ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        เกรงว่าเยว่ซื่อหลินหมดหนทางแล้วจริงๆ ดังนั้นเขาจึงตามหมอมาที่นี่

        หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังเขา เข้าไปยังส่วนในของจวนเยว่

        นางเคยมาที่นี่เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก

        แต่เมื่อเวลาเปลี่ยนไป สิ่งต่างๆ เองก็เปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน

        “พี่หลิน ท่านมีวิธีเอาชนะแม่ข้าจริงหรือ?”

        เยว่ฉีกุมมือหลินเมิ้งหยาเพื่อนำทาง นางถูกพี่สาวเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กดังนั้นความรู้สึกที่มีให้หลินเมิ้งหยาจึงมิต่างกัน

        ยิ่งไปกว่านั้นแม้คุณชายใหญ่แห่งสกุลหลินจะไปรักษาการณ์อยู่แถบชายแดนแต่เขามักจะส่งของเล่นแปลกใหม่มาให้นางและพี่สาวเสมอ

        ดังนั้นนางจึงรู้สึกดีกับว่าที่พี่เขยคนนี้มาก

        “ข้าเองก็มิกล้ารับปาก เอาเป็นว่าค่อยแก้ปัญหาไปทีละเปลาะแล้วกัน”

        แม้หลินเมิ้งหยาจะเอ่ยเช่นนี้ แต่นางหาใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ

        นางจะรั้งว่าที่พี่สะใภ้คนนี้เอาไว้ให้ได้

        “ที่นี่แหละเจ้าค่ะ ท่านแม่ขังท่านพี่เอาไว้ที่นี่ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้าไป”

        นางย่นจมูก เห็นได้ชัดว่าเยว่ฉีทำใจมองประตูบานนั้นได้ยากยิ่ง

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ก่อนจะขยับขึ้นมายืนด้านหน้าแล้วเคาะประตู

        “ใคร! ฮูหยินบอกแล้วว่าไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามเข้ามาพวกเจ้าไม่รู้เรื่องหรือไร?”

        เสียงก่นด่าดังขึ้นจากภายใน แม้เยว่ซื่อหลินจะอารมณ์ดีแต่เขาก็มิอาจทานทนต่อความก้าวร้าวเช่นนี้ได้

        หลังจากส่งสายตาเชิงขอโทษให้แก่หลินเมิ้งหยา สีหน้าพลันเคร่งขรึมน้ำเสียงเย็นชา

        “คำสั่งของฮูหยินหาใช่คำตัดสินที่เด็ดขาดของจวนแห่งนี้ไม่ข้ามิมีวันยอมปล่อยให้สาวใช้เช่นเจ้าออกคำสั่งภายในจวนแห่งนี้!”

        ทันทีที่ได้ยินเสียงของเยว่ซื่อหลินคนที่อยู่ภายในไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกมาอีก

        รีบเปิดประตู แต่คาดไม่ถึงว่าจะได้เห็นคนกลุ่มหนึ่ง

        โดยเฉพาะหญิงสาวสวมใส่ชุดชาววังที่คุณหนูรองกำลังกุมมืออยู่

        คุณหนูของจวนถือเป็นหญิงสาวหน้าตาดี แต่พวกนางกลับงดงามได้ไม่เท่าหญิงสาวผู้นี้

        นาง...เสมือนนางฟ้านางสวรรค์ก็มิปาน

        “ข้าคือชายาอวี้ อีกทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทของคุณหนูใหญ่ของพวกเจ้าไปแจ้งนางให้ออกมาหน่อยเถิด”

        น้ำเสียงของนางฟ้าช่างอ่อนโยน แต่ถึงกระนั้นก็เจือไว้ซึ่งคำสั่ง

        ผอจื่อผู้นั้นไม่เคยเห็นคนน่าเกรงขามเช่นนี้รีบหมุนตัวแล้ววิ่งเข้าไป

        “เร็วเข้า ปล่อยคุณหนูใหญ่ออกมาพระชายาเสด็จมาหาคุณหนูของพวกเราด้วยตัวเอง”

        ชายาอวี้ เพียงได้ฟังคำนี้พลันรู้สึกว่าการได้เป็นเครือญาติของเหล่าเชื้อพระวงศ์ช่างสง่างามจริงเชียว

        ยังไม่ทันที่ผอจื่อจะเปิดประตู เสียงเย็นชาจากภายในพลันดังออกมา

        “ข้าก็คิดว่าใครหน้าไหนมาที่นี่ ที่แท้ก็เป็นชายาอวี้ที่ออกหน้าแทนเมื่อวาน! ข้าเพียงแค่ดูแลลูกสาวของข้าเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับท่าน?”

