นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        อัศวินกลุ่มเล็กนั่งล้อมกองไฟ เจียนั่วเองก็นั่งอยู่กับพวกเขาเช่นกัน

       “ท่านเจียนั่วมาเพื่อช่วยพวกเขาแท้ๆ ช่างมิรู้ผิดชอบชั่วดีเสียจริง!”

       ใบหน้าของอัศวินน้อยหน้าเด็กเปี่ยมด้วยความไม่ยินยอม ทุบพื้นด้วยความโมโหอย่างยิ่ง

       “คนหนุ่มคนสาวช่างเจ้าอารมณ์เสียจริๆ ฮ่าๆๆ”

       อัศวินไว้หนวดเคราวัยกลางคนยกขวดสุราขึ้นกระดกไม่กี่อึกก่อนจะเช็ดปาก

       “เจียนั่ว เจ้ากับเจ้านักผจญภัยผู้นั้นมีเรื่องหมางใจกันมาก่อนหรือ? เขามองเจ้าด้วยท่าทางมิพอใจเอามากๆ”

       “...ข้าลองทดสอบเขา นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีสิ่งใดแล้ว” เจียนั่วตอบกลับอย่างกระชับเรียบง่ายเหลือเกิน

       “อุ๊บ แค่กๆๆ...”

       อัศวินหนุ่มอีกคนที่กำลังดื่มน้ำอยู่ด้านข้างถึงกับสำลักโดยพลัน เขายกยิ้มเจื่อนพลางหันหน้ามา

       “ท่านเจียนั่ว ยังจำยามที่ท่านเพิ่งมาถึงได้หรือไม่? พวกเราทุกคนล้วนแต่เคยถูกท่าน ‘ทดสอบหยั่งเชิง’ หนึ่งรอบกันถ้วนหน้า”

       คนสามสิบกว่าคนถูกคนผู้เดียวจัดการจนหมอบอยู่กับพื้น น่าสมเพชถึงขั้นยากลืมเลือนจวบจนบัดนี้

       “ไม่ เป็นเพียงการทดสอบ ถูกเขาหลบได้แล้ว”

       กำปั้นของเจียนั่วกำลังค้ำคาง ดวงตาจดจ้องเปลวเพลิงที่ไร้การพลิ้วไหว

       “พวกเจ้าต่างออกไป กองอัศวินรักษาการณ์บางคนมิยอมรับข้า ข้าจำต้องลงมือจนกว่าพวกเจ้ายอมรับจึงจะหยุด”

       หากเจ้าเปิดเผยฐานะอัศวินเวทออกมาเสียแต่แรก คนทั้งเมืองก็คงมิกล้าแตะเจ้า...

       อัศวินหนุ่มพยายามอดกลั้นคำวิจารณ์เอาไว้ครึ่งค่อนวัน กระนั้นกลับยังมิกล้าเอ่ยออกไป

       “ผลสุดท้ายคือเขาถูกจัดการเข้าแล้ว จากนั้นจึงเริ่มเกลียดท่าน?”

       อัศวินหน้าเด็กทำท่าทางลำพองใจ สร้างบทสรุปที่ตนคิดว่าถูกต้องขึ้นมา

       “ต่อให้ท่านเจียนั่วมิใช้พลังเวทก็สามารถทำให้เขากลายเป็นปลาแห้งได้”

       เจียนั่วส่ายหน้า “ทักษะของเขาไม่เหมือนกับคนในกิลด์นักดาบพเนจรหรือกิลด์นักรบ”

       “นอกรีต? ถ้าเช่นนั้นก็น่าสนใจมิน้อย เห็นทีข้าคงต้องประลองกับเขาสักสองกระบวนท่า”

       อัศวินหน้าเด็กกวัดแกว่งกระบี่ในมือ เดินเข้าไปหาคนทั้งสามด้วยสีหน้าหยามเหยียด

       “นี่ ช้าก่อน...”

