ปี 1990 เป็ยุคที่ราคามีสินค้าผันผวนอย่างรุนแรง สินค้าทางการเกษตรมีราคาต่ำ ในขณะที่สินค้าอุตสาหกรรมกลับมีราคาแพงอย่างยิ่ง เนื่องจากนโยบายในขณะนี้คือต้องเลี้ยงปากท้องของประชาชนก่อนเป็อันดับแรก
ในเวลานี้ ข้าวราคา 50 เหมาต่อชั่ง เนื้อหมู 2.5 เหมาต่อชั่ง ขณะที่ทีวีสีขนาด 14 นิ้วราคา 2,000 หยวน ส่วนโทรศัพท์มือถือนั้นเป็สินค้าที่แม้แต่ครัวเรือนหมื่นหยวนก็ยังไม่สามารถซื้อได้
ในเวลานี้แป้งมีราคา 40 เหมาต่อชั่ง มันฝรั่งอยู่ที่ 5 เหมาต่อชั่ง แต่แฮมเบอร์เกอร์ของชาติตะวันตกกลับขายในราคาชิ้นละ 70 หยวน
หลายสิบปีต่อจากนี้ ราคาสินค้าจะกลับหัวกลับหางกันไปหมด มีเพียงค่าไฟฟ้าเท่านั้นที่ยังคงเหมือนเดิม ค่าไฟฟ้าหนึ่งหน่วยมีราคา 60 เหมาเท่านั้นเอง
ในตอนนี้หลี่ซีเหวินอาศัยอยู่ในถงจื้อโหลว ซึ่งเป็มรดกเพียงชิ้นเดียวที่คุณปู่ของเขาทิ้งเอาไว้ให้ ในหนึ่งชั้นของที่นี่มีมากกว่าสิบครัวเรือน
เมืองระดับท้องถิ่นอย่างเฉาโจวนั้น ยังไม่สามารถติดตั้งมิเตอร์ไฟฟ้าต่อครัวเรือนได้ ดังนั้นค่าไฟฟ้าโดยทั่วไปจึงเป็การจ่ายร่วมกันของคนในอาคาร และคนที่มีสิทธิ์ในการเรียกเก็บค่าธรรมเนียมไฟฟ้านี้ได้ก็คือญาติของผู้มีอิทธิพล ซึ่งเจ๊อ้วนก็ถือเป็หนึ่งในนั้น เธอเป็ผู้จ่ายค่าไฟฟ้าของอาคารนี้และอาคารใกล้เคียงถึงสามแห่ง
กฎการเรียกเก็บเงินของเธอในเวลานี้คือ 10 หยวนต่อครัวเรือนต่อเดือนและครอบครัวที่มีโทรทัศน์จะต้องจ่ายเงินเพิ่มอีก 5 หยวน
ในยุคนี้ ที่หลอดไฟฟ้าโดยทั่ว ๆ ไปมีกำลังไฟเพียงแค่ 5 วัตต์เท่านั้น การที่จะต้องจ่ายค่าไฟฟ้าในราคา 10 หยวนแบบนี้ถือว่าเกินกว่าที่มาตรฐานกำหนดอย่างเห็นได้ชัด
“ญาติของผู้มีอิทธิพลอย่างนั้นหรือ”
ทันทีที่หลี่ซีเหวินเดินลงมาที่ชั้นล่าง เขาก็เห็นเจ๊อ้วนและผู้หญิงอีกสองสามคนกำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมและพูดคุยเกี่ยวกับเื่ของพ่อแม่จางและครอบครัวหลี่ เมื่อทุกคนเห็นหน้าเขา เจ๊อ้วนและคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง
“ไอ้หยา ฉันต้องค่อย ๆ มองเลยนะเนี่ยถึงรู้ได้ว่าเป็นาย” ทันทีที่เจ๊อ้วนพูด ไขมันบนใบหน้าของเธอก็กระเพื่อมขึ้นลง เธอมองไปที่หลี่ซีเหวินซึ่งมีใบหน้าขาวใสและถามว่า “เมียนายไปไหนซะล่ะ”
“คุณ้าอะไรจากเธอหรือครับ” หลี่ซีเหวินถามอย่างรู้เท่าทัน
“พูดกับนายไปก็เสียเวลาเปล่า ๆ” เจ๊อ้วนตะคอกกลับเพราะทุกคนรู้ดีว่าหลี่ซีเหวินไม่เคยสนใจเื่ภายในครอบครัวเลย
“ถ้าเจ๊ไม่อยากพูดก็ไม่เป็ไร ถ้าอย่างนั้นให้ผมเดา” หลี่ซีเหวินยิ้มและพูดขึ้นว่า “เจ๊อ้วน คงเป็เพราะว่าคุณตบหน้าภรรยาของผมไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ก็เลยอยากจะมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เธอใช่ไหม”