        น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจ

        หลินเมิ้งหยาหันหน้าไปได้เห็นฮูหยินสวมใส่ชุดหรูหราสง่างามที่กำลังถูกผอจื่อพยุงเดินขึ้นมาข้างหน้า

        ท่านนี้คงเป็นฮูหยินเยว่สินะ

        หลินเมิ้งหยาเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดเยว่ซื่อหลินจึงหวั่นเกรงฮูหยินของตนเองนัก

        ดวงตาเรียวสวยเปี่ยมไปด้วยพลัง ใบหน้ารูปไข่มีเสน่ห์แต่กลับเผยให้เห็นความเจ้าอารมณ์

        เพียงได้เห็นก็รู้แล้วว่านางหาใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ

        น่าแปลกจริงเชียวทั้งที่ความงามของเยว่ถิงได้รับมาจากมารดาของตนเอง

        แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเมื่อใบหน้างดงามเช่นนี้อยู่บนร่างของพี่เยว่ถิง กลับอ่อนโยนอ่อนหวานยิ่งนัก

        หากมิใช่เพราะใบหน้านี้ ต่อให้ตีนางจนตายนางก็ไม่มีทางเชื่อว่าฮูหยินที่กำลังเอื้อนเอ่ยวาจาราวกับมะนาวไม่มีน้ำผู้นี้คือแม่แท้ๆของพี่เยว่ถิง

        “ท่านป้าเอ่ยเกินไปแล้ว ข้าเพียงแต่มาเยี่ยมพี่เยว่ถิงเท่านั้นตกลงพี่เยว่ถิงทำความผิดใหญ่หลวงอันใดอย่างนั้นหรือเหตุใดเพียงพบหน้าก็มิสามารถทำได้?”

        หลินเมิ้งหยายังคงรักษามารยาททว่าคิ้วของฮูหยินเยว่กลับขมวดเข้าหากันแน่น

        พ่นลมหายใจเย็นยะเยือกฮูหยินเยว่กลับไม่คิดไว้หน้าหลินเมิ้งหยาเลยแม้แต่น้อย

        “นางอกตัญญูถึงขนาดจัดคำสั่งของข้าผู้เป็นแม่ดังนั้นข้าจึงขังนางเอาไว้ภายในเพื่อให้นางทบทวนความผิด”

        เมื่อได้เห็นแม่ของตนเองพูดจาเอาความชอบธรรมใส่ตนเองเยว่ฉีทนไม่ไหวอีกต่อไป

        “ท่านแม่ทั้งที่ท่านบีบบังคับให้พี่สาวไปแต่งงานกับองค์ชายรองของฮ่องเต้หมิงแท้ๆแล้วท่านพี่อกตัญญูตรงไหน?”

        เสียงหวานใสทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป

        คิ้วของเยว่ซื่อหลินขมวดเข้าหากันแต่เขากลับไม่ยับยั้งลูกสาวของตนเอง

        ใบหน้าของฮูหยินเยว่แดงก่ำนางอยากแม้กระทั่งฆ่าลูกสาวของตนเองให้ตาย

        มีเพียงสีหน้าของหลินเมิ้งหยาที่ยังไม่เปลี่ยนไปแต่นางกลับฝืนยิ้มออกมา ก่อนจะหันไปมองฮูหยินเยว่

        “ไม่ทราบว่าสิ่งที่คุณหนูรองพูดออกมาเป็นเรื่องจริงหรือไม่?”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาหาได้มีความเจ็บปวดหรือเจ็บใจแต่กลับเป็นปกติดีทุกอย่าง

        ทว่ามีเพียงคนที่รู้จักนางเท่านั้นที่จะรู้ว่าท่าทีของหลินเมิ้งหยาในเวลานี้ต่างหากที่น่ากลัวที่สุด

        ฮูหยินเยว่หัวใจกระตุก หาได้กลัวหลินเมิ้งหยาคนนี้ไม่

        “บางทีฮูหยินเยว่อาจลืมไปว่า คุณหนูใหญ่แห่งสกุลเยว่ได้ทำการหมั้นหมายกับพี่ชายของข้าแห่งสกุลหลินเอาไว้แล้ว”

        สีหน้าของหลินเมิ้งหยาเคร่งขรึมลงไป สายตาจับจ้องฮูหยินเยว่นิ่ง

        ทั้งที่นางอยู่ที่นี่แต่ฮูหยินเยว่กลับวางอำนาจบาตรใหญ่ถึงเพียงนี้ ดูท่า ฮองเฮาคงจะมีส่วนช่วยไม่น้อย

        เหตุใดบนโลกใบนี้จึงมีแม่อย่างนี้อยู่ เพื่อแลกกับอำนาจของตนเองถึงขั้นคิดเอาลูกของตนเองไปแต่งงานกับคนที่นางไม่ชอบ

