ตอนที่19ของขวัญแรกพบ
หลี่หวงปรายตามองเหยาอวี้ที่กำลังลูบปลายคางอย่างประหลาดใจ
“เ้าเด็กเปรตเ้ารู้ได้อย่างไรกัน?”
เหยาอวี้ที่ได้ยินหลี่หวงเรียกตนเองเช่นนั้นก็ถึงกับกลอกตามองค้อนใส่หลี่หวงทันที
“เ้าอย่าลืมสิ!ข้าเป็จิติญญาแห่งหม้อหลอมโอสถวิเศษเชียวนะ!ในเวลานั้นตาเฒ่าพฤกษายังมีชีวิตอยู่ไหมเล่า?เ้านายคนก่อนของข้ายังเคยยัดต้นพฤกษาท้อหมื่นปีทั้งต้นลงไปในหม้อหลอมโอสถวิเศษเพื่อทำการหลอมเป็โอสถ!หากข้ามิรู้ถึงความเป็มาของมันก็คงจะแปลกทีเดียว!”
หลี่หวงถึงกับเหงื่อแตกพลั่กเมื่อได้ฟังคำบอกเล่าของเหยาอวี้ภูติน้อยยัดต้นพฤกษาท้อหมื่นปีลงไปทั้งต้น!? เหี้ยมมาก!
“แต่ดูท่าแล้ว...เ้าสิ่งนี้กลับไม่ค่อยมีประโยชน์สำหรับข้า”
หลี่หวงทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย
“หากเ้าเป็นักหลอมโอสถระดับสูงเ้าจะสามารถใช้กิ่งดอกท้อก้านนี้เป็สื่อกลางในการหลอมโอสถได้”
เหยาอวี้เอ่ยตอบกลับไป
“สื่อกลาง?เ้าหมายความเช่นใดกัน?”
“ในโอสถหนึ่งเม็ดจะถูกพินิจแยกขั้นออกเป็ระดับและชั้น เฉกเช่นเดียวกับโอสถธัญพืชและโอสถเสริมวังชาที่เ้าหลอมกลันขึ้นมาทั้งคู่ล้วนอยู่ในชั้นต้นระดับสาม ทั้งนี้สามารถอธิบายได้ว่าระดับการผสานรวมเป็เนื้อเดียวของโอสถเ่าั้อยู่ในชั้นต้นส่วนฤทธิ์ของตัวโอสถอยู่ในระดับสามและที่ฤทธิ์โอสถสามารถขึ้นได้ถึงระดับสามเป็เพราะอาศัยพลังของหม้อหลอมโอสถวิเศษแต่หากมีส่วนประกอบที่เป็สื่อกลางเข้ามาเชื่อมระหว่างวัตถุดิบส่วนผสม มันอาจจะช่วยให้โอสถสองชนิดนั้นของเ้ามีระดับการผสานรวมเป็เนื้อเดียวของโอสถเพิ่มขึ้นเป็ชั้นกลางหรือชั้นปลายเลยทีเดียว”
จากคำอธิบายในยามนี้ดูเหมือนหลี่หวงจะเริ่มเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว
และในที่สุดนางก็เข้าใจว่าเหตุใดเ้านายเดิมของเหยาอวี่จึงได้ใส่ต้นพฤกษาท้อหมื่นปีเข้าไปทั้งต้นที่แท้ก็เพื่อใช้เป็สื่อกลางในการหลอมวัตถุดิบหลายสิ่งหลายอย่างเข้าด้วยกันนี่!
“ตระกูลซูเป็เ้าของกรรมสิทธิ์ต้นไม้ิญญาชนิดนี้วันใดสบโอกาส ข้าคงต้องไปเยี่ยมเยือนสักคราแล้ว”
เมื่อเหยาอวี้ได้ยินเ้านายของมันเอ่ยกล่าวออกมาเช่นนั้นมันก็ปรายหางตามองไปทางหลี่หวงอย่างดูแคลนในทันที
เจตนาไม่ค่อยจะชัดเจนเลย!
หลี่หวงไม่ได้สนใจเ้ากิ่งดอกท้อหมื่นปีกิ่งนี้เลยแม้สักนิดนางกำลังคิดว่าสำหรับนางนั้นแค่กิ่งเดียวไม่น่าจะพอ ควรจะต้องทั้งต้น
ภายในห้องรับรองหมายเลขสอง
“พี่เก้า!ไฉนพี่สะใภ้เก้าจึงไม่ประมูลกิ่งดอกท้อกิ่งนี้เล่า?”