ตอนนี้เจ๊อ้วนตกตะลึงไปแล้ว เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดประโยคแบบนี้ออกมา เธอขมวดคิ้วและถามว่า “หลี่ซีเหวิน นายหมายความว่ายังไง”
“ทุบตีคนแล้วก็ต้องชดใช้สิ มันเป็เื่สมควรแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมเจ๊ยังไม่เข้าใจอีกว่ามันหมายความว่ายังไง”
“ฉันรู้แล้ว นายคง้ามาข่มขู่ฉันสินะ!” เจ๊อ้วนยิ้มแทนความโกรธและพูดพร้อมกับเท้าสะเอว “ฉันจะบอกอะไรให้นะหลี่ซีเหวิน มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอกที่จะมาทำตัวเป็อันธพาลต่อหน้าฉัน”
เจ๊อ้วนเป็หญิงสูงวัย ในสายตาของเธอ หลี่ซีเหวินผู้นี้แย่เสียยิ่งกว่าการผายลมอีก แล้วเธอจะต้องมานั่งประนีประนอมด้วยทำไม หลังจากที่พูดจบ เธอก็ไม่ลืมด่าทอ “ผู้หญิงสารเลวอย่างเมียนายน่ะเหรอ สมควรถูกฉันทุบตีแล้ว อยากจะให้ฉันชดใช้หรือ ฝันไปเถอะ”
หลังจากที่เจ๊อ้วนสบถเสร็จ ผู้หญิงรอบ ๆ เธอก็หัวเราะออกมา
“เมียของนายยั่วยวนผู้คนไปทั่ว ไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องถูกตบอยู่แล้ว”
“ใช่แล้ว ที่เจ๊อ้วนสั่งสอนเธอไป ก็ถือว่าเจ๊ช่วยนายอยู่นะ ช่วยไม่ให้เธอไปยั่วยวนสามีของคนอื่นไปทั่วยังไงล่ะ”
“ถ้าฉันเป็นาย ฉันจะต้องขอบคุณเจ๊อ้วนมากมากเลยล่ะ”
ผู้หญิงที่น่าเกลียดเ่าั้ผลัดกันพูดทีละคน แต่หลี่ซีเหวินเพียงแค่เหล่ตามองอย่างเย้ยหยันแต่ไม่ได้โกรธอะไรพวกเธอ เพราะเขารู้ดีว่ายิ่งเขาทะเลาะกับพวกสาว ๆ เหล่านี้มากเท่าไร เื่ก็จะยิ่งบานปลายใหญ่โตมากขึ้นเท่านั้น
“เจ๊อ้วนมีเหตุผลมากสินะ ตบภรรยาของผมแต่ไม่้าจ่ายค่าชดเชย แล้วยังให้ผมจ่ายค่าไฟฟ้าสามเดือนให้อีกเหรอ”
“ทำไมนายถึงมาพูดจาไร้สาระแบบนี้ ผัวฉันบอกว่านายค้างจ่ายค่าไฟฟ้าตั้งสามเดือนแล้ว” เจ๊อ้วนจ้องไปที่หลี่ซีเหวินและะโใส่หน้า
หลี่ซีเหวินหัวเราะเบา ๆ เพราะคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายคงจะไม่มีทางยอมรับแน่นอน เขาพับแขนเสื้อขึ้นและพูดอย่างเตรียมพร้อมว่า “ไม่เป็ไรครับ หากเจ๊ไม่้าจ่ายค่าชดเชยนี้ ก็ควรชดใช้ที่ตบเธอในครั้งนั้น ถูกไหมครับ”
หลังจากที่หลี่ซีเหวินพูดจบ ไม่เพียงเจ๊อ้วนเท่านั้นที่ตกตะลึง แต่ผู้คนที่เฝ้าดูความสนุกอยู่ต่างก็ตกตะลึงไปด้วยเช่นกัน
ท่าทางของเขาหมายความว่าอย่างไร เขา้าจะทำอะไรกันแน่
“พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นทางทิศตะวันตกหรือยังไง ทำไม? คนไร้ค่าอย่างนายกล้าตบฉันเหรอ” เจ๊อ้วนชี้หน้าหลี่ซีเหวินและพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ถ้านายกล้าแตะต้องฉันล่ะก็ เชื่อฉันสิ ฉันจะหานายจนเจอและล้างแค้นแน่นอน!”
“เพี้ยะ !”