        “ถ้าใช่แล้วอย่างไร? ไม่ใช่แล้วอย่างไร? ตอนนี้หลินหนานเซิงอยู่ที่แถบชายแดนลูกสาวของข้าอยู่ในช่วงวัยสดใส ข้าแค่ไม่อยากให้ลูกสาวของข้าเป็นหม้ายไปตลอดชีวิต”

        ฮูหยินหลินเอื้อนเอ่ยด้วยความมั่นใจราวกับว่านางแน่ใจแล้วว่าหลินเมิ้งหยาไม่มีทางตอบโต้กลับได้

        ทว่านางกลับยิ้ม ทว่ารอยยิ้มกลับเย็นชาจนหนาวเหน็บไปถึงสันกระดูก

        “ไม่ทราบว่าฮูหยินเยว่มีศีรษะเท่าไร จึงกล้ากระทำความผิดเช่นนี้หรือเพราะคิดว่าฮ่องเต้ทรงประชวร จึงกล้าฝ่าฝืนพระบัญชาของฝ่าบาท?”

        บังอาจนัก ไม่เพียงแค่สีหน้าของฮูหยินเยว่เปลี่ยนไปแม้แต่สีหน้าของเยว่ซื่อหลินเองก็ไม่น่ามอง

        การขัดคำสั่งของฮ่องเต้ เท่ากับถูกตัดสินว่าเป็นกบฏ

        หากข่าวลือถูกแพร่ออกไป เกรงว่าสกุลเยว่คงตกอยู่ในอันตราย

        “ข้า...ข้ามิได้ฝ่าฝืนพระบัญชาของฝ่าบาท เจ้าอย่าได้จงใจพูดให้ผู้อื่นตื่นตระหนกเช่นนี้”

        เห็นได้ชัดว่าท่าทีของฮูหยินเยว่มิได้หยิ่งยโสเหมือนเมื่อครู่แล้ว

        แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ยอมแพ้ริมฝีปากยังคงส่งเสียงต่อปากต่อคำกับหลินเมิ้งหยา

        “ถูกต้อง ท่านยังมิได้ทำผิดฐานฝ่าฝืนพระบัญชาของฝ่าบาทแต่ถ้าหากพี่เยว่ถิงแต่งงานกับผู้อื่นเมื่อใด เมื่อนั้นจะถือว่าทำผิดฐานกบฏทันทีฮูหยินเยว่คงยังไม่ลืมว่าพี่ชายของข้าและพี่เยว่ถิงได้รับพระราชทานการแต่งงานจากฮ่องเต้ใช่หรือไม่?ต่อให้ไท่จื่อขึ้นครองบัลลังก์แล้ว แต่พระราชโองการก็มิอาจถูกเพิกถอนได้”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้สีหน้าของฮูหยินเยว่ซีดเผือด

        อย่าว่าแต่เรื่องฝ่าฝืนพระราชโองการของฮ่องเต้อันจะส่งผลให้สกุลเยว่ต้องถูกทำลายเลย

        แต่นางประเมินหลินเมิ้งหยาที่เป็นชายาอวี้ต่ำจนเกินไปนางทำให้เรื่องราวทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปทั้งหมด

        เกรงว่าหากทำให้นางขุ่นเคืองจริงๆ แล้วละก็ อ๋องอวี้ที่รักนางสุดขั้วหัวใจจะต้องไม่ปล่อยสกุลเยว่ไปแน่

        เมื่อถึงเวลานั้น เกรงว่าฮองเฮาเองก็คงไม่ปกป้องพวกนางสกุลเยว่อีกต่อไป

        “ฮูหยินเยว่ ท่านเป็นผู้ใหญ่แล้ว เป็นแม่ของพี่เยว่ถิงสิ่งที่ท่าควรทำคือการนึกถึงความสุขของพี่เยว่ถิงก่อนตัวเอง เรื่องบางอย่างใช่ว่าท่านจะได้ทุกอย่างที่ท่านต้องการ”

        หลินเมิ้งหยาเอ่ยตักเตือนฮูหยินเยว่อีกครั้งเพื่อทำให้นางรู้ว่าหลินเมิ้งหยาคนนี้จะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ อย่างแน่นอน

        ฮูหยินเยว่ที่เคยหยิ่งยโสโอหังพลันสงบนิ่งลงไป

        นางไม่ได้โง่ นางได้อยู่ข้างกายสามีมานานหลายปี ดังนั้นนางจึงได้เห็นสงครามภายในวังมากมาย

        เยว่ซื่อหลินปาดเหงื่อ สายตาจับจ้องมองภรรยาของตนเอง

        หวังว่านางจะเลิกดึงดันและเลิกทำตัวเป็นศัตรูกับชายาอวี้

        “เจ้าเองก็พูดมีเหตุผลแต่ถ้าหากเยว่ถิงเป็นฝ่ายอยากไปแต่งงานด้วยตนเองพวกเราก็คงมิอาจหักห้ามนางได้มิใช่หรือ?”

