ตอนที่ 12 ข้ายอมท่านเพียงครั้งนี้เท่านั้น
การเตรียมใจของหวางชิงถือว่าดีเลยทีเดียวความกล้าและความเด็ดเดี่ยวที่ต้องเอาตัวเข้าแลกกับเื่บางเื่ที่ไม่สมเหตุสมผลสุดท้ายนี้หวางชิงก็ได้แต่นั่งมองจินอ๋องว่าอีกฝ่ายจะกระทำสิ่งใดกับตนและเขาก็บอกกับตัวเองว่าจะไม่ขัดสิ่งใดเมื่อจินอ๋อง้า
“ท่านอ๋อง...” หวางชิงเอ่ยถามอีกฝ่ายเมื่อจินอ๋องมัวแต่ทำสิ่งใดที่หวางชิงไม่อาจจะรู้เื่ได้แต่จะให้รออยู่อย่างนี้มันก็ไม่ไหวนะ
“เ้ามีสิ่งใดเหตุใดจึงมาที่เรือนของข้าข้าไม่ได้เอ่ยบอกผู้ใดว่าให้เ้ามาที่เรือนข้า”
“เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนพะยะค่ะ”
“เดี๋ยวก่อน...ผู้ใดเข้ามาแล้วจะออกไปง่ายๆเช่นนั้นรึ”
หวางชิงหยุดฝีเท้าก่อนจะหันกลับไปมองจินอ๋องยิ่งเอ่ยวาจามาเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจผู้เป็อ๋องและไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดการสิ่งใดกันแน่
เมื่อหวางชิงไม่สามารถออกไปที่ใดได้เขาก็กลับมานั่งเหมือนเดิมจิตใจที่เตรียมมาพร้อมนั้นได้หายไปกับคำว่ารอนานแล้วผ่านมาหนึ่งชั่วยามแล้วจินอ๋องก็ยังคงอ่านงานราชการอยู่ที่เดิมส่วนหวางชิงก็ง่วงหงาวหาวนอนไปหลายครั้งแล้วเหมือนกัน
“ท่านอ๋อง...”
หวางชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงยานๆเหมือนคนใกล้จะหลับอยู่รอมร่อแม้จะเอ่ยเรียกจินอ๋องไปแต่อีกฝ่ายหาได้ตอบกลับไม่จินอ๋องได้ยินและแอบหันไปมองหวางชิงโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกตอยู่หลายครั้งแล้วต่อให้หวางชิงเรียกเท่าไหร่เขาก็จะทำเป็ไม่ได้ยินก็เท่านั้น
หมับ!!
หวางชิงเบื่อที่จะรอคอยจินอ๋องเขาตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งที่หน้าตักของอีกฝ่ายจินอ๋องเองก็ทำตัวไม่ถูกทำได้เพียงทำตัวแข็งทื่อไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเ้าเด็กคนนี้จะกล้าได้เพียงนี้
“ทำสิ่งใดของเ้า...”
จินอ๋องเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเหมือนจะคุมสติตัวเองเอาไว้ไม่อยู่แม้จะเป็อย่างนั้นแต่เ้าตัวก็ต้องไม่โอนเอียงไปกับท่าทางที่หวางชิงกระทำเด็ดขาดหากจินอ๋องเผลอเล่นตามหวางชิงแล้วเขาจะต้องกลายเป็คนที่แพ้ แพ้หวางชิงเขาไปเต็มๆแน่นอน
“ท่านอ๋อง ท่านกับข้ามานอนกันเถิด”
“...”
หวางชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนจินอ๋องผู้ที่ทำตัวเป็เ้าชายน้ำแข็งบัดนี้เขากำลังถูกความอ่อนโยนของหวางชิงเข้าครอบงำจากจิตใจที่แข็งแกร่งแปลเปลี่ยนไปเป็ส่วนอื่นที่กำลังแข็งขึ้นมาแทนที่เพราะส่วนนั้นถูกหวางชิงบดเบียดอยู่ตลอดเวลา
“อ่าห์...”
จินอ๋องเองถึงกับเผลอร้องออกมาอย่างห้ามไม่ได้เป็ครั้งแรกที่เขาถูกหวางชิงจู่โจมและเป็ครั้งแรกที่หวางชิงยอมเขาถึงขนาดนี้
“ท่านอ๋อง...ข้ายอมท่านเพียงวันนี้วันเดียวหากท่านไม่...นั่นแสดงว่าเหตุการณ์เช่นนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีกเป็ครั้งที่สองนะพะยะค่ะ...”