       อัศวินหนุ่มคิดอยากจะดึงฉีเอ่อร์เท่อเอาไว้ ทว่ากลับถูกเจียนั่วขวางเสียก่อน

       “ให้เขาเสียเปรียบสักครั้งก็จะกลับมาเอง”

       ใบหน้าของอัศวินหนุ่มฉายแววตกตะลึง “เสียเปรียบ? หรือแท้จริงแล้วคนผู้นั้นเก่งกาจ?”

       เจียนั่วนิ่งเงียบมิเอ่ยสิ่งใด อัศวินไว้หนวดเคราตบบ่าอัศวินหนุ่ม กลิ่นสุราจากปากทำเอาผู้ที่อยู่ด้านหลังมิอาจไม่บีบจมูก

       “นักผจญภัยเป็นพวกซ่อนเหล่ามนุษย์กินคนเอาไว้มิน้อย หากมิจำเป็นต้องยั่วยุก็พยายามอย่าไปยั่วยุ ยามปฏิบัติหน้าที่มิเคยมีเรื่องวุ่นวายอันใดเข้าแทรก พี่หูฝูของเจ้าจึงได้มีชีวิตอยู่จนถึงป่านนี้ เอิ้ก”

       อัศวินหนุ่มพยักหน้าอย่างใช้ความคิด ทว่าหนึ่งประโยคที่ตามมาของหูฝูทำเอาตนเกือบจะหงายหลังเสียแล้ว

       “กำลังวังชามากมายถึงเพียงนั้น มิไประบายบนกายสตรี กลับวิ่งไปหาเรื่องต่อยตีกับบุรุษ? ช่างเป็นเด็กน้อยไร้ความก้าวหน้า”

       อัศวินหนุ่มไร้สิ่งใดจะเอ่ยขณะมองไปทางเจียนั่ว ทว่าใบหน้าของเจียนั่วยังคงฉายแววเย็นชามิต่างกับก้อนน้ำแข็ง มองมิเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

       ......

       โม่จ้านมองอัศวินที่วางมาดโอ้อวดอยู่ตรงหน้าพลันขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ส่วนเก๋อจือที่อยู่ด้านข้างจ้องมองคนทั้งสองด้วยความสนใจ

       “นี่หมายความว่าอย่างไร? เจียนั่วส่งเจ้ามาทดสอบข้าอีกงั้นรึ?”

       ฉีเอ่อร์เท่อชักกระบี่ออกจากฝักพร้อมทั้งกวักมือไปทางโม่จ้าน

       “ข้ามาเอง ได้ยินท่านเจียนั่วเอ่ยว่าทักษะการต่อสู้ของเจ้าพิเศษมาก จึงอยากจะมาขอคำชี้แนะสักไม่กี่กระบวนท่า”

       “...ข้าขอปฏิเสธ”

       โม่จ้านใช้สายตามิต่างกับมองคนบ้ามองอีกฝ่ายปราดหนึ่ง จากนั้นดึงเก๋อจือหันหน้าหนีหมายจะจากไป

       อัศวินเหล่านี้พากันกินอิ่มแล้วไม่มีอันใดทำหรืออย่างไร? เหตุใดแต่ละคนจึงชอบรนหาเรื่องนัก?

       “เคร้ง!!”

       ด้านหลังพลันมีหนึ่งเสียงคำรามกรีดอากาศพุ่งตรงมา โม่จ้านผลักเก๋อจือไปให้ลาถีเท่อ ตามด้วยพลิกฝ่ามือใช้กริชกันกระบี่ยาวของฉีเอ่อร์เท่อเอาไว้

       ...นอกจากนั้นกระทั่งวิธีการก็ยังมิต่างกัน ล้วนแต่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกมิพอใจถึงเพียงนั้น

       ในใจของโม่จ้านบังเกิดความเหลืออด ทั้งสู้และถอยตลอดทาง ทว่าฉีเอ่อร์เท่อยิ่งต่อสู้กลับยิ่งฮึกเหิม เกาะติดโม่จ้านมิต่างกับขนมงาอ่อน เอาแต่สับแต่ฟันดังเคร้งๆ มิยอมเลิกราเสียที

       “เหตุใดจึงมิรุกสู้! รีบลงมือเสียสิ! ฮ่าๆๆๆ!”

