บุรุษเกรียงไกรผู้ไม่เคยต้องปรนนิบัติสตรีนางใดบัดนี้กลับนั่งเช็ดใบหน้าและลำคอให้กับสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็เมียอย่างทะนุถนอมไม่เคยเป็มาก่อน
"อือ...อย่ากวนคนจะนอน"
คนที่นอนอ่อนระทวยอยู่โวยวายพร้อมกับปัดสิ่งที่มารบกวนร่างกายเธอออก แทนที่เขาจะไม่พอใจในตัวนางกลับยิ้มเอ็นดูในความน่ารักของนาง
"เ้ากลับมาหาข้าแล้วจิติญญาของเ้ากลับมาสู่ร่างที่แท้จริง ข้าจะไม่ปล่อยให้เ้าไปไหนได้อีกเหนียงเหนียง"
ั้แ่เล็กจนโตจางิ่แทบจะจำอดีตชาติของตัวเองได้ทั้งหมด เขาออกตามหานางทุกหนทุกแห่งแต่ก็ไม่พบจนมาเจอฟางเหนียงที่หน้าตาคล้ายกับนางในฝันเขามากแต่เหมือนจิติญญาจะไม่ใช่นาง
เขามีโอกาสได้เจอกับแม่หมอที่เป็คนเก่าแก่ของตระกูลนับถือมานาน นางได้บอกเอาไว้ว่าสตรีที่เขารอค่อยจะกลับมาในอีกไม่ช้า ทั้งตัวตนและจิติญญาของนางที่แท้จริงจะกลับมาเพื่อให้เขาได้แก้ไขอดีตที่เคยผิดพลาด
แม้จะใช้เวลาหลายปีในการรอคอยแต่พอมาตอนนี้ พอได้เห็นหน้านางในฝันแบบเต็มตามันชั่งคุ้มค่าแก่การรอคอยซะเหลือเกิน ใบหน้าคมโน้มลงไปใกล้ๆแล้วมอบจูบเบาที่ริมฝีปากฉ่ำเบาแล้วรีบผละออกก่อนที่จะหักห้ามตนเองไม่ได้ไปมากกว่านี้
"พี่บุญธรรมท่านกลับมาแล้ว ข้าดีใจที่สุดเลยเ้าค่ะในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว"
จางลี่รีบเข้าไปกอดแขนของพี่บุญธรรมแน่นโดยลืมสถานะของตัวเองไปเสียสนิท ได้แต่คิดว่าพี่บุญธรรมเอ็นดูเธอมาแต่ไหนแต่ไรคงไม่กล้าทำอะไรแน่นอน
"ข้าเคยบอกเ้าแล้วนะจางลี่ชายหญิงมิควรใกล้ชิดกันแบบนี้โดยเฉพาะข้าที่ออกเรือนแล้ว " อ๋องจางิ่ตำหนินางที่ทำตัวรุ่มร่ามแบบนี้ต่อหน้านางกำนันที่เดินผ่านไปมา
"ขออภัยเ้าค่ะ ข้าดีใจจนลืมไปหมด" จางลี่พูดด้วยสีหน้าสลด
"ข้าได้ยินข่าวว่าฟางเหนียงนางเคยหายตัวไปเ้ารู้เื่นี้หรือไม่"
แม้จะให้คนสืบจนรู้ต้นสายปลายเหตุแล้วแต่อ๋องจางิ่ก็อดที่จะถามจากนางไม่ได้
"มะ...ไม่ทราบเ้าค่ะ วันนั้นข้าอยู่แต่ในห้องของข้าไม่ได้ออกไปที่ใดจริงๆนะเ้าคะ" จางลี่ตอบด้วยความร้อนรนใจกลัวพี่บุญธรรมจะจับได้แล้วลงโทษนาง
"ดี! ถ้าเ้ารู้เห็นเื่นี้แล้วทำเป็นิ่งเฉยไม่บอกข้า ข้าคงไม่เก็บเ้าเอาไว้ เ้าก็รู้ข้าไม่ชอบพวกทรยศหักหลัง"