เกิดเสียงดังเพี้ยะ !!! เสียงนี้ดังยิ่งกว่าเสียงะโตึกลงมากระแทกพื้นเสียอีก การตบของหลี่ซีเหวินนั้นรวดเร็วมาก มากเสียจนทำให้ร่างที่หนัก 81 กิโลกรัมของเจ๊อ้วนเซไปได้เลย
เกิดความเงียบงันไปครู่หนึ่ง เพราะทุกคนในที่นั้นต่างก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน ใครจะไปคิดว่าหลี่ซีเหวินจะทำอะไรแบบนี้ ใครจะไปคิดว่าคนไร้ค่าและเกียจคร้านอย่างเขาจะทำเพื่อภรรยาตัวเองได้
“การตบครั้งนี้เพื่อตอบแทนในส่วนของภรรยาผม ส่วนค่าไฟฟ้าที่ผมเป็หนี้เจ๊อยู่ ผมจะจ่ายให้โดยเร็วที่สุด แต่ถ้าหากเจ๊ยังกล้ามาทวงเงินจากภรรยาของผมหรือกล้ามารังแกเธออีกล่ะก็ คราวหน้ามันจะไม่ใช่แค่การตบหน้าอย่างนี้แน่นอน”
หลังจากที่หลี่ซีเหวินพูดจบ เขาก็กุมมือของตัวเองเอาไว้ แม้ว่าร่างกายนี้จะไม่ได้ป่วยไข้แต่ก็อ่อนแอมากทีเดียว หลังจากที่ตบเธอไปแล้ว เขาก็รู้สึกเจ็บมือมาก มากเสียจนหาที่เปรียบมิได้
ในชีวิตที่แล้ว ย้อนกลับไปตอนที่เขาออกทะเลกับพ่อ เขาไม่เพียงต้องอดทนต่อสู้กับสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายท่ามกลางทะเลเท่านั้น แต่ยังต้องเผชิญหน้ากับเหล่าโจรสลัดเป็ครั้งคราวอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงได้เรียนรู้ทักษะการต่อสู้เหล่านี้มาจากพวกทหารผ่านศึกที่อยู่บนเรือ หากไม่ได้ชอบสูบบุหรี่เป็ชีวิตจิตใจล่ะก็ เขาคงจะไม่เป็มะเร็งปอดหรอก
แน่นอนว่าการตบในครั้งนี้ แม้ไม่ถึงกับดีมากอย่างที่คิดเอาไว้ แต่ก็เพียงพอแล้วที่จะหยุดทุกคนเอาไว้ได้
“ถ้าในอนาคตผมได้ยินพวกเจ๊พูดถึงภรรยาของผมลับหลังอีกล่ะก็ มันคงไม่ดีกับพวกเจ๊แน่”
หลี่ซีเหวินไม่ลืมที่จะมองทุกคนอย่างแข็งกร้าว จากนั้นก็หันหลังแล้วจากไป
ผู้หญิงหลายคนกลืนน้ำลายด้วยความใ หลังจากที่หลี่ซีเหวินจากไปแล้ว พวกเธอถึงกล้าพูดคุยกันด้วยเสียงเบา
“เขาเป็บ้าไปแล้วเหรอ”
“นั่นสิ ฉันไม่เคยเห็นเขาเป็แบบนี้มาก่อนเลยนะ!”
หลายคนพูดแล้วรีบเข้าไปช่วยเจ๊อ้วนซึ่งตอนนี้แก้มบวมเปล่งไปหมดแล้ว
“เจ๊อ้วน เป็ยังไงบ้าง”
“ไม่...ไม่เป็ไร” เจ๊อ้วนหยุดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะอ้าปากและกัดฟันพูดว่า “เขากล้าตบฉัน ผัวฉันไม่มีวันปล่อยเขาไปแน่ ไม่มีวัน”
เมื่อเห็นสีหน้าที่ดุร้ายของเจ๊อ้วน ทุกคนต่างก็รู้สึกว่าครั้งนี้หลี่ซีเหวินคงโดนตอกตะปูเข้าให้แล้ว การที่เจ๊อ้วนสามารถควบคุมถงจื้อโหลวได้นั้นเป็เพราะรูปลักษณ์ที่ดุร้ายของเธอ
หลี่ซีเหวินไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขาเดินไปที่โรงพยาบาลเฉาโจว โดยไม่ได้ขึ้นรถ เนื่องจากเขา้าเดินสังเกตเมืองไปตลอดทาง ถ้าหาก้าทำเงิน เขาจะต้องทำความรู้จักกับเมืองนี้เสียก่อน
เฉาโจวเป็สถานที่ขนาดต้นปาล์ม ก่อนการวางผังเมือง ประชากรในเมืองนี้มีเพียง 300,000 คนเท่านั้น อีกทั้งประชากรส่วนใหญ่ยังเป็เกษตรกรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่โดยรอบ