หลิงเฟิงปั้นหน้างุนงงสงสัยเป็อย่างยิ่งสำหรับนักหลอมโอสถแล้วเ้าสิ่งนี้ควรจะต้องมีความสำคัญอย่างยิ่งเสมือนหนึ่งน้ำทิพย์เลยมิใช่รึ?
“เ้าก็ลองคาดเดาสิที่นางมิยอมประมูล คงเพราะนางมิได้สนใจอย่างไรเล่า”
หลิงฉางเจวี่ยคลี่ยิ้มนั่งไขว้ห้างอย่างมีความสุข
“ไม่สนใจงั้นรึ?จิตใจของพี่สะใภ้เก้าช่างแกร่งกล้ายิ่งนัก กลับมิโดนสิ่งนี้ล่อหลอก!”
หลิงเฟิงเบ้ปากพยักหน้าด้วยความรู้สึกชื่นชม
“นางหาใช่หญิงสาวธรรมดาทั่วไป”
หลิงฉางเจวี่ยคลี่ยิ้มบางขึ้นอีกครั้ง
“แต่พี่เก้า...หากข้าจำไม่ผิดท่านเองได้หมั้นหมายกับสตรีนางอื่นไว้แล้วมิใช่รึ?ข้าว่าท่านควรจะต้องตัดใจจากนางเสียแล้ว...”
“โป๊ก!”
“.…”
…...
ภายในโรงประมูล
กิ่งดอกท้อหมื่นปีถูกประมูลไปโดยจวิ๋นจ้านในราคา40เหรียญม่วงทอง
หลี่หวงคาดเดาได้ทันทีว่าจวิ๋นจ้านคงกำลังวางแผนที่จะสร้างอาวุธให้กับใครสักคนอยู่เป็แน่
แต่ไม่น่าจะใช่จวิ๋นรั่วเพราะนางมีไม้กายสิทธิ์อยู่แล้ว
บางทีอาจจะเป็จวิ๋นฉีหรือไม่ก็จวิ๋นอี้ ไม่แน่ว่าทั้งสองคนอาจจะยังไร้อาวุธคู่กาย
“ของประมูลชิ้นต่อไปทางเราได้ทำการลัดคิวมาประมูลในวันนี้! นั่นก็คือ...แหวนมิติของตระกูลเย่!”
หญิงงามผู้ทำหน้าที่ดำเนินการประมูลยกแหวนวงเล็กในมือชูขึ้นไปรอบๆ
“เนื้อที่ห้วงมิติภายในกว้างร้อยตารางหมี่(100ตารางเมตร) เพียงหยดเืลงไปก็สามารถรับเป็เ้าของได้ทันที!ราคาประมูลเริ่มต้นอยู่ที่ 60เหรียญม่วงทอง!”
ในที่สุดก็มาแล้ว!
ดวงตาของหลี่หวงเป็ประกายขึ้นมาทันที
นี่แหละคือสิ่งที่นาง้า!
“80เหรียญม่วงทอง!”
หลี่หวงสั่นกระดิ่งพร้อมกับร้องะโเสนอราคาออกไปทันที
“81เหรียญม่วงทอง!”
“82เหรียญม่วงทอง!”
“85เหรียญม่วงทอง!”
หลี่หวง: “90เหรียญม่วงทอง!”
“91เหรียญม่วงทอง!”
“97เหรียญม่วงทอง!”
หลี่หวง: “100เหรียญม่วงทอง!”
………….
“พี่เก้า!พี่สะใภ้เก้าเริ่มประมูลแล้ว!”
หลิงเฟิงรีบลุกขึ้นพรวดราวกับพบเห็นปาฏิหาริย์เกิดขึ้นเขาะโโลดเต้นขึ้นในทันใด
“หึ...”
หลิงฉานเจวี่ยเค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ
“เสี่ยวเฟิงไปประมูลของสิ่งนี้มาเป็ของขวัญให้กับพี่สะใภ้เก้าของเ้าที”
หลิงเฟิงหันกลับมาสบสายตาเผยรอยยิ้มกว้างสดใสพร้อมกับเอ่ยตอบไปว่า
“ไม่มีปัญหาพี่เก้า!”