       อัศวินตัวเตี้ยหัวเราะร่าขณะเข้าคุกคามในระยะประชิดขึ้นเรื่อยๆ ครอบครองใบหน้าอ่อนเยาว์น่าเอ็นดู แต่กลับมีฝีปากมิต่างกับพวกตัวร้าย โม่จ้านจดจ้องเงาร่างผู้ที่กำลังเข้าประชิดตนอย่างช้าๆ ครั้นหวนนึกถึงภาพยามเจียนั่วลอบโจมตีตน ความโมโหอย่างไร้สาเหตุพลันพุ่งขึ้นสมองภายในชั่วเสี้ยววินาที

       ฉีเอ่อร์เท่อที่กำลังสาแก่ใจจากการโรมรันร้องคำรามหนึ่งเสียง หนึ่งกระบี่ที่ทุ่มแรงฟันลงไปถูกโม่จ้านใช้กริชรับเอาไว้อีกครั้ง ทว่าครานี้ข้อมือของโม่จ้านทั้งบิดและผลักออก บังคับเบี่ยงทิศทางคมมีดออกไป ตามด้วยส่งหมัดขวาพุ่งตรงไปยังใบหน้าของฉีเอ่อร์เท่อ

       พละกำลังของโม่จ้านเพิ่มมากขึ้นอย่างกะทันหัน ฉีเอ่อร์เท่อตอบสนองมิทัน ภายใต้ความลุกลี้ลุกลนทำได้เพียงยกแขนข้างซ้ายขึ้นป้องกันใบหน้า ทว่าโม่จ้านกลับใช้กระบวนท่าหลอกล่อ ครั้นเห็นว่าทั้งกายของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยชุดเกราะแข็งไม่มีที่ให้ลงมือ ตนจึงรีบโยนกริชในมือทิ้งแล้วสอดมือเข้าใต้วงแขนของฉีเอ่อร์เท่อ มือข้างซ้ายคว้ามือขวาที่กำกระบี่ของฉีเอ่อร์เท่อไว้มั่น เอว ไหล่และมือทั้งสามส่วนออกแรงพร้อมกัน

       “อึก---ตึง!!”

       อัศวินที่อาวุธครบมือมิต่างกับกระสอบป่านที่ถูกแบกเอาไว้ หลังหมุนกลางอากาศครึ่งรอบพลันล้มลงบนพื้นอย่างแรง การสาธิตท่าทุ่มเหนือไหล่ช่างได้มาตรฐานจนมิอาจได้มาตรฐานไปยิ่งกว่านี้อีกแล้ว สำเร็จกระบวนภายในหนึ่งอึดใจ ทำเอาลาถีเท่อที่มองดูอยู่ด้านข้างฮึกเหิมขึ้นมา

       ฉีเอ่อร์เท่อถูกทุ่มจนโง่เซ่อเสียแล้ว ทว่าคล้ายโม่จ้านจะยังระบายความแค้นเคืองมิหนำใจ มิรอให้ฉีเอ่อร์เท่อลากเกราะหนักอึ้งลุกขึ้นจากพื้น โม่จ้านพลันเหยียบไหล่ของอีกฝ่ายด้วยหนึ่งฝ่าเท้า ส่งหนึ่งฝ่ามือไปจับช่องว่างด้านข้างของเกราะตรงช่วงอกของคู่ต่อสู้ด้วยมือเดียวพลางดึงอย่างแรง เกราะบริเวณหน้าอกทั้งชิ้นหล่นลงพร้อมกับลวดเหล็กและกลัดกระดุมเหล็กที่ถูกดึงขาด

