Architecture อาสาสถาปัตย์
ตอนที่ 10 ประชุมรอบที่ 2
ภัตตาคารอาหารจีนแห่งหนึ่งย่านบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ลูกค้ามีระดับต่างพากันขับรถมาชิมรสชาติที่ร้านแห่งนี้ไม่ขาดสาย แม้จะมีพื้นที่ขนาดกว้างพอสมควรแต่ก็ยัถือว่าแน่นขนัดเพราะจำนวนคนที่มากพอๆ กัน และมีพื้นที่ส่วนด้านในสุดถูกกันไว้เป็ที่อยู่อาศัย ตึกสูงกว่าสี่ชั้นเป็โซนที่พักของครอบครัวเ้าของร้าน ชั้นหนึ่งเป็ส่วนของสระว่ายน้ำกับสวนที่ถูกตัดแต่งเป็อย่างดี ชั้นสองเป็ห้องรับแขกและที่รับประทานอาหาร คล้ายๆ กับเป็พื้นที่ส่วนกลางของบ้านที่สมาชิกจะมาใช้ตอนอยู่ร่วมกัน และชั้นถัดขึ้นไปอีกสองชั้นล้วนเป็ห้องนอน
ซึ่งบริเวณห้องนอนชั้นบนสุดฝั่งที่ถือเป็ห้องที่เล็กที่สุดของบ้านในตอนนี้กำลังมีความเคลื่อนไหวของเ้าของห้องที่ไม่ได้นอนติดต่อกันมาย่างเข้าสู่วันที่สามแล้ว และก็กำลังมีตัวก่อกวนให้เขาไม่ได้นอนนั่งอยู่ร่วมห้องด้วย
“พี่รบ แม่บ่นว่าโทรหาไม่ติด โทรกลับหาแกหน่อย แล้วก็…เมื่อไหร่จะกลับคอนโดตัวเองอะ?” ออกศึกพยายามสะกดจิดตัวเองให้ไม่โมโหใส่นักรบพี่ชายคนโตที่ไม่รู้ทำไมถึงได้มานั่งเฝ้าเขาอยู่ในห้องได้ ฝ่ายนั้นเอาแต่กดเกมของเขาโดยไม่เอ่ยปากขอสักคำว่าเ้าของอนุญาตไหม แต่ช่างเื่เกมเหอะ ไม่เข้าใจมากกว่าว่าทำไมถึงกลับมาบ้านใหญ่เอาหัววันแบบนี้ ทั้งที่ตัวเองก็มีคอนโดอยู่กลางเมืองแท้ๆ
แล้วร้าน ‘นักรบพบรัก’ น่ะไม่ไปดูหรือไง มานั่งทำไรอยู่ที่บางใหญ่ล่ะ?
“บอกแม่มือถือพัง”
“ได้” เขายอมรับคำตอบของพี่ชายโดยดี แต่ก็ยังมองเขม่นไปยังนักรบเพื่อให้พี่ชายยอมลุกออกไปจากห้องของเขา แต่ก็รู้ดีว่าพี่มันไม่มีห้องส่วนตัวที่บ้านแล้วก็เลยไล่ด้วยการ...
“กลับคอนโดได้แล้วมั้ง…” บอกเสียงขุ่นเพราะง่วงมาก
พี่แจน รุ่นพี่ปีสามที่ตามจีบเขามาสักระยะ ตื๊อให้เขาไปช่วยตัดโมแล้วก็เอาแต่อ้างถึงสิ่งที่เขาเผลอตกปากรับคำไปก่อนหน้านี้จนเขาปฏิเสธไม่ได้เลย ไม่น่าปากพล่อยเลยไอ้ศึก เลยต้องมาตกระกำลำบากอยู่อย่างนี้ แล้วพี่แจนนี่อย่างกับจิ้งจก ทำไมตื๊อเก่งนักก็ไม่รู้ สะบัดยังไงก็ไม่พ้นตัว
“คอนโดก็พังอะ” นักรบตอบแทบจะในทันทีที่ถูกถาม เอาจริงๆ ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกอารมณ์เสียละ พวกเขาประสานสายตากันนิ่ง จนในที่สุดพี่ชายคนโตของเขาก็พูดต่อพร้อมยักไหล่
“พังจริง ไม่เชื่อถามเตย”
“พี่เตยเตี๊ยมกับพี่ละไง โอ๊ยพี่ ศึกไม่ได้นอนมาหลายวันแล้วนะ ขอนอนหน่อยได้มั้ย!” พูดมาถึงตรงนี้เขาก็เผลอขึ้นเสียงใส่นักรบผู้พี่ไปเรียบร้อยโรงเรียนออกศึก ถ้าใครเคยอดนอนนานๆ จะรู้ว่าถ้ามีใครมากวนตอนกำลังจะได้นอนนี่มันน่าหงุดหงิดมากจริงๆ
แล้วพี่เตย ลูกสาวเ้าของอู่ซ่อมรถที่อยู่บ้านใกล้ๆ เนี่ย พี่เขาเป็เพื่อนพี่รบมาั้แ่เด็กอะ คู่นี้น่ะเกิดปีเดียวกัน ห่างไม่กี่เดือน มีสิทธิ์ที่จะเตี๊ยมกันไว้แล้วชัวร์ๆ เขารู้ทันหรอก
“ก็นอนดิ เดี๋ยวปิดเสียงเกม”
“พี่รบ!”
