ตอนที่16พี่สะใภ้เก้าในอนาคต
ณ โรงประมูลทงเทียน
“พี่เก้า!พี่เก้า! ท่านหายไปไหนมา?”
ชายหนุ่มเผลอเหลียวมองไปทางอื่นแค่นิดเดียวพอหันมาอีกทีหลิงฉางเจวี่ยก็หายไปเสียแล้ว วิ่งตามหาตั้งนานสุดท้ายกว่าจะเจอตัวในที่สุดพอเห็นอีกฝ่ายก็เอ่ยถามทันทีด้วยความประหลาดใจ
“เสี่ยวเฟิงข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าโวยวาย”
หลิงฉางเจวี๋ยเหลือบมองน้องชายเล็กน้อยพลางบ่นไปฉะหนึ่ง
“เอ่อ....ก็ข้าชินแล้ว”
หลิงเฟิงลอบสายตาแอบมองหลิงฉางเจวี่ยเล็กน้อยอย่างเขินอาย
“พี่เก้ามีข่าวจากเมืองาาภูติ เห็นว่าหม้อหลอมโอสถวิเศษได้ถือปรากฏขึ้นแล้ว! และตอนนี้มันก็อยู่ในเมืองหงเฟิงแห่งนี้จริงๆ!”
“ดูเหมือนว่าผู้าุโพวกนั้นจะตัดสินใจถูกต้องจริงๆพวกเรารีบส่งคนไปค้นหากันเถอะ!”
หลิงเฟิงจับจ้องหลิงฉางเจวี่ยด้วยสีหน้าค่อนข้างจริงจัง
“ไม่จำเป็”
มุมปากหลิงฉางเจวี่ยกระตุกขึ้นยิ้มทีหนึ่ง
“เ้าตอบพวกนั้นกลับไปได้เลยว่าหม้อหลอมโอสถวิเศษใบนั้นได้เลือกเ้าของแล้ว”
“ห๊ะ?! เลือกเ้าของแล้ว?!! มันเป็ใคร!! ข้าจะไปเด็ดชีพมันเดี๋ยวนี้แหละ!!”
สีหน้าของหลิงเฟิงพลันมืดทมิฬลงทันทีพร้อมะเิรัศมีแรงกดดันสุดแกร่งกล้าออกมาโดยตรง
“ผัวะ…”
หลิงเฟิงโดนตบกะโหลกไปทีหนึ่งถึงกับหัวโยกเร่งหันควับหันมองหลิงฉางเจวี่ยด้วยน้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย
“เด็ดชีพอะไรของเ้า?นั่นเป็ถึงพี่สะใภ้เก้าในอนาคตของเ้าเชียว!”
“อ่อ อย่างงี้นี่เองพี่สะใภ้เก้าของข้า.... ห๊ะ!! เดี๋ยวนะ!!!!”
“...”
“พี่เก้าท่านกล่าวว่าอย่างไร?!”
