“นอนที่ห้องฉันนี่แหละ” วสันต์วางคนที่เขาพยุงตัวขึ้นมาจนถึงชั้นบนลงนอนที่โซฟาตัวยาวในห้องนอนของตัวเองแล้วเดินไปรินน้ำเย็นมาให้คนหน้ามืดได้จิบเลี้ยงลำคอ
“ขอโทษที ฉันก็ไม่ทันนึกถึงมื้อเที่ยงเธอทั้งที่เป็คนสั่งปิติไว้เองพอเกิดเื่วุ่นขึ้นเลยลืมสนิท และก็ไม่รู้ว่าเธอไม่ได้กินข้าวเช้ามาด้วย”
“ไม่เป็ไรนาย” มือใหญ่ช้อนต้นคอของคนที่นอนนิ่งขึ้นเพื่อไม่ให้สำลัก
“อึดไม่เบานี่เรา แต่ฉันไม่อนุญาตให้ใครทดสอบความอดทนด้วยวิธีนี้นะ”วสันต์จ้องยังคนที่หนุนท่อนแขนของเขาอย่างไม่วางตา “ต่อไปอย่าให้มีอีก ฉันไม่ชอบ”คล้ายเป็คำสั่งมากกว่าจะตำหนิ
โรมได้แต่กะพริบตาและพยักหน้ารับตอนนี้รู้สึกเปลือกตามันหนักๆ ชอบกล ได้ยินเสียงแว่วๆ เหมือนมีคนเข้ามา..นายวสันต์นี่ก็ขยันชะมัดคงไม่ได้เรียกคนโน้นคนนี้มาสั่งงานหรอกนะ
อ่อออ..ได้ยินละ เอาข้าวมาส่ง
“ลัมภ์”
“ไหน..” ไอ้น้องสาวตัวแสบมาที่นี่หรอ จะมาได้ไงก็มันยังหาหมอฟันอยู่เลย
“กินอะไรสักหน่อยก่อน ค่อยนอน” โรมต้องสะบัดหัวแรงๆไล่อาการมึน
“เอ่อออ..ฮะ”
เกือบไปแล้วไหมล่ะ เกือบจะหลุดโวยวายใส่ไอ้ลัมภ์แล้วตะกี้
“ไม่ต้องรีบร้อน จะจุกเอา”
“ฮะ”
โรมพอตั้งสติได้ก็ค่อยๆ ยันตัวลุกนั่งโดยมีวสันต์ช่วยประคองอยู่ใกล้ๆ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้แย่ขนาดว่าไม่ไหวหรอก..แต่ก็เล่นเอาหมดแรงไปเหมือนกันได้เต็มพลังสักหน่อยคงดีขึ้นเอง
ในที่สุดคนที่อยากนอนมากกว่าจะกินก็เอนตัวพิงไปกับอะไรสักอย่างที่รู้สึกอุ่นๆจนทำให้หลับสบาย
“ไม่รอให้ข้าวย่อยเลยนะ”วสันต์บ่นเมื่ออีกฝ่ายทิ้งตัวลงแหมะข้างๆ เขาไอ้ครั้นจะให้นอนเลยก็เดี๋ยวอาหารไหลย้อนจะหนักกว่าเดิมยังไม่อยากพาใครไปส่งโรงพยาบาลอีกคน
คนตัวโตตวัดท่อนแขนโอบคนไร้สติมากอดไว้แนบอกมือใหญ่ไล่แตะหน้าผากและลำคออีกฝ่ายเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่า..ยังไหวหากลัมภ์มีไข้จะได้จัดยาให้กินเขาไม่อยากให้ใครมาพูดได้ว่า..ใช้งานพนักงานใหม่จนป่วยั้แ่วันแรกที่มาทำงาน
วสันต์หลุบตามองคนที่ซุกหน้าไว้กับอกของเขาด้วยความเป็ห่วงคงต้องกอดไว้อย่างนี้สักพักล่ะมั้ง..รอให้หลับสนิทก่อนดีกว่าค่อยพาไปนอนเพราะขืนขยับตัวตอนนี้คงตื่นแน่ๆ มือใหญ่จึงคอยลูบหัวอีกฝ่ายไปมาราวกับกล่อมเด็ก
นานแล้วนะที่ไม่เคยกอดใครอย่างนี้
หวังว่าเธอคงไม่คิดมากเื่ถูกผู้ชายถึงเนื้อถึงตัวอย่างนี้นะเพราะเขาเองก็ไม่ได้คิดจะฉวยโอกาสอะไร แม้จะมีโอกาสอย่างเช่นตอนนี้ก็เถอะ
เมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดหลับสนิทแล้วเขาจึงขยับตัวอุ้มอีกฝ่ายไปนอนที่เตียง พอคิดว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ก็นะ..ไม่เหมาะอีกถึงลัมภ์จะดูเหมือนผู้ชายแต่ก็เป็ผู้หญิงนี่หว่า
วสันต์เป่าปากฟู่ยาวเมื่อคิดได้ว่าคงต้องให้ยัยรุ้งหรือคนงานหญิงสักคนมาจัดการเื่เสื้อผ้าหน้าผมให้แทนและตอนนี้เขาก็อยากไปจัดการเื่ของตัวเองก่อนด้วย
อยากอาบน้ำเต็มที
530
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)