"พี่บุญธรรม อึก! เหตุใดท่านถึงพูดเช่นนี้ ถึงแม้ข้าจะรักท่านแต่ข้าก็ไม่มีวันทำร้ายนางเพื่อให้ได้อยู่กับท่านหรอกเ้าค่ะ พี่บุญธรรมสบายใจได้"
จางลี่กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวนางสู้อุตส่าห์รอมาหลายปีนานๆเจอกันสิ่งที่ชายที่นางรักพูดออกกลับมีแต่ความโกรธเคียงและเป็ห่วงเป็ใยสตรีนางอื่น
"จางลี่ความรักที่เ้ามีให้ข้า ข้าเคยบอกเข้าชัดเจนแล้วนะว่ามันเป็ไปไม่ได้ ข้ามีสตรีที่ข้ารักอยู่แล้วหากเ้ายังจัดการความรู้สึกตนเองไม่ได้งั้นก็ไปที่หุบเขาหวงซานระงับจิตใจตัวเองได้แล้วค่อยกลับมา"
"ไม่นะเ้าคะ พี่บุญธรรม ฮือๆ"
อ๋องจางิ่ไม่สนใจเสียงร้องไห้คร่ำครวญของนาง ในเมื่อนางทำผิดแล้วไม่ยอมรับนี่ถือว่าเป็โทษที่เบาที่สุดแล้วที่เขาจะมอบให้นางแทนที่จะสั่งตัดหัวนางเสีย
มะลิสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงงและเวียนหัวไม่หาย ไม่คิดว่าเหล้าที่นี่จะแรงขนาดที่เธอเมาไม่รู้เื่แบบนี้
"คุณหนูท่านตื่นแล้ว"
"ผิงข้ากลับมาได้ยังไงเมาขนาดนั้นเ้าแบกข้ามาเหรอ โอ้ยมึนหัวจัง" หญิงสาวถามด้วยความมึนงงบ้านหมุนไปหมด
"ไม่หรอกเ้าค่ะ ท่านอ๋องแบกท่านกลับมา"
"ท่านอ๋อง? หมายถึงอ๋องจางิ่น่ะเหรอ" มะลิถามด้วยความใ เขากลับมาแล้วงั้นเหรอ...
"เ้าค่ะ "
"แล้วท่านอ๋องนั่นว่าอะไรข้าไหม" ไม่คิดเลยว่าเธอจะเมาจนจำอะไรไม่ได้ขนาดที่มีผู้ชายแบกกลับห้องมะลิยังไม่รู้เลยให้ตายเถอะ
"ไม่เห็นว่าอะไรนะเ้าคะ แต่เมื่อเช้าคุณหนูจางลี่นางโดนท่านอ๋องให้ไปปฏิบัติธรรมที่เขาหวงซานด้วยเ้าค่ะ เห็นบ่าวลือกันว่านางบอกรักท่านอ๋องต่อหน้าทุกคนและที่ท่านอ๋องไม่พอใจมากๆก็เหมือนจะเป็เื่ที่ท่านหายตัวไปด้วยนะเ้าคะ "
แปลกทำไมผู้ชายคนนั้นถึงทำแบบนี้หรือเขาคิดว่าที่ฟางเหนียงนางหายตัวไปเพราะคุณหนูจางลี่เป็คนทำ เธอจะใช้ข้ออ้างไหนถามเขานะในเมื่อตอนนี้เธอก็ดันส่งจดหมายขอหย่าไปหาท่านอ๋องคนนั้นด้วย
"ข้าจะไปขอพบท่านอ๋อง" หญิงสาวรีบรุดออกจากห้องไปทันทีจนผิงเองก็แทบวิ่งตามไม่ทัน
"คุณหนูรอข้าด้วยเ้าค่ะ คุณหนู "
อ๋องจางิ่ที่ยืนทอดมองดอกไม้ที่ได้ยินบ่าวบอกว่าฮูหยินเป็คนปลูกและดูแลเองทั้งหมด มันทั้งสวยงามหอมกรุ่นกลิ่นแห่งรักที่สดชื่นอยู่ที่นี่แล้วสบายใจ
