ตอนที่ 18: การปะทะกลางป่าไผ่และสตรีผู้มาเยือน
แสงตะวันยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนกำลังลง ลมูเาพัดผ่านทิวทัศน์อันสลับซับซ้อนของหุบเขาด้านหลังสำนักวิถีเมฆา หลินอันแบกตะกร้าสานใบเล็กเดินลัดเลาะเข้าไปในเขตป่าลึกเพื่อค้นหาสมุนไพริญญาตามคำไหว้วานของหอโอสถ บรรยากาศรอบกายเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้ง
ทว่าความสงบนั้นพลันถูกทำลายลงด้วยเสียงโลหะกระทบกันดังกังวานมาจากทิศทางของหุบเหวฝั่งตะวันตก คลื่นลมปราณที่แปรปรวนแผ่ซ่านออกมากระทบิั บ่งบอกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดและตึงเครียด
ชายหนุ่มหยุดชะงัก เขาไม่ได้ปรารถนาจะแกว่งเท้าหาเสี้ยน ทว่าทิศทางนั้นคือเส้นทางเดียวที่จะกลับสู่ตัวสำนัก หลินอันกระชับสายตะกร้าบนบ่า ก่อนจะก้าวเดินต่อไปด้วยจังหวะที่เชื่องช้าแต่มั่นคง ค่ายกลผนึกกายาในร่างทำงานอย่างเงียบเชียบ สะกดกลั้นมวลน้ำหนักและพละกำลังอันมหาศาลเอาไว้อย่างมิดชิด
เมื่อเดินพ้นแนวพุ่มไม้หนาทึบ ภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏแก่สายตา
ท่ามกลางลานดินกว้าง ปรากฏร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ขลิบเงิน นางกำลังกวัดแกว่งกระบี่เรียวยาวในมือเพื่อปัดป้องการโจมตีจากชายฉกรรจ์ชุดเทาสามคนที่ล้อมกรอบอยู่ ใบหน้าของนางถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมหน้าบางเบา ทว่าดวงตากลมโตที่เผยให้เห็นนั้นสุกสกาวดุจดวงดารา แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวและเย่อหยิ่ง ท่วงท่าการใช้กระบี่ของนางพลิ้วไหวและงดงามราวกับการร่ายรำ ทว่าแฝงความเฉียบขาดอยู่ในทุกอณู
กระนั้น จำนวนคนที่เสียเปรียบและร่องรอยหอบเหนื่อย บ่งบอกว่านางถูกไล่ต้อนมาเป็เวลานาน ชายชุดเทาคนหนึ่งสบโอกาส อาศัยจังหวะที่กระบี่ของนางตวัดไปอีกทาง ลอบเร้นกายวูบเข้าไปใน เงา ของก้อนหินใหญ่ ก่อนจะพุ่งตัวออกมาทางด้านหลังของสตรีชุดขาวพร้อมกับมีดสั้นที่อาบด้วยปราณพิษหมายจะปลิดชีพ
หลินอันทอดสายตามองภาพนั้นด้วยความเยือกเย็น เขาไม่ได้ใช้วิชาตัวเบาพุ่งทะยานเข้าไปอย่างวีรบุรุษ ชายหนุ่มเพียงแค่ก้าวเท้าออกไปข้างหน้า อาศัยจังหวะที่ชายชุดเทาพุ่งตัวผ่านจุดที่เขายืนอยู่พอดี ขยับไหล่ซ้ายเข้าไปขวางเส้นทางอย่างเรียบง่าย
กรวบ!
เสียงคล้ายกระดูกลั่นดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายชุดเทาที่สะดุดกึกเข้ากับหัวไหล่ของหลินอัน แรงปะทะจากการพุ่งตัวด้วยความเร็วสูง เมื่อชนเข้ากับร่างกายที่มีความหนาแน่นและมวลน้ำหนักเหนืุ์นับหมื่นเท่า ส่งผลให้ชายชุดเทากระเด็นสะท้อนกลับไปด้านหลัง แขนที่ถือมีดสั้นบิดงอผิดรูป มันกระอักเืออกมาคำโตและสลบเหมือดไปในทันทีโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง
การปรากฏตัวของหลินอันและการล้มลงของพรรคพวก ทำให้ชายชุดเทาอีกสองคนที่เหลือชะงักงัน พวกมันมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวง เมื่อััไม่ได้ถึงคลื่นลมปราณจากตัวชายหนุ่มชุดศิษย์สายนอกผู้นี้ พวกมันก็ตัดสินใจล่าถอย ทะยานร่างหนีหายเข้าไปในป่าลึกอย่างรวดเร็ว
บรรยากาศกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง สตรีชุดขาวลดระดับกระบี่ในมือลง นางหอบหายใจเล็กน้อย ดวงตาสุกสกาวคู่นั้นจ้องมองมาที่หลินอันด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย นางเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่อย่างชัดเจน ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้ใช้กระบวนท่าป้องกันใดๆ เพียงแค่ยืนอยู่เฉยๆ แต่กลับทำให้มือสังหารระดับสูงกระดูกหักได้เพียงแค่การเดินชน
"ขอบคุณศิษย์พี่ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ" นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานใสราวกับระฆังแก้ว แม้จะพยายามรักษากิริยาให้สง่างาม แต่น้ำเสียงนั้นยังคงแฝงความเหนื่อยล้า "ข้ามีนามว่า 'เฟิ่งหย่า' เป็เพียงผู้เร่งเดินทางผ่านมา ไม่คิดว่าจะถูกคนพาลดักซุ่มโจมตี"
"ข้าเพียงแค่เดินผ่านมาพอดี มิได้ออกแรงช่วยเหลืออันใด แม่นางเฟิ่งหย่าปลอดภัยก็ดีแล้ว" หลินอันประสานมือคารวะอย่างสุภาพ เขารับรู้ได้จากกลิ่นอายและบุคลิกของนางว่า สตรีผู้นี้ต้องมีฐานะไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ทว่าเขาก็เลือกที่จะไม่ละลาบละล้วง
ชายหนุ่มก้มลงเก็บสมุนไพริญญาต้นสุดท้ายที่ตกอยู่ใกล้เท้าใส่ตะกร้า ท่าทีผ่อนคลายและไม่ยี่หระต่อสถานการณ์นองเืเมื่อครู่ ทำให้เฟิ่งหย่ายิ่งรู้สึกสนใจในตัวศิษย์สายนอกผู้ลึกลับคนนี้มากยิ่งขึ้น
"ป่าบริเวณนี้ใกล้มืดแล้ว สัตว์อสูรอาจจะออกหากิน หากแม่นางไม่รังเกียจ เชิญเดินตามข้ากลับไปพักเหนื่อยที่เขตชายขอบของสำนักก่อนเถิด" หลินอันเอ่ยชวนอย่างมีน้ำใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำหน้าไปอย่างเชื่องช้า
เฟิ่งหย่ามองแผ่นหลังที่ดูเรียบง่ายแต่มั่นคงของเขา นางเก็บกระบี่เข้าฝักแล้วก้าวเดินตามไปอย่างเงียบๆ ท่ามกลางแสงสีทองยามเย็นที่อาบไล้ไปทั่วผืนป่า การพบพานกันระหว่างบุรุษผู้มวลกายาไร้ขีดจำกัด และสตรีผู้สูงศักดิ์ที่ปิดบังตัวตน ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็ธรรมชาติ
1K