ไม่ใช่ว่าหวางชิง้าเื่อย่างว่าแต่เขา้าเพียงทำให้มันเสร็จเท่านั้น ส่วนเื่อื่นเขาไม่สนใจเด็ดขาด
“หวางชิง...อ่า เ้าบังอาจ อะอ่าห์...”
จินอ๋องไม่ยอมรับว่ากำลังถูกปั่นป่วนหัวใจแต่เพียงจะเอ่ยปากว่าหวางชิงก็ทำไม่ได้เพราะหวางชิงเองก็มือไม้เร็วกว่าจินอ๋องเขาล้วงมือลงไปยังตรงที่เขานับทับก่อนจะคว้าไปจับท่อนเอ็นที่แข็งทื่อของจินอ๋องพร้อมกับใช้หัวแม่มือขยี้ส่วนปลายเบาๆเพียงเท่านี้ก็ทำให้จินอ๋องทำอะไรต่อไม่เป็แล้ว
ปึ๊ก!!
หวางชิงผลักตัวจินอ๋องให้ล้นและนอนราบไปกับพื้นก่อนจะทำการปลดผ้าของอีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็วส่วนตัวเองนั้นก็ถอดเพียงผ้าที่คุมชั้นนอกเท่านั้น
พรึ๊บ!!
จินอ๋องเองก็ไม่ได้ขันขืนแต่อย่างใดเมื่อเจอหวางชิงกระทำต่อเขาแต่จะให้เป็ฝ่ายที่อยู่ด้านล่างเขาเองก็ไม่ถนัดสักเท่าไหร่จินอ๋องเองจึงพลิกกลับขึ้นไปค่อยตัวอยู่้าแทนที่หวางชิง
“หวางชิง เ้าหลอกล่าข้าเองนะ...”
“หากท่านยังชักช้าข้าจะกลับเรือนเสียตอนนี้พะยะค่ะ”
อึก...ไม่ปล่อยให้หวางชิงได้เอ่ยวาขามากความจินอ๋องก็เข้าจู่โจมโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันเสียได้ตั้งตัวพอถูกกระทำตอบกลับอย่างร้อนแรงหวางชิงก็ถึงขั้นต้องเอามือผลักอีกฝ่ายออก
“ท่านจะฆ่าข้าหรือไงพะยะค่ะแฮร่กๆ...”
“เ้าเป็คนเสนอข้าเองเ้าก็ควรจะอยู่เฉยๆสิหวางชิง...”
อึ๊บ...
หากจะกระทำตรงนี้ก็คงไม่ถึงใจเท่าที่ควรจินอ๋องจึงอุ้มร่างหวางชิงย้ายไปยังเตียงที่แสนนุ่มก่อนจะวางอีกฝ่ายลงอย่างถะนุถนอม
“อย่า...ท่านอ๋องข้ากระทำเองได้พะยะค่ะ”
หวางชิงเอ่ยเสียงห้ามอีกฝ่ายเพราะจินอ๋องจะคว้ามือมาจับเ้าัตัวน้อยของหวางชิงคราวที่แล้วเป็เพราะฤทธิ์ยาหวางชิงจึงปล่อยให้อีกฝ่ายได้กระทำตนแต่เพลานี้มันไม่ใช่เขาเองก็พอที่จะจดจำมันได้ว่าต้องกระทำเช่นไรเมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นคืนนี้
“ทะ ท่านอ๋อง....”
หวางชิงถึงขั้นต้องครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้เพียงจินอ๋องใช้ส่วนปลายของเขาเสียดสีไปกับช่องทางมันก็ทำให้หวางชิงรู้สึกสยิวกิ้วขึ้นมาแล้วจนอีกฝ่ายเผลอปล่อยมือจากเ้าัน้อยแล้วไปกำผ้าปูที่นอนแทนจินอ๋องเห็นดังนั้นจึงรีบคว้าไปจับเ้าัของหวางชิงแทน
“ท่านอ๋อง...”