ออกศึกเริ่มคิ้วกระตุก เขาคิดว่าบางทีอาจจะต้องด่าพี่ชายก่อนนอนสักหน่อย
“เรียกทำไมอะ ไม่ได้กวนตีน ไม่มีบ้านอยู่จริงๆ” ใบหน้าตี๋ของพี่ชายที่ละม้ายคล้ายคลึงกับหน้าเขาขมวดคิ้วทำหน้ายุ่ง อันที่จริงเขาจะเชื่อให้ก็ได้นะ แต่ทำไมพี่รบไม่ไปนั่งเล่นเกมที่ห้องนั่งเล่นตรงชั้นสองอะ มากวนคนไม่ได้นอนอยู่ได้ เขาเลยออกปากไล่อีกที
“งั้นพี่ไปเล่นชั้นสอง คนจะนอนว้อย” ออกศึกตัดสินใจดุนหลังพี่ชายคนโตไปที่หน้าประตูห้องนอน ก่อนจะปิดประตูใส่อีกฝ่ายเสียโครมใหญ่อย่างบ่งบอกถึงอารมณ์โกรธ เขาพุ่งตัวกลับมาที่เตียงนอน ขณะที่ใกล้จะเคลิ้มหลับหลังผ่านไปราวห้านาทีอยู่นั้นเอง
ออด…
โว้ย! ใครมาบ้านตอนนี้ แล้วจะกดออดทำไม คนง่วงนอนโว้ย!!!
ออกศึกลุกขึ้นนั่งอย่างหงุดหงิด ใต้ตาของเขาดำคล้ำมาสักพักจากการอดนอนแบบที่มองเห็นได้ชัดเจน มือหนักยกขึ้นขยี้ผมตัวเองไปมา เขาถอนหายใจเสียงดังก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้น ไม่นงไม่นอนมันแล้ว ออกไปมหา’ลัยก็ได้
แต่พอเดินไปรื้อเก๊ะหากุญแจรถ เขาก็นึกออกว่ารถของเขาเพิ่งลากเข้าอู่พี่เตย เพื่อนสนิทของพี่รบไปเมื่อเช้านี้สดๆ ร้อนๆ ด้วยอาการสตาร์ทไม่ติด เขาถึงกับถอนหายใจอีกรอบแต่ก็คิดว่าตัวเองคงนอนไม่หลับแล้วเลยเดินออกจากห้องนอน จังหวะที่เปิดประตูออกก็เจอเข้ากับพี่ชายคนรองของตัวเองที่มีห้องนอนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา
“พี่ทัพกลับมาทำไรที่บ้านอะ”
พี่ชายคนนี้น่ะไม่ค่อยจะอยู่บ้าน เพราะเ้าตัวขอให้แม่เช่าหอใกล้มหา’ลัยไว้อยู่โดยการอ้างเื่เรียน แต่อันที่จริงก็แค่มันไม่ชอบอยู่บ้านเท่าไหร่ ถ้าอยู่หอไปกินเหล้าแล้วจะกลับดึกเท่าไหนก็ได้ไง พี่ทัพหรือกองทัพน่ะสายคอทองแดง ซึ่งอันที่จริงเขาเองจะทำแบบนั้นก็ได้เช่นกัน แต่เขาชอบบ้านกับห้องนอนของตัวเองมากกว่าเลยตัดสินใจไม่ขออยู่หอ
“เออเว้ย ถามทุกคนเลย พี่รบก็เพิ่งถามเมื่อกี้เนี่ย” กองทัพในเสื้อยืดสีแดงลายมาริโอ้กับกางเกงยีนส์บ่นแต่ไม่ตอบคำถาม ออกศึกเองก็ไม่ได้คิดจะสนใจเลยเปลี่ยนไปถามเื่อื่นแทน
“พี่จะไปมอปะ รถศึกเข้าอู่อะ อยากไปมอ” ถ้ามันไม่ไปมหา’ลัย เขาก็จะต้องเรียกแท็กซี่แล้วล่ะ ได้แต่ภาวนาให้พี่ชายคนดีจะไปมหา’ลัยเหมือนกัน...