       ลาถีเท่อเบิกตาอ้าปากค้าง ทางด้านฉีเอ่อร์เท่อถูกขู่จนขวัญกระเจิงเสียแล้ว ในลำคอเปล่งเสียงร้อง “ช่วยด้วย!!” ดังผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน เหล่าอัศวินที่นั่งล้อมกองไฟพากันตื่นตระหนก รีบคว้าหอกยาวเร่งรุดเข้ามาทันที

       “เกิดอันใด...ว้าว”

       หูฝูที่วิ่งอยู่หน้าสุดชะงักฝีเท้า มองเห็นโม่จ้านที่ความขุ่นเคืองบนใบหน้ายังมิเลือนหายไปเป็นอันดับแรก ตามด้วยมองไปทางฉีเอ่อร์เท่อที่นั่งกายสั่นเทาอยู่บนพื้น ยังมีแผ่นเกราะบริเวณอกที่ถูกทำให้เสียหายจนเผยเสื้อซับใน อัศวินเฒ่าเปล่งหนึ่งเสียงอืมอย่างคลุมเครือพร้อมทั้งเผยรอยยิ้มสัปดนออกมา

       เจียนั่วตามมาถึงเป็นคนถัดไป เขามองฉีเอ่อร์เท่อในสภาพจนตรอกแล้วขมวดคิ้ว

       “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?” อัศวินหนุ่มผมน้ำเงินมาถึงสถานที่เกิดเหตุเป็นคนสุดท้าย มองฉีเอ่อร์เท่อที่นำมือทั้งสองข้างปิดหน้าอกด้วยสายตาตกตะลึง

       “คาดว่าคงเป็นเพราะละโมบในความงามคิดอยากจะหาคู่หู ผลสุดท้ายทักษะสู้ผู้อื่นมิได้จนเกือบเป็นฝ่ายถูกใช้กำลังบีบบังคับเสียเอง” หูฝูคาบไม้ตะบองด้วยสีหน้าหยอกเย้าผู้อื่น

       “หูฝูเจ้าหุบปาก!” ใบหน้าของฉีเอ่อร์เท่อแดงก่ำมิต่างกับมะเขือเทศสุกงอม

       “จริง...จริงหรือ? ที่แท้ฉีเอ่อร์เท่อเจ้าชอบแบบนี้นี่เอง...”

       อัศวินหนุ่มเบิกตาโตยิ่งนัก ลูกตาจวนจะถลนออกมาเสียแล้ว

       “เก๋อหลิน สมองเจ้าบวมน้ำแล้วหรืออย่างไร?! อย่าได้เชื่อกระทั่งคำพูดพวกนี้!”

       ฉีเอ่อร์เท่อโมโหจนเสียสติไปเสียแล้ว เขาร้องตะคอกใส่อัศวินหนุ่มอย่างมิอาจคุมอารมณ์

       “ท่านเจียนั่ว โปรดดูแลผู้ใต้บังคับบัญชาให้ดี”

       โม่จ้านไม่นึกสนใจการหยอกล้อเด็กน้อยของพวกเขาไม่กี่คนและส่งสายตาตักเตือนไปทางเจียนั่ว

       “หากผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านมิอาจระงับความบุ่มบ่ามคิดอยากจะก่อกวนพวกเรา เช่นนั้นพวกเราจะใช้วิธีอื่น”

       ฉีเอ่อร์เท่อที่เพิ่งเก็บเสื้อเกราะขึ้นมาชะงักงัน ชี้นิ้วไปทางโม่จ้านด้วยท่าทางแข็งนอกอ่อนใน

       “พวกเราอัศวินรักษาการณ์ได้รับคำสั่งจากท่านเจ้าเมืองให้มาคุ้มกันพวกเจ้า นึกมิถึงว่าพวกเจ้าจะกล้าลงมือกับพวกเรา นับได้ว่าฝ่าฝืนข้อบังคับของเมืองแล้ว!”

       ......