จินอ๋องคว้าไปจับเพียงไม่กี่อึดใจเ้าัน้อยของหวางชิงก็ขยายตัวอย่างรวดเร็วเห็นอย่างนั้นจินอ๋องก็แอบยิ้มกว้างออกมาทันทีหากอีกฝ่ายไม่ยอมยอมหรือมีส่วนร่วมด้วยมันคงไม่สู้มือของจินอ๋องแต่ที่เห็นมันสู้มืออย่างห้ามไม่ได้
หวางชิงหลังจากที่ถูกปลุกให้ตื่นก็แอบจินอ๋องแทบไม่อยากจะหันไปมองหน้าแม้จะเป็ฝ่ายที่เต็มใจยอมใช้ร่างกายเพื่อแลกกับการอยู่รอดของคนในจวนแต่การที่เขามีอารมณ์ร่วมนั้นมันเป็สิ่งที่น่าอาบและหวางชิงก็รับตัวเองไม่ได้
ตอนนี้มือของจินอ๋องกำลังกระทำให้กับหวางชิงส่วนอีกทางก็พยายามเสียดสีส่วนปลายกับช่องทางเพื่อให้หวางชิงนั้นเปิดทางให้ระหว่างการเสียดสีน้ำที่ไหลออกมาจากท่อนลำของจินอ๋องก็ทำให้เกิดเจลหล่อลื่นจากธรรมชาติ
“ท่านอ๋อง...อะ ซีด...ข้าปวด...ซีด...”
ยิ่งจินอ๋องค่อยกระทำอย่างช้าๆยิ่งทำให้หวางชิงผู้ไม่เคยกระทำเื่เช่นนี้ไปสู่ทรวง์แทบจะทันทีแต่ดูเหมือนหวางชิงจะพยายามกลั้นมันไม่ให้ตรงนั้นปล่อยของเหลวออกมาเพราะเขากลัวว่าหากฉี่ออกมาตอนนี้จินอ๋องเองจะไม่ชอบใจเป็แน่
“อ่า...ซีด...หวางชิงเ้าจะกลั้นมันเอาไว้ทำไมหากเ้าปล่อยมันออกมาแล้วเ้าก็จะรู้สึกสบาย”
“ข้ากลัว...”
“ปล่อย”จินอ๋องเอ่ยเสียงเรียบเชิงเป็การออกคำสั่ง
แม้จะบอกมาอย่างนั้นก็ตามหวางชิงก็ยิงกลั้นมันเอาไว้แต่มันก็ไม่ได้ผลเพราะมันถึงจุดสุดยอดที่ตัวหวางชิงต้องปลดปล่อยมันออกมาแม้จะกลั้นเอามันแต่มันก็ยังไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
“หวางชิง เ้านี่มันจริงๆเลย...”
ที่จินอ๋องต้องเอ่ยออกไปอย่างหัวเสียเพราะหวางชิงไม่ปล่อยออกมาตามธรรมชาติถึงจะเป็อย่างนั้นแต่มันก็เยอะและเลอะเต็มมือของจินอ๋อง
“ท่านอ๋อง...ข้าอึดอัด...”
จินอ๋องเองก็ยังคงงงกับคำพูดของหวางชิงก่อนจะมองมายังด้านล่างและก็ต้องพบว่ามันกำลังเชื่อมต่อกันอยู่แม้จะเป็เพียงส่วนปลายก็ตามที แต่มันก็ทำให้หวางชิงรู้สึกอึดอัดแล้ว
“อย่าบ่นเ้าเป็ผู้้าเองมิใช่รึ”
“แต่ข้า อะ....ทะ ท่าน อ๋อง...”
จินอ๋องไม่รอช้ารีบจัดการก่อนที่อีกฝ่ายจะก่นด่าเขาไปมากกว่านี้เมื่ออีกฝ่ายเผลอเขาก็รีบดันตัวเข้าไปจนสุดทำให้อีกฝ่ายนั้นไม่มีโอกาสได้บ่นอีก
พอเข้าไปได้จนสุดจินอ๋องก็ค่อยขยับเข้าออกอย่างช้าๆพอได้ที่เขาก็เริ่มใส่ความเร็วขึ้นเพื่อที่จะให้หวางชิงได้ครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้
“ซีด....อ่า...อ่า...ซีด...”
ยิ่งตอนที่ถูกหวางชิงบีบรัดจินอ๋องเองก็เสียววาบไปทั้งตัวยิ่งกระแทกเร็วขึ้นเท่าใดแรงบีบรัดก็แรงขึ้นเท่านั้น
“ท่าน อ๋อง อะ อะ ...ซีด....ช้าก่อน..อะอะ”
“ซีด...เ้า อ่าห์...อ่า...”