“ไปๆ รอแป๊บดิ เดี๋ยวเอาเสื้อช็อปก่อน นี่แวะมาบ้านมาเอาเสื้อเนี่ย จะเข้าคณะเหมือนกัน” แล้วออกศึกก็สมใจอยาก มีรถให้นั่งไปมหาวิทยาลัยฟรี ทั้งคู่สอบติดที่เดียวกันแต่คนละคณะและเข้าห่างจากกันสามปีการศึกษา ขณะที่คนน้องอยู่ปีหนึ่ง คนพี่อยู่ก็อยู่ปีสี่แล้ว กองทัพเรียนคณะวิศวะฯ ถึงแม้จะติดทั้งเหล้าและเกมเป็บ้า แต่เกรดเฉลี่ยก็คือจองเหรียญทองอยู่
ระหว่างที่อยู่บนรถด้วยกัน สองพี่น้องก็ผลัดกันถามสารทุกข์สุขดิบพอประมาณ
“แล้วทำไมแกอยู่บ้านวะวันนี้ ไม่มีเรียนอ่อ” พี่ชายเป็คนตั้งคำถาม
“มี แต่โดด ง่วงอะ กลับมาถึงบ้านรถเสียก็เลยให้พี่เตยมาลากไปอู่ เสร็จแล้วพอจะนอนพี่รบก็มานั่งเฝ้าที่ห้อง สรุปก็ไม่ได้นอนอยู่ดีอะ” ออกศึกเล่าสถานการณ์ชีวิต่เช้าให้กองทัพฟัง คนเป็พี่มองตาลึกโหลของน้องชายแล้วก็อดถามต่อไม่ได้
“ตาโหลชิบหาย ไม่ได้นอนนี่คือทำไรวะ อย่าบอกนะตัดโม”
“เก่ง”
“โห ไอ้เหี้ย ใช้ชีวิตผู้ชายวัยเรียนไม่คุ้มเลยว่ะ” หนุ่มวิศวะสบถใส่น้องชาย เขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะบ้าเรียนคณะนี้ ทั้งที่เขาบ้าเกมจะตาย
“ไม่ใช่งานตัวเองด้วยอะดิ แต่มีพี่ปีสามมาตื๊อให้ไปช่วยแล้วเผลอรับปากไป”
“ผู้หญิง?” กองทัพยิ้มกริ่ม เขาละสายตาจากถนนมามองด้วยสายตาเ้าเล่ห์
“อื้อ” ออกศึกพยักหน้ารับ ใจจริงตอนนี้อยากจะหลับ แต่ก็ไม่ได้คุยกับพี่มันนานแล้วก็เลยยังเลือกคุยกับมันต่อไปแบบประหยัดถ้อยคำ เผื่อมันจะรับรู้ความ้าของเขาบ้าง
“ฮั่นแน่ อนาคตแฟนปะวะมึง?”
“ไม่อะพี่ ยังไม่อยากมี”
ถ้าจะมีก็ไม่ใช่พี่แจนแน่ๆ… ดูทรงแล้วถ้าได้คนนี้เขาน่าจะปวดหัวหนักมาก
“อะไรวะ ชีวิตหดหู่ชิบหาย ไม่มีสาวเข้าตาบ้างอ่อ?”
เขานิ่งคิดตามคำพูดของพี่ชาย จริงๆ เขาก็รู้จักผู้หญิงอยู่หลายคน ถ้าจะให้มองหาคนที่เข้าตาหรอ หลังจากนึกๆ ได้สักพักก็อยากจะตอบออกไปว่าไม่มี แต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆ เขาก็นึกถึงชื่อ ‘ยิปโซ’ อาจเพราะเขาชอบชื่อนี้ ดูเป็ชื่อเท่ๆ ชื่อนึง แต่ว่าก็แค่ชอบชื่อนั่นแหละและเขาก็อยากเป็เพื่อนกับยิปโซมากกว่าอยากเป็อย่างอื่น
“ไม่มีอะพี่ทัพ”
พี่ชายคนรองของเขากระเซ้าเย้าแหย่อยู่อีกพักใหญ่จนกระทั่งถึงจุดหมายปลายทาง กองทัพส่งเขาลงที่หน้าคณะสถาปัตย์ฯ อันที่จริงเวลาบ่ายกว่าๆ เกือบจะเย็นประมาณนี้น่ะเขาเข้าเรียนอะไรไม่ทันแล้ว ที่ตัดสินใจมาน่ะก็เพราะจำได้ว่าวันนี้มีประชุมของสมาชิกค่ายอาสาสถาปัตย์ครั้งที่ 19 ่เย็น ครั้งนี้เป็การประชุมครั้งที่ 2 แล้ว ซึ่งตอนแรกเขากะจะโดดทั้งเรียนและประชุมก็เลยกลับบ้านไป แต่สุดท้ายพอนอนไม่ได้สักทีก็เลยคิดว่ามาประชุมด้วยสักหน่อยก็ได้...
398
