เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หยางเฉินกับเฉียงเวยสนทนากันด้วยเรื่องง่ายๆ เพียงไม่กี่เรื่อง หลังจากนั้นไม่นานหยางเฉินก็เหลือบมองนาฬิกาบนจอคอมพิวเตอร์หลังจากที่คิดได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ทานข้าวกลางวัน

        หยางเฉินพูดกับเฉียงเวยว่า “ไปเดินเล่นกับผมข้างนอกเถอะครับถ้าเอาแต่อยู่ในสำนักงานล่ะก็ เฉียงเวยของผมคงรู้สึกเบื่อแย่”

        เฉียงเวยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย“ไปตอนนี้เลยเหรอคะ?”

        “ใช่ มีอะไรหรือเปล่า? คุณไม่อยากไปเดินเล่นกับสามีคุณบ้างเลยเหรอครับ?” หยางเฉินถาม

        “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นมันแค่ดูกะทันหันนิดๆ ที่คุณมาชวนฉันออกไปข้างนอกแบบนี้น่ะค่ะ” น้ำเสียงของเฉียงเวยมีความสุขมาก

        หยางเฉินรู้สึกอึดอัดในหัวใจบางทีเขาอาจเป็นสัตว์ที่มัวแต่สนใจเรื่องอื่นๆ โดยที่ไม่ใส่ใจคนในครอบครัวเลย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ค่อยให้เวลากับเฉียงเวยเท่าไรนัก

        หลังจากที่พาเฉียงเวยออกจากบริษัทหยางเฉินขับรถพาเฉียงเวยกลับไปยังแก๊งหนามแดง บอดี้การ์ดด้านหน้าเห็นรถของหยางเฉินเข้ามาพวกเขาก็หลบให้โดยอัตโนมัติเห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ต่างรู้จักหยางเฉินเป็นอย่างดี

        “เราจะไปที่ไหนดีคะ?” หลังจากปลดเข็มขัดนิรภัยออก เฉียงเวยก็เอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

        หยางเฉินใช้ความคิดอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยขึ้น

        “ในตอนนี้ข้างนอกอากาศค่อนข้างหนาวหากจะไปเที่ยวในเมืองก็คงไม่ใช่เรื่องดีนัก ถ้าอย่างนั้นล่ะก็ให้ผมพาคุณไปช็อปปิ้งในห้างดีมั้ยครับ? ถึงคุณจะไม่เคยขาดเสื้อผ้าสวมใส่ก็เถอะแต่ผมก็ไม่คิดว่าผู้หญิงจะปฏิเสธเรื่องนี้นะ”

        ทันใดนั้นดวงตาของเฉียงเวยก็เป็นประกายเห็นได้ชัดว่าต่อให้เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ก็ยังไม่อาจต้านทานสิ่งยั่วยุที่หยางเฉินเสนอให้ได้

        เนื่องจากตอนนี้เป็นช่วงเช้าของวันจันทร์ทำให้คนมาเดินเล่นในตลาดไม่มากนักหยางเฉินพาเฉียงเวยมาที่ห้างสรรพสินค้าภายในตัวเมืองจงไห่ สินค้าส่วนใหญ่เป็นระดับแบรนด์หรูหราระดับไฮเอนด์หรือไม่ก็แบรนด์ต่างประเทศทั้งนั้นส่วนใหญ่แล้วผู้คนในเมืองมักจะไม่ได้มาซื้อของเหล่านี้เท่าไร พวกเขาแค่มาเดินตากแอร์เล่นๆ

        ถึงแม้ว่าครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันแต่เฉียงเวยกลับรู้สึกตื่นเต้นและมีความสุขมากโดยเฉพาะครั้งนี้ที่เธอได้มาช็อปปิ้งกับคนรักของเธอ หญิงสาวมองซ้ายมองขวาอย่างตื่นเต้นเธอดึงข้อมือหยางเฉินทั้งขึ้นและลงลิฟต์จนกระทั่งมาถึงส่วนอาคารสิ่งแวดล้อมและส่วนเครื่องแต่งกาย เฉียงเวยก็ยิ่งดูสนใจและมีความสนุกกับการใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากยิ่งขึ้น