จินอ๋องยอมหยุดตามที่หวางชิงขอแต่มันก็ยังทำให้จินอ๋องต้องเผลอครางออกมาเพราะความเสียวซ่านของแรงบีบรัดที่หวางชิงมีต่อจินอ๋อง
“หวางชิงเ้าหยุดรัดข้าได้แล้วซีด....อ่า อ่าห์...”
จินอ๋องกะว่าจะเริ่มขยับต่อแต่ถูกหวางชิงรัดจนเขาเองต้องยอมปลดปล่อยมาไปในตัวของหวางชิงอย่างห้ามไม่มาพร้อมกับแรงกระตุกสองถึงสามครั้ง...ส่วนหวางชิงเองก็รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ถูกฉีดพุ่งเข้าไปในตัวจนรู้สึกร้อนวูบวาบ
“หวางชิง...ซีด....แฮร่กเ้ามันหลอกข้า...แฮร่กๆ”
“ข้ามิได้หลอกท่าน....เอามันออกไปพะยะค่ะแฮร่กๆ...”
เพราะน้ำรักของจิงอ๋องเยอะจนเยิ้มออกมาตามช่องทางทำให้หวางชิงสามารถเขยิบตัวออกและถอนเ้ามันกรของจินอ๋องหลุดออกได้
ส่วนจินอ๋องนั้นยังงงอารมณ์ค้างเติ่งกับการที่เขายังไม่ถึงจุดสุดยอดอย่างที่คาดหวังถึงแม้มันจะถูกปลดปล่อยออกไปแล้วแต่เขาเองยังไม่สุดจริงๆ
“หวางชิง...ข้ายังไม่...”
“ข้าจะให้ท่านเพียงครั้งนี้ครั้งเดียวพะยะค่ะจากนี้ไปท่านกับข้าก็ไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว หากท่าน้าเช่นนี้ท่านจงแต่งชายาเข้าจวนเถิดข้าเป็เพียงบ่าวไพร่แถมยังเป็ชายชาติบุรุษ...”
“เ้าจะไปไหน?”
จินอ๋องเอ่ยถามหวางชิงเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังสวมเสื้อผ้าแล้วพยายามเดินออกไปจากเรือนของเขาจินอ๋องจะปล่อยให้หวางชิงกลับออกไปง่ายๆอย่างงั้นหรอ?
“ข้าจะกลับเรือนของข้าท่านอ๋องจงวางใจข้าไม่เคยเคืองโกรธท่าน”
“นอนกับข้า...”
“ไม่พะยะค่ะ”
“เ้าฟังข้าให้จบก่อนหวางชิงคืนนี้นอนกับข้าเท่านั้นข้าไม่คิดสิ่งนั้นแล้ว”
หวางชิงหยุดขบคิดเื่ที่จินอ๋องเอ่ยกับเขานอนกับท่านอ๋องรึ...คงไม่ใช่เื่อย่างนั้นแน่นอนพอวางใจได้หวางชิงจึงตอบกลับท่านอ๋องของเขาไปว่า
“ได้พะยะค่ะหากไม่มีเื่เช่นนั้น...งั้นข้าจะไปนอนตรงนั้นพะยะค่ะ”
หวางชิงเอ่ยตอบพร้อมกับชี้นิ้วไปยังเตียงที่สำหรับนอนเล่นของจินอ๋องก่อนที่เ้าตัวจะเดินไปตรงนั้นแล้วขึ้นไปนอนโดยไม่หันกลับมาเหลียวแลดูจินอ๋องเลยว่าตอนนี้เขาทำท่าทางหน้าตายังไงและกำลังมีความรู้สึกนึกคิดอย่างไร
“หวางชิง...”
“ข้าง่วงแล้วท่านอ๋อง”
จินอ๋องทำหน้าไม่พอใจแต่จะทำอารมณ์ที่โกรธไปไม่ได้หากเป็เช่นนั้นหวางชิงคงออกไปจากเรือนของเขานอนก็นอนเพียงหวางชิงอยู่ที่เรือนคืนนี้ด้วยก็ยังดีดีกว่าที่หวางชิงกลับไปที่เรือนของเขา
หวางชิงข้าจักทำอย่างไรเพื่อให้เ้าหันมามองข้าบ้าง
“ฝันดีชายาของข้า...”
จินอ๋องเอ่ยออกไปไม่ดังมากนักก่อนจะล้มตัวนอนลง...
38K
