
“พอแล้ว! ข้ายอม! ข้าอยู่ที่นี่ก็ได้”
มู่หลี่เฉียงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เมื่อจวิ้นอ๋องซึ่งเป็แม่ทัพใหญ่สอบถามเขาว่าพบเห็นคุณหนูจางหรือไม่?คืนนั้นจะว่าไปก็น่าแปลกนักที่ไม่มีผู้ใดเห็นเขาแบกนางออกจากงานเลี้ยงสักคน
คุณชายจางพี่ชายของจางเลี่ยงหวงเป็เดือดเป็ร้อนตามหาน้องสาว ทั้งวัน แม้คนมากมายจะออกสอบถามหานางไปทั่วเมืองพยัคฆ์เหินก็ไม่มีผู้ใดพบ
รองแม่ทัพมู่กลับเรือนท้ายจวนด้วยความพออกพอใจคราวแรกที่เขาได้เห็นจางเลี่ยวหวงเขาก็ตื่นตะลึงในความงดงามอ่อนหวานของนางแต่พอได้เห็นกริยามารยาทที่ย่ำแย่ก็เลิกชอบในทันทียิ่งภายหลังเขารู้ว่านางจงใจเดินทางมาเมืองหลวงเพื่อหวังจะรวบรัดให้จวิ้นอ๋องทรงยอมรับนางเป็พระชายาเอกก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจครั้งนี้เอานางมาซ่อนไว้เขาคิดจะดัดนิสัยนางสักหน่อยค่อยปล่อยกลับ
“เ้าจะให้ข้านอนร่วมห้องจริงๆหรือ?”
“ทำไมล่ะ?ยามนี้คนทั้งจวนก็คิดว่าเ้าเป็สาวใช้อุ่นเตียงของข้าให้เ้านอนในห้องนี้ข้าจึงจะรู้สึกสบายใจ”
เขาเรียกให้คนเอาเตียงเล็กเข้ามาวางใกล้ๆและบังคับให้นางนอนร่วมห้องกับตนเอง แม่นมเจียงที่ถูกส่งมาจากสกุลมู่เพื่อดูแลรองแม่ทัพหนุ่มยิ้มกริ่มด้วยความพอใจนางคิดว่ามู่หลี่เฉียงคงพึงใจในตัวสาวใช้สกุลจางมากจึงได้ยอมให้นอนด้วยเช่นนี้....อีกไม่นาน...ความหวังของนายท่านคงเป็จริง!
แม่นมเจียงลงมือเขียนจดหมายไปถึงนายท่านและนายหญิงที่อยู่จวนในเมืองหลวงเพื่อรายงานงานข่าวดีนี้ในทันที
เพื่อข่มขูมิให้จางเลี่ยงหวงคิดจะหนีออกจากจวนรองแม่ทัพแห่งนี้ไปชายหนุ่มจึงเอาดาบใหญ่แสร้งออกมาเช็ดขณะที่นั่งให้นางทำความสะอาดปัดฝุ่นในห้องนอนไปด้วย
จางเลี่ยงหวงหน้าเผือดสีนางกลัวรูปร่างและความดุดันของเขาอยู่เป็ทุนก่อนหน้านี้นางเคยเห็นมู่หลี่เฉียงฆ่าคนกับตาตนเองมาแล้วชายหนุ่มทั้งดุร้ายและป่าเถื่อนยิ่ง มิน่า!พี่ชายของนางจึงได้บอกว่าคนของจวิ้นอ๋องล้วนแล้วเป็ทหารที่ผ่านศึกามาอย่างโชกโชนไม่ควรจะไปยั่วยุโทสะอย่างยิ่ง
ชายหนุ่มปรายตามองหญิงงามที่นั่งก้มหน้ามือกำที่เท้าแขนบนเก้าอี้นิ่งเขาจึงคิดอยากจะให้นางลองลำบากดูสักครั้ง
“เ้าไปหุงข้าวดูสิว่าทำเป็หรือไม่?”
เขาให้คนเตรียมครัวเล็กๆไว้ด้านหลังเรือนท้ายจวน แล้วบังคับให้นางไปลองหุงข้าวเอง วันแรกนางหุงข้าวไม่สุกเขานั่งกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยโดยยื่นผัดผักให้นางเพียงจานเดียวทำให้จางเลี่ยงหวงต้องยอมไปเขี่ยข้าวในหม้อที่ตนเองหุงสุกๆดิบๆ หาส่วนที่สุกออกมากินกับผัดผักจานนั้น
กินเสร็จแล้วชายหนุ่มก็บังคับให้นางไปต้มน้ำอาบแล้วหิ้วมาอาบที่หลังฉากด้านหนึ่งในห้องนอนนางทั้งอาบทั้งระแวงเกรงว่าเขาจะทำมิดีมิร้ายกับตนร่างกายของมู่หลี่เฉียงใหญ่โตและแข็งแรงกว่านางมากนักจางเลี่ยงหวงรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงในตัวชายหนุ่มเหลือเกิน
‘ข้าอยากกลับจวนแม่ทัพแล้วเมื่อใดพวกเขาจะตามหาข้าพบเสียที?’
เมื่อนางต้องทำงานทั้งวันเป็ครั้งแรกร่างกายอันบอบบางก็เริ่มทนไม่ไหว ร่างที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงเล็กจนครางฮือๆขึ้นในตอนกลางดึก ชายหนุ่มลุกขึ้นมองด้วยความรำคาญระคนห่วงใยเมื่อเห็นนางครางไม่หยุด ทั้งยังเรียกชื่อก็ไม่ขานจึงได้ลุกขึ้นมาดู
“เ้านอนเงียบๆไม่ได้หรือไร?”ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นมาดูหญิงสาวแต่กลับพบว่าร่างกายของนางร้อนรุ่มและยังครางอยู่เป็ระยะ
“เ้าบอบบางเสียจริงเพิ่งทำงานไม่เท่าไหร่ก็ป่วยเสียแล้ว”
***********************
ไรท์แนะนำ...อีบุ๊กวางจำหน่ายทาง mebmarket.com วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2565
โปรโมชั่น่เปิดตัว ลด 50% นะคะ รีบไปซื้อกันค่ะ
1K
