หวามรักซาตานร้าย_End

        ลลินทิพย์คิดถึงเรื่องเมื่อคืน ก็ทำให้ใบหน้าสวยหวานเบ่งบานด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข เธอไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้กุมหัวใจมาเฟียตัวพ่อ แถมเป็นมหาเศรษฐีระดับต้นๆ ของประเทศนี้ด้วย

        ใครว่ามาเฟียจะใจร้าย โหดเหี้ยม อำมหิตกันทุกคน เธอขอยกเว้นหนึ่งคนล่ะ ซึ่งก็คือสามีของเธอ ที่เขาทำตัวน่ารักกับเธอมาโดยตลอด

        “อ๊ะ!!... ซาร่า นั่นจะไปไหนกันน่ะ?”

        ลลินทิพย์เห็นซาร่า แม่บ้านและสาวคนรับใช้อีกสองคนเดินออกมาจากภายในคฤหาสน์ ซึ่งตอนนี้ลลินทิพย์นั่งเล่นอยู่ที่ศาลานั่งเล่น เธอจึงร้องตะโกนถามอย่างสงสัยใคร่รู้ ซาร่าได้ยินเสียงลลินทิพข์ จึงพาสาวคนรับใช้สองคนเดินเข้ามาใกล้ๆ ลลินทิพย์

        “พวกเรากำลังจะไปเดินตลาดกันน่ะค่ะ นายหญิง”

        ซาร่าและสาวคนรับใช้สองคนเดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ ลลินทิพย์ ก่อนจะกล่าวอย่างนอบน้อม ลลินทิพย์ได้ยินว่าจะไปเดินตลาดกัน ดวงตากลมโตคู่สวยเปล่งประกายเจิดจ้า ปากบางจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มกว้างอย่างสนอกสนใจ

        “ไปตลาดกันเหรอ!... งั้นฉันขอไปด้วยคน ตั้งแต่อยู่ที่นี่ยังไม่เคยได้เห็นตลาดของที่นี่เลยว่าเป็นยังไง ไม่รู้จะเหมือนกับตลาดสดที่ไทยหรือเปล่า”

        ซาร่าและสาวคนรับใช้ ได้ยินคำพูดของผู้ที่เรียกขานว่านายหญิง ก็ต่างพากันหันมองหน้ากัน คือก็งงๆ สงสัยอะนะ ทำไมนายหญิงถึงอยากจะไปเดินตลาดด้วย ทั้งที่น่าจะอยากไปเดินซูเปอร์มาเก็ตใหญ่ๆ ดังๆ นั้นจะดีกว่าอีก

        “เดี๋ยวรอแป๊บนะ ขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

        “เป็นอะไรหรือคะนายหญิง!!??... ไม่สบายหรือคะ!!??”

        ลลินทิพย์กระตือรือร้น รีบลุกขึ้นยืน แต่จังหวะหนึ่งเกิดอาการวิงเวียนขึ้นมา จนต้องยื่นมือไปจับเสาศาลา ซาร่าตกใจรีบเดินเข้ามาจับพยุงร่างบางของนายหญิงเอาไว้ ขณะเดียวกันก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

        “แค่รู้สึกหน้ามืด วิงเวียน คงจะลุกขึ้นเร็วไปหน่อยน่ะ ตอนนี้หายแล้ว เดี๋ยวซาร่ารอแป๊บหนึ่งนะ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวมา”

        ลลินทิพย์ยิ้มให้ซาร่า บอกกล่าวอาการที่เป็นให้ฟัง แต่ก็เป็นเพียงแค่ชั่วขณะ อาการที่ว่านั้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง เธอจึงไม่ได้สนใจที่จะคิดสงสัยแต่อย่างใด เพราะสิ่งที่เธอสนใจคือตลาดโน้นแล้ว

        วันนี้ลูเซี่ยนออกไปทำงาน เธออยู่บ้านเฉยๆ จึงคิดว่าได้ออกไปเดินเล่นบ้างก็คงดี และเธอก็ไม่ได้ไปคนเดียว แต่ไปกับแม่บ้านและสาวใช้อีกตั้งสองคน ลูเซี่ยนก็คงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง

        ลลินทิพย์เดินออกจากศาลานั่งเล่น เดินหายเข้าไปในคฤหาสน์ โดยมีสายตาของซาร่ากับสาวคนรับใช้มองตาม ก่อนจะหันมามองหน้ากันอีกครั้ง อย่างไม่รู้จะเอายังไงดี

        “เอายังไงล่ะคุณแม่บ้าน นายหญิงจะไปด้วยอย่างนี้น่ะ?”

        “ก็จะเอายังไงได้ล่ะ ก็ต้องเป็นตามนั้นแหละ ไปๆ ไปบอกให้คนขับรถเอารถออก และไปบอกอิวานด้วยว่านายหญิงจะไปตลาดกับพวกเรา”

        อิวานที่ซาร่ากล่าวถึงนั้น ก็คือบอดี้การ์ดที่คอยติดตามดูแลรักษาความปลอดภัย สาวคนรับใช้หนึ่งคนรับคำสั่งจากซาร่า แล้วรีบเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ เพื่อไปทำตามที่ซาร่าสั่ง ส่วนซาร่ากับสาวใช้อีกคน เดินไปรออยู่ที่หน้าคฤหาสน์

        พอลลินทิพย์เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ก็เดินออกมาที่หน้าคฤหาสน์ ก็เห็นมีรถตู้คันหรูมาจอดรอ และทุกคนก็มายืนเตรียมพร้อมกันอยู่แล้ว เธอเลิกคิ้วโก้งโค้งคู่สวย ไม่คิดว่าเธอจะออกไปข้างนอกทั้งที จะต้องขนกันไปหลายคนขนาดนี้ แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเข้าใจได้ว่าพวกเขาทำตามหน้าที่

        “ปะ ไปกัน”

        ลลินทิพย์หันไปเอ่ยกับซาร่าและสาวคนรับใช้สองคน ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งในรถตู้คันหรู ที่คนขับรถเปิดประตูรถรออยู่ก่อนแล้ว

        พอลลินทิพย์เข้าไปนั่งเรียบร้อยแล้ว คนอื่นๆ ก็ขึ้นรถตามๆ กันไป จนครบหมดทุกคน แล้วรถตู้คันหรูก็ค่อยขับเคลื่อนออกจากหน้าคฤหาสน์ วิ่งตามถนนผ่านประตูรั้วสีขาวออกสู่ถนนหลัก

๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