        ภายในห้างบริเวณนี้ค่อนข้างเงียบเหงาพนักงานขายหลายคนที่อยู่ในร้านค้าต่างมองมาที่หยางเฉินกับเฉียงเวยพลางอมยิ้มออกมา หยางเฉินเห็นเฉียงเวยทำตัวราวกับกำลังกลายเป็นเด็กสาวเขาก็ยิ้มขึ้น

        “นี่ถ้าพวกลูกน้องคุณได้เห็นคุณในตอนนี้ล่ะก็ บางทีพวกเขาอาจไม่กลับมาเคารพคุณเหมือนกับแต่ก่อนเลยก็ได้นะครับ”

        “อีกไม่นานฉันก็จะถอนตัวออกจากตำแหน่งบอสของแก๊งแล้วหลังจากนั้นก็จะมีการแต่งตั้งหัวหน้าแก๊งคนใหม่ในไม่ช้า หลังจากที่ฉันเข้ามาลงทุนในบริษัทบันเทิงนี้แล้ว ฉันก็คิดจะยกตำแหน่งหัวหน้าให้กับหรงหรงน่ะค่ะ” เฉียงเวยกล่าว

        หยางเฉินถามต่อ “คุณคิดจะวางแผนให้หรงหรงมารับช่วงต่อจริงๆเหรอครับ?”

        หยางเฉินไม่คิดว่าเด็กผู้หญิงที่เขานำมาฝากให้กับเธอ จะสามารถมารับช่วงต่อจากเฉียงเวยได้เร็วถึงขนาดนี้ เฉินหรงก็สามารถเรียนรู้เรื่องราวต่างๆได้อย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณของเธอดีมาก แต่เฉียงเวยก็ยังคงครองอำนาจสูงสุดภายในแก๊ง ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะต้องรีบส่งต่อตำแหน่งนั้นไปแม้แต่น้อย

        เฉียงเวยเม้มริมฝีปากอวบอิ่มของตัวเองอีกครั้ง

        “ฉันก็แค่อยากออกมาใช้ชีวิตกับคุณออกมาจากวงจรการเข่นฆ่า สามารถจูงมือคุณไปได้ทุกที่โดยที่คุณไม่อาย ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกับคุณ... เหมือนกับคนทั่วๆ ไป”

        “ผมบอกคุณไปแล้วนี่ว่าผมไม่สนใจเบื้องหลังของคุณไม่ว่าคุณจะเคยฆ่าคนมาสักเท่าไรผมก็ไม่สน” หยางเฉินขมวดคิ้ว “เลิกคิดมากเถอะนะครับ ไม่งั้นผมโกรธคุณจริงๆ นะ”

        “ฉันรู้ว่าคุณไม่สนใจมันแต่ฉันต้องสน...” เฉียงเวยพึมพำออกมา“ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ทำผิดอะไรมากก็ตามแต่ถ้าปล่อยให้สามีฉันอยู่ข้างนอกคนเดียวล่ะก็ เขาคงจะเหงาแน่ๆ ค่ะ”

        หยางเฉินรู้สึกจนใจเขารีบเปลี่ยนหัวข้อการสนทนาในทันที จากนั้นจึงดึงมือเฉียงเวยตามเขาเข้าไปยังร้าน Prada ทันที

        แบรนด์ Prada นั่นมีต้นกำเนิดมาตั้งแต่ช่วง ค.ศ.1913 ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นสินค้าสำหรับชนชั้นสูงในยุโรปอย่างประเทศอิตาลีรวมไปถึงราชวงศ์ ขุนนางและข้าราชการระดับสูงพวกเขาต่างนิยมใช้แบรนด์ Pradaเป็นเครื่องประดับร่างกายกันทั้งนั้นเนื่องจากมีคุณภาพ มีชื่อเสียงและได้รับการยอมรับและมีการพัฒนามาโดยตลอดแบรนด์ Pradaจึงกลายเป็นที่นิยมไปทั่วโลกจวบจนปัจจุบัน