การทำมาหากินในสถานที่แบบนี้จึงมีเงื่อนไขที่ด้อยกว่าในเมืองใหญ่ ๆ อยู่มาก พูดกันตามตรง ยิ่งสถานที่เล็กเท่าไร การแข่งขันก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่เื่ง่ายที่จะหาทางออกได้เลย
ทว่าหลี่ซีเหวินเป็ผู้ที่เคยมีทรัพย์สินมูลค่าหลายหมื่นล้านหยวน จึงอาจกล่าวได้ว่าเขาคุ้นเคยกับการทำธุรกิจเป็อย่างดี และด้วยความทรงจำของเขาในอีกสามสิบปีข้างหน้า จะไม่เป็เื่ง่ายหรอกหรือที่จะทำเงิน
หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาก็พบว่ายังมีปัญหาอีกมากมาย เนื่องจากตอนนี้เขายากจนมากและไม่มีที่ที่จะไปขอกู้ยืมเงินได้เลย แถมยังต้องแบกรับภาระหนี้นอกระบบอีกมากมายด้วย ในสถานการณ์เช่นนี้ มันยากราวกับพลิก์เลยทีเดียว
นอกจากนี้ ในฐานะนักธุรกิจใหญ่ เขารู้ดีว่าการเริ่มต้นจากศูนย์มีเพียงในเทพนิยายที่เอาไว้ใช้สร้างแรงบันดาลใจและหลอกลวงผู้คนเท่านั้น ในแวดวงของเศรษฐีอันดับต้น ๆ ที่เขาคุ้นเคย ไม่มีใครที่ไม่มีมีภูมิหลังที่มั่นคงเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังได้รับมรดกมาจากพ่อ ธุรกิจเรือเป็ธุรกิจที่กำลังมาแรงในไห่เฉิง
และใน่หัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ เขาไม่มีเวลาที่จะมารอการเติบโตของอสังหาริมทรัพย์ ยุคอินเทอร์เน็ต หรือแม้แต่การลงทุนในโดชคอยน์ในอีกสิบกว่าปีข้างหน้าหรอก เพราะในตอนนี้เขา้าโอกาสในการทำเงินอย่างเร่งด่วน
“แม้ว่าฉันจะรอได้ แต่เสี่ยวหนี่รอไม่ได้แล้ว” หลี่ซีเหวินพึมพำกับตัวเอง เขาหยิบบุหรี่ครึ่งซองออกมาจากกระเป๋ากางเกงตามปกติและกำลังจะจุดมัน แต่กลับต้องผงะโดยไม่ได้ตั้งใจ
“ดีมาก เป็แผลแล้วยังไม่จำ”
เมื่อคิดถึงร่างกายในชาติที่แล้ว เขาก็ยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็โยนบุหรี่ทิ้งไป ซึ่งถือได้ว่าเป็การละทิ้งงานอดิเรกเพียงอย่างเดียวในชีวิตที่แล้วของเขาไปเลย
เวลาหนึ่งทุ่ม เขามาถึงโรงพยาบาลเฉาโจวและซื้อไส้กรอกแฮมมาสามชิ้น ผลไม้หนึ่งถุงและลูกกวาดหนึ่งกำมือด้วยเงินสิบหยวนที่ตัวเองยังไม่ได้จ่ายให้เจ๊อ้วนไป จากนั้นก็เดินเข้าไปในโรงพยาบาล
ถ้าหากเป็เขาเมื่อก่อนนี้จะมาดูแลลูกสาวได้อย่างไร ในตอนนี้เขาคงไปกินเหล้ากับสหายแล้ว ในขณะที่กำลังด่าทอตัวเองอยู่นั้น เขาก็เดินมาถึงมุมบันไดชั้นสามและได้ยินเสียงการสนทนาอยู่ที่บริเวณทางเดิน
“ขอบคุณค่ะ พี่เจียง” เสียงนั้นเป็เสียงของโจวเหวินจิ้ง
“มันสมควรแล้วที่ผมจะมาดูเด็กเสียหน่อย เพราะฉะนั้นไม่ต้องเกรงใจมากนักหรอก”
น้ำเสียงของผู้ชายคนนั้นดูเ้าเล่ห์เล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังเสแสร้งแกล้งทำเป็ห่วงใย หลี่ซีเหวินลอบมองเหตุการณ์โดยไม่รู้ตัวและพบว่าเขารู้จักชายคนนี้ อีกฝ่ายเป็ประธานโรงงานถุงเท้าชื่อ “เจียงเจิ้นเทา”
1K