       บรรยากาศเงียบสงัด ใบไม้แห้งใบหนึ่งถูกสายลมพัดเข้าสู่กองไฟ ถูกเผาไหม้จนเกิดเสียงดังเปาะแปะ

       “อุ๊บ...”

       เก๋อจือกลั้นหัวเราะมิไหว มุมปากของลาถีเท่อกระตุกพลางหยิกต้นขาของตนอย่างแรง

       อัศวินถือกระบี่ถูกนักผจญภัยถือกริชซัดจนฟุบหมอบ ยังกล้าวางมาดพูดจาโอ้อวดว่ากำลังคุ้มครอง จะต้องมีใบหน้าที่หนาเพียงใดจึงกล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมา?

       หลังฉีเอ่อร์เท่อพูดสิ่งที่ไม่ผ่านสมองออกมาจึงได้พบว่าทุกคนกำลังใช้สายตามิต่างกับมองผู้ปัญญาอ่อนมองมายังตน ใบหน้าที่แดงก่ำเป็นทุนเดิมเริ่มกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ฉีเอ่อร์เท่อฝืนประคองสีหน้าต่อไปมิไหวแล้วเช่นกัน พลันยกมือกุมหน้าหนีไปอย่างรวดเร็วก่อนมุดหัวเข้าไปในกระโจมของตนเอง

       บรรยากาศกลับมาเงียบสงัดภายในเสี้ยววินาที ทุกคนต่างพากันกลั้นขำ เว้นเสียแต่หัวหน้าทั้งสองท่านที่ใบหน้ายังคงมีไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมา

       “อัศวินของกองกำลังรักษาการณ์ยั่วยุนักผจญภัยที่ต้องคุ้มกัน นี่ก็นับเป็นความรับผิดชอบที่เบื้องบนยอมให้กระทำโดยมิห้ามปรามเช่นนั้นหรือ?”

       โม่จ้านเล่นคริสตัลบันทึกเรื่องราวในมือที่ไม่รู้ว่าโผล่ออกมาตั้งแต่เมื่อใด สายตาคมกริบดุจปลายมีดมุ่งไปทางเจียนั่วที่อยู่ข้างกาย

       “หากสถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก ข้ามิถือสาหากจะส่งภาพทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ท่านเจ้าเมือง”

       อัศวินเกราะเงินขมวดคิ้วเป็นปมยิ่งกว่าเดิมเสียแล้ว เจียนั่วเงยหน้าขึ้นสบตากับโม่จ้าน คิดอยากจะอ่านบางสิ่งจากภายในนั้น

       “นอกจากนั้นข้าหวังว่าพวกเจ้าจะเข้าใจว่า ความอดทนของพวกเรามีขีดจำกัด”

       น้ำเสียงของโม่จ้านไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง ทำให้เก๋อหลินที่หลบอยู่ด้านหลังเจียนั่วถึงกับสั่นสะท้าน

       “พวกเรามิได้ต้องการความช่วยเหลือเกินจำเป็นจากผู้ใดก็สามารถเดินออกจากป่าแห่งนี้ได้อย่างราบรื่น”

       โม่จ้านหัวเราะเย้ยหยันขณะลั่นวาจาทิ้งท้าย ตามด้วยลากลาถีเท่อที่ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเลื่อมใสกลับกระโจม เก๋อจือมองเจียนั่วด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะเดินตามโม่จ้านไปอย่างเงียบเชียบ

       ไอเย็นรอบกายของเจียนั่วแทบจะควบแน่นเป็นของแข็ง ผนวกกับดวงตาเหยี่ยวฉายแววดุดัน ช่างราวกับประติมากรรมน้ำแข็งที่เผยกลิ่นอายกดข่มผู้อื่น ทำเอาเก๋อหลินกับหูฝูถึงกับต้องถอยห่าง

       “เจ้าฉีเอ่อร์เท่อนั่น ความสามารถทำงานให้สำเร็จมีน้อยนิด ทว่าความสามารถทำงานให้พังพินาศกลับมีเหลือเฟือเสียจริง...”