        แม้ว่าหยางเฉินจะดูเหมือนคนไม่มีเงิน อย่างไรก็ตามภายในบัญชีของเขาก็ยังมีเงินฝากอยู่มากกว่า 1 ล้านการพาเฉียงเวยไปเดินเล่นเพื่อซื้อของนั้น ก็นับว่าไม่มีอะไร เขาไม่จำเป็นจะต้องกลัวว่าจะไม่มีเงินจ่ายค่าข้าวของให้กับเธอเสียด้วยซ้ำ

        เฉียงเวยเองก็ไม่ใช่คนขาดแคลนเงินเธอเห็นสินค้าแปลกใหม่อันหนึ่งไม่ได้ห้อยราคาไว้ จึงเดินไปดูมันด้วยความสนใจ 

        ป้ายชุดแฟชั่นนั้นเขียนว่า 'Prada O' เป็นแฟชั่นฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวรองเท้าสตรีแบบส้นสูงเข้ากับเครื่องประดับและชุด ที่ออกไปทางโทนสีแดงเข้ม ทำให้มันดูสวยงามในทันทีที่มอง

        ในตอนนั้นเองพนักงานขายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีอ่อนน้อมเขายิ้มขึ้นพร้อมทั้งพูดกับเฉียงเวย 

        “รองเท้าคู่นี้เหมาะกับคุณผู้หญิงมากครับ มันเป็นแฟชั่นที่เพิ่งเปิดตัวมาไม่นานมานี้ ตัวรองเท้าทำจากหนังจระเข้มีการถักทอด้วยไข่มุกคุณภาพสูงสุดและยังใช้ไหมที่เพาะเลี้ยงด้วยกรรมวิธีพิเศษด้วยครับ อีกทั้งกรรมวิธีการผลิตเองก็ยังอยู่ในระดับมาตรฐานการผลิตชั้นสูงของปี 1950 ตัวแฟชั่นทั้งหมดดูทันสมัยมาก ไม่ว่าจะจับคู่กับอะไรก็สามารถทำให้คุณผู้หญิงสวยเด่นขึ้นมาถนัดตาภายในประเทศจีนเองก็มีรองเท้าแบบนี้อยู่ไม่ถึง 20 คู่เท่านั้นนะครับ”

        “ราคาล่ะ?” เฉียงเวยถามอันที่จริงแล้วรองเท้าคู่นี้ไม่มีป้ายบอกราคาที่แน่นอนเธอต้องการดูความคุ้มค่าว่าควรจะซื้อไปใช้ดีหรือไม่

        พนักงานชายรีบวิ่งไปที่หน้าคอมพิวเตอร์จากนั้นก็ตรวจสอบราคาทันทีเขาวิ่งกลับมาหาเฉียงเวยก่อนจะพูดขึ้น

        “คุณผู้หญิงครับ สำหรับรองเท้าคู่นี้สนนราคาอยู่ที่หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้นครับ”

        ทันทีที่ได้ยินว่า 'หนี่งแสนหนึ่งหมื่น' ใบหน้าของเฉียงเวยก็เปลี่ยนไปทันใดเธอขมวดคิ้วอย่างรุนแรงพร้อมทั้งพูดขึ้น

        “คุณไม่ได้ดูราคาผิดแน่นะ หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวน? ไม่ใช่มันราคาแค่หมื่นหยวนเหรอ?”