        ฮึ ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตาสินะ

        คราวนี้หลินเมิ้งหยาส่งสายตาอำมหิตไปยังว่าที่แม่ยายของพี่ชายตนเอง

        “หากเอ่ยเช่นนี้ เช่นนั้นได้โปรดปล่อยตัวพี่เยว่ถิงออกมาแล้วถามให้ชัดเจนเลยเถิด”

        ฮูหยินเยว่ครุ่นคิด นางมิอาจปฏิเสธได้

        สุดท้ายจึงทำได้เพียงพยักหน้าลง

        คนคุ้มกันประตูรีบปลดโซ่ตรวน ขณะเดียวกัน ร่างผอมบางของเยว่ถิงพุ่งออกมานอกห้อง

        “ท่านแม่ ลูกได้หมั้นหมายกับหนานเซิงแล้ว ลูกไม่อยากมีสามีคนที่สองหากท่านยังบังคับข้าไปแต่งงาน ข้าขอยอมตายอยู่ตรงนี้”

        ทัศนคติของเยว่ถิงแน่วแน่มั่นคง สายตาจับจ้องใบหน้าของแม่ตนเองนิ่ง

        “เจ้า...นังลูกไม่รักดี...กล้าเอาเรื่องนี้มาขู่ข้าอย่างนั้นหรือ”

        ฮูหยินเยว่โกรธเกรี้ยว นิ้วมือเรียวยาววาดชี้มาที่หน้าของเยว่ถิง

        ทว่าอีกฝ่ายกลับปล่อยให้น้ำตานองหน้า กัดปากแน่นไม่ยอมพูดอะไร

        “ท่านลุงเยว่ ท่านดูเอาเถิด ในเมื่อพี่เยว่ถิงตัดสินใจแน่วแน่เช่นนี้แล้วข้าว่าคงไม่มีอะไรต้องพูดอีก แล้วท่านคิดเห็นเช่นไร?”

        ทัศนคติของเยว่ถิงเป็นคำตอบของทุกสิ่งแม้แต่ฮูหยินหลินก็ไม่กล้าพูดสิ่งใดออกมาอีก

        อย่างน้อยตอนนี้หลินเมิ้งหยาก็อยู่เหนือกว่าอีกทั้งยังมีพระราชโองการค้ำคอ ดังนั้นนางจึงต้องยอมล่าถอย

        “พระชายาพูดมีเหตุผลแต่ไหนแต่ไรมาถิงเอ๋อร์ล้วนสมัครใจภักดีกับสกุลหลินเรื่องนี้จะไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้พ่ะย่ะค่ะ”

        เมื่อเทียบกับภรรยาขี้ประจบประแจงฮองเฮาแล้วเยว่ซื่อหลินกลับมีความซื่อตรงมากกว่า

        เมื่อก่อนเขามักจะประนีประนอมเพื่อรักษาความสมานฉันท์ในครอบครัว

        แต่เพราะเหตุนี้ จึงทำให้ฮูหยินเยว่ยิ่งได้ใจ

        พอมาถึงวันนี้ ความหยิ่งยโสของนางกำลังจะทำให้สกุลเยว่ต้องดับสูญ

        “เรื่องในวันนี้ ข้ามิอยากทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่อีกทั้งจะไม่มีทางแพร่งพรายออกไป ฉะนั้นท่านลุงเยว่ได้โปรดวางใจเถิด”

        เมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมจำนน หลินเมิ้งหยาจึงไม่คิดบีบบังคับต่อไปอีก

        อันที่จริง นางพอมองออกว่าคนที่มีอำนาจในการตัดสินใจของบ้านคือเยว่ซื่อหลิน

        ขอเพียงเขายืนหยัด จะไม่มีใครส่งเยว่ถิงไปแต่งงานได้อย่างแน่นอน

        “เจ้า...พวกเจ้า ฮึ! ได้ พวกเจ้าคิดว่าตนเองเป็นคนดีแล้วข้าเป็นคนชั่วอย่างนั้นสินะ พอใจแล้วใช่หรือไม่!!”

        ไม่ว่าจะสามีหรือลูกสาวตอนนี้พวกเขาล้วนยืนอยู่ทางฝั่งของเยว่ซื่อหลิน

        ขณะเดียวกัน ความโกรธพลันพวยพุ่งออกมา

        นางถลึงตาใส่ทั้งสองเขม็งด้วยความโกรธ

        ไม่หวังว่าจะได้รับการถวายคำนับ หลินเมิ้งหยาพาสาวใช้ของตนเองออกจากบ้านสกุลเยว่