สี่วันต่อมา
โรงประมูลทงเทียนจัดงานประมูลขึ้นตามที่กำหนด
ใน่เวลาสี่วันที่ผ่านมานี้หลี่หวงแกล้งทำเป็ป่วยติดเตียงไม่สนใจรอบข้างส่วนแพทย์ของทางหอโอสถก็มอบโอสถถอดพิษให้ไม่เว้นขาด และประมาณสองวันก่อนในที่สุดจวิ๋นรั่วกับฮูหยินรองก็ได้สติฟื้นขึ้นมาในที่สุด
อย่างไรก็ตามสติสตางค์ของพวกนางยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่เนื่องจากนี่เป็พิษชนิดรุนแรง หากมิใช่เป็เพราะแพทย์จากหอโอสถที่เข้ามาช่วยได้อย่างทันท่วงทีปานนี้สองแม่ลูกคู่นี้คงสิ้นใจตายลงไปแล้ว
สรุปได้คือทางฝั่งเรือนพิรุณร่วงโรยตกสู่ความเงียบงันชั่วคราว หลี่หวงเองก็ไม่คิดว่า่นี้พวกนางสองตัวนั้นจะแผลงฤทธิ์อะไรได้ไปอีกสักพัก
ส่วนตัวนางยังคงแกล้งป่วยต่อไป
ต้องขอบคุณแพทย์ชราคนนั้นจริงๆอีกฝ่ายช่วยให้นางเล่นละครเนียนขึ้นมากแถมยังกำชับไม่ให้ผู้ใดเข้าออกเรือนบุปผาโปรยปรายยกเว้นแพทย์และผู้ที่เกี่ยวข้อง
ดังนั้นเรือนบุปผาโปรยปรายแห่งนี้จึงกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
ตอนนี้งานประมูลได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
หลังจากที่หลี่หวงเห็นจวิ๋นจ้านพาผู้าุโคนอื่นๆออกไปกันนางก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและลอบออกไปทันที
โรงประมูลทงเทียนถือได้ว่าเป็โรงประมูลที่มีอิทธิพลสูงสุดในทวีปแห่งนี้บริเวณโดยรอบเขตโรงประมูลไม่มีใครกล้าสร้างปัญหาแม้แต่คนเดียว
หลี่หวงใช้ป้ายตราแสดงต่อหน้ายามเดฝ้าประตูผ่านเข้าช่องพิเศษสำหรับแขกคนสำคัญโดเยเฉพาะเข้าไปและคนที่เข้ามาต้อนรับนางยังคงเป็ผู้ดูแลคนเดิม
“คุณผู้หญิงเาายชรายินดีต้อนรับ”
ผู้ดูแลประสานมือคาราวะให้หลี่หวง
“อืม”
หลี่หวงพยักหน้าตอบ
“เชิญทางนี้”
ผู้ดูแลนำทางเดินตรงเข้าไปข้างในพลางรู้สึกสงสัยเล็กน้อย
ไฉนนายน้อยถึงต้องมอบห้องรับรองพิเศษให้แก่แม่นางลึกลับคนนี้ด้วย?
แม้ว่านักหลอมโอสถมีจำนวนน้อยนิดและหายากมากแต่ไม่เห็นจำเป็ต้องทำขนาดนี้เลย?
พึงทราบด้วยว่าห้องรับรองพิเศษเป็สถานที่ของคนในหรือตระกูลราชวงศ์เท่านั้นจริงๆ
หรือเป็ไปได้ไหมว่า...สถานะที่แท้จริงของแม่นางคนนี้จะมิใช่ธรรมดา?
และนายน้อยก็ทราบถึงตัวตนของนาง?
หลี่หวงเดินติดตามผู้ดูแลไปอย่างเงียบงันหันไปมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของผู้ดูแล
ตาแก่นี่กำลังเหม่อลอยนี่นะ?
ผู้ดูแลพาหลี่หวงตรงขึ้นไปยังห้องรับรองพิเศษในชั้นที่สี่
ก่อนเข้าประตูไปหลี่หวงสังเกตเห็นป้ายที่แขวนอยู่บนประตูนั้นว่า : ห้องรับรองหมายเลขหนึ่ง
“ผู้ดูแลท่านคงเข้าใจผิดแล้วอาศัยสถานะของข้าไม่มีสิทธิ์เข้าห้องรับรองพิเศษหมายเลขหนึ่งได้เลยคงมาผิดห้องกระมัง?”
หลี่หวงรู้สึกสับสนอย่างมากที่เห็นอีกฝ่ายพาตรงมาที่ห้องดังกล่าวซึ่งห้องรับรองที่หนึ่งมันหรูหราดูโดดเด่นเกินหน้าเกินตาห้องหมายเลขอื่นๆโดยสิ้นเชิง
นี่ไม่ถูกต้อง
แค่เอาโอสถแปรงโฉมมาประมูลนี่ถึงกับได้การต้อนรับที่ดีเลิศเพียงนี้?
“คุณผู้หญิงโปรดอย่าได้กังวลนี่เป็ความปรารถนาของนายท่านของข้าเชิญเข้าไปนั่งรอการประมูลจะเริ่มด้วยความสบายใจเถิด”
อันที่จริงผู้ดูแลเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันมีที่ไหนปล่อยให้คนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเข้าห้องรับรองพิเศษแบบนี้?