        พนักงานขายตอบเธออีกครั้ง

        “ไม่ผิดแน่นอนครับคุณผู้หญิงรองเท้าคู่นี้ทางราชวงศ์อังกฤษเอง ก็เคยใช้มันเดินเปิดตัวในงานเลี้ยงเมื่อไม่กี่วันก่อน ทำให้ตอนนี้มันกลายเป็นที่นิยมและหายากมากในหมู่ชนชั้นสูงครับ”

        เฉียงเวยรู้สึกลังเลถึงแม้ว่าเธอจะชอบรองเท้าสีแดงเข้มคู่นี้แต่ราคาหนึ่งแสงหนึ่งหมื่นนั้นก็ค่อนข้างจะมากไปอยู่ดี

        “คุณชอบมันเหรอครับ?” หยางเฉินถาม

        เฉียงเวยกลับมาได้สติอีกครั้ง

        “สีและดีไซน์ของมันสวยมากจริงๆค่ะ แต่ราคาตั้งหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวนมันออกจะสูงเกินไป รองเท้าของฉันส่วนใหญ่ราคาไม่ถึงสองหมื่นทั้งนั้น”

        “ผมจะซื้อให้คุณเอง” หยางเฉินกล่าว

        เฉียงเวยจ้องไปที่หยางเฉินพลางส่ายหัวทันที

        “ฉันคิดดูแล้วมันไม่คุ้มค่าหรอกค่ะ สำหรับดอกไม้ที่สวยจริงๆ รองเท้าไม่ใช่สิ่งสำคัญหรอกนะคะ”

        “ไม่ใช่ว่ามันเหมาะหรือไม่เหมาะผมแค่อยากซื้อมัน ซื้อให้กับคุณ”หยางเฉินไม่ยิ้มเขาส่งบัตรเครดิตให้พนักงานขายทันที “ผมเอาคู่นี้ครับ”

        เมื่อได้ยินเหตุผลของหยางเฉินหัวใจของเฉียงเวยพลันปรากฏความวาบหวามขึ้นเธอเขย่งเท้าไปหอมแก้มของหยางเฉินด้วยความรักใคร่ครั้งหนึ่ง หยางเฉินรู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันใด เฉียงเวยถอนตัวออกจากเขาพลางถอนหายใจ

        “แค่ฉันได้มีเวลาอยู่กับคุณไม่นานฉันก็รู้สึกมีความสุขจะแย่แล้ว วันนี้คุณยังซื้อของให้ฉันอีกนั่นทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขจริงๆ ค่ะ”

        พนักงานขายลอบมองทั้งคู่ด้วยความอิจฉาเห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนต้องมีพื้นเพที่ไม่ธรรมดา เขาจึงรีบพูดประจบเธอ

        “คุณผู้หญิงดูมีความสุขจริงๆ นะครับ” จากนั้นก็นำบัตรเครดิตไปที่หลังร้าน

        หลังจากที่รอชำระเงินให้เสร็จสิ้นหยางเฉินก็หยิบเอารองเท้าคู่สีแดงขึ้นมาดูมันมีผีเสื้อประดับอยู่ที่ปลายเท้าทำให้ดูงดงาม หยางเฉินยิ้มอย่างขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อยสำหรับผู้หญิงแล้วเงินอาจเป็นเรื่องเล็ก แต่เรื่องเครื่องแต่งกายนั้นถือเป็นเรื่องใหญ่ 

        โดยไม่ทันไรเงินหนึ่งแสนก็บินจากเขาไปแล้วโชคดีที่หยางเฉินมีเงินอยู่ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชายธรรมดาๆจะสามารถทนได้ที่ต้องเห็นเงินของตัวเองกลายเป็นรองเท้าของผู้หญิงในเวลาไม่นาน โดยไม่รอให้เฉียงเวยได้ถือมันหยางเฉินหยิบเอารองเท้าคู่นั้นไป จากนั้นก็กวักมือเรียงเฉียงเวย 

        “ที่รักมานั่งตรงนี้ก่อนสิครับ”

        เฉียงเวยเดินตามหยางเฉินไป จากนั้นเธอก็นั่งลงบนโซฟาอย่างว่าง่าย ใบหน้าของเฉียงเวยเต็มไปด้วยความสงสัยเธอมองไปยังหยางเฉิน

        “สามีคุณจะทำอะไรเหรอคะ?”