ไม่คิดว่าตนเองนั้นจะชอบดอกไม้สวยงามหรือดอกไม้หอมขนาดนี้จนได้กลิ่นจากนางที่ตามหาไม่นานมานี้ กลิ่นหอมของนางเหมือนกลิ่นดอกบัวที่บานสะพรั่ง หรือดอกไม้สักอย่างที่กลิ่นหอมมีเสน่ห์เย้ายวนใจ
"คุณหนูอย่าวิ่งเ้าค่ะ อย่าวิ่งคุณหนู โอ้ยยข้าหายใจไม่ทันแล้ว "
ผิงะโร้องเรียกคุณหนูอย่างเหนื่อยหอบ ส่วนคุณหนูที่ผิงวิ่งตามก็ร้อนใจวิ่งตามหาท่านอ๋องไปทั่วจวน
อ๋องจางิ่มองภาพนั้นด้วยความขบขัน นางดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากหากเป็ฟางเหนียงในเมื่อก่อนนางคงอยู่แต่ใจห้องออกมาข้างนอกเฉพาะเวลาที่เขาไม่อยู่เพียงเท่านั้น
"แค่กๆ อยู่ไหนนะ นั่นไง! ท่านอ๋อง! "
หลังจากที่ตามหาอยู่นานมะลิก็มองไปเห็นท่านอ๋องยืนมองเธออยู่บนศาลาริมสระบัวใหญ่เธอจึงร้องเรียกและรีบวิ่งไปหาทันที
"นางช่างน่าขันเสียจริงๆ "
ภายใต้หน้ากากที่แสดงออกถึงความเ็าและน่าหวาดกลัวกลับซ่อนรอยยิ้มที่อบอุ่นออกมา มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้รับมัน และจะเป็นางตลอดไปจนกว่าชีวิตนี้จะดับศูนย์
"ท่านอ๋อง แค่กๆ เดี๋ยวก่อนนะขอหายใจก่อน"
"ใจเย็นๆ เหนียงเหนียงเ้าใจเย็นๆก่อนมีเื่อะไรทำไมถึงรีบร้อนเพียงนี้ "
เห็นว่านางวิ่งมาเหนื่อยหอบอ๋องจางิ่จึงพยุงนางไปนั่งพร้อมกับรินชาให้ดื่มแก้กระหายอย่างเอาใจจนผิงที่วิ่งตามมาเห็นแบบนั้นจึงถอยออกไปปล่อยให้ทั้งสองได้อยู่เพียงลำพัง
"อึกๆ ขอบคุณเ้าค่ะ "
มะลิรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้ดื่มน้ำชาคลายความกระหายหลังจากวิ่งมาหลายนาที เธอก็ลืมคิดไปว่าถามพวกคนที่อยู่แถวนั้นเอาก็ได้ ไม่ใช่เธอโง่ก็อาจเป็เพราะเมาค้างแน่ๆ
"เ้าหาข้าทำไม"
"อ๋อข้าจะถามท่านว่าที่ท่านกลับมาเร็วเช่นนี้เป็เพราะจดหมายที่ข้าส่งไปใช่ไหม"
"ทำไม! "
ได้ยินว่าที่นางวิ่งทั่วจวนเป็เพราะอะไรน้ำเสียงและใบหน้าภายใต้หน้ากากก็เปลี่ยนไปทันที เกือบลืมไปว่านางอยากให้ร่างหนังสือหย่าให้นี่เองถึงได้ลงทุนทำแบบนี้
1K
![ฮูหยินแสนร้ายของท่านแม่ทัพ [ จบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1696690801_3420235.webp)