        หยางเฉินค่อยๆ นั่งคุกเข่าลงจากนั้นก็ยกศีรษะขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้ม

        “ผมอุตส่าห์ซื้อรองเท้าคู่แพงมาแล้ว ถ้าคุณไม่ได้ใส่มันผมก็คงรู้สึกเสียดายแย่”

        เฉียงเวยเผยรอยยิ้มออกมาเธอรู้ว่าหยางเฉินต้องการจะช่วยเธอเปลี่ยนรองเท้าไปเป็นคู่ใหม่

        หยางเฉินถอดรองเท้าบูตเธอออกจากนั้นก็ค่อยๆประคองฝ่าเท้าของเฉียงเวยเอาไว้อย่างเบามือ เขาแกล้งทำเป็นจับมันบ้างหรือไม่ก็ถูมันเป็นบางครั้ง เขาพบว่าฝ่าเท้าของเฉียงเวยนั้นนุ่มนิ่มจนเขาเองยังต้องแปลกใจ

        “เฉียงเวยที่รักครั้งหน้าผมไม่นวดเท้าให้คุณแล้วนะ ดูสิ มันจะนุ่มเกินไปแล้ว”

        แม้แต่ตอนที่อยู่บนเตียงฝ่าเท้าของเฉียงเวยนั้นไวต่อสัมผัสมาก ยิ่งเธอโดนหยางเฉินเอ่ยปากชมต่อหน้าพนักงานขายหลายคน หัวใจของเธอก็เต็มไปด้วยความสุขปนความเขินอายที่เอ่อล้น

        “คุณสามีคะ... แบบนี้ไม่ดีนะ... คนอื่นๆกำลังมองอยู่...” เฉียงเวยเม้มริมฝีปากพูดอย่างเป็นกังวล

        หยางเฉินยังคงนิ่งเขากล่าวด้วยรอยยิ้ม “กลัวอะไร ไม่มีใครพูดออกไปหรอก”

        จากนั้นหยางเฉินก็ค่อยๆใส่รองเท้าคู่ใหม่ให้กับเธออย่างเบามือ ไม่นานนักรองเท้าก็เข้าที่พอดีราวกับถูกออกแบบมาให้เฉียงเวยใส่อยู่แล้ว ลูกแพรและผีเสื้อที่ประดับอยู่บนรองเท้าดูพลิ้วไปมาอย่างสวยงามนั่นทำให้ผู้ใส่ดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

        “นับว่าสมราคาหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวนบางทีรองเท้าคู่นี้อาจรอคอยให้คุณมาซื้อมันก็ได้นะครับ” หยางเฉินเอ่ยปากชมจากใจจริง

        เฉียงเวยรู้สึกมีความสุขมากหัวใจของเธอแทบจะหลอมละลายไปโดยเฉพาะเมื่อเธอคิดถึงเรื่องความรักโรแมนติกระหว่างเธอกับหยางเฉิน

        หยางเฉินกำลังจะเก็บรองเท้าของเฉียงเวยใส่กล่องในตอนนั้นเองสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่สวมชุดสูทเข้าที่มุมหนึ่งของร้านค้า

        เธอสวมเสื้อคลุมสีดำสั้นผมสีดำเป็นเงางาม ชุดดูเรียบง่ายแต่กลับมีเสน่ห์ด้านหลังมีพนักงานหญิงหลายคนเดินตามกันมาเป็นพรวน ทันทีที่หยางเฉินเห็นเธอเขาก็หยุดเคลื่อนไหวโดยอัตโนมัติ มือไม้ที่กำลังเก็บของอยู่พลันแข็งทื่อทันที

        เฉียงเวยแปลกใจกับท่าทีของหยางเฉินตอนนี้มากเธอหันไปมองทางด้านที่เขามองเช่นกันที่ตรงนั้นมีกลุ่มผู้หญิงหลายคนกำลังเดินตามกันมา หนึ่งในนั้นกลับดูโดดเด่นและสวยงามเป็นอย่างมาก

        นี่เป็นครั้งแรกที่เฉียงเวยได้เจอกับผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงที่เธอต้องการจะพบหน้ากันในสักวันหนึ่ง หลินรั่วซี!