ณ กรุงเทพฯในเช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวายที่รถติดเป็พิเศษผู้คนยังใช้ชีวิตกันตามปกติและวันนี้เป็วันเปิดวันเปิดเรียนวันแรกและเป็วันที่ผมจะได้เริ่มเข้าเรียนที่มหาลัยก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวเองผมชื่อจินเป็แค่วัยรุ่นแสนธรรมดาคนหนึ่งในวันนั้นผมกำลังขึ้นรถเมย์เพื่อที่จะไปมหาลัยแต่ทุกอย่างกลับดูผิดปกติไปทั้งท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็สีแดงลมที่เริ่มแรงขึ้นและในขณะนั้นเองพื้นดินเริ่มสั่นะเืและเพิ่มความรุนแรงขึ้นจนกลายแผ่นดินไหวจนแรงสั่นะเืเริ่มทำให้แผ่นดินค่อยๆแยกออกจากกันราวกับว่าโลกจะแยกเป็สองส่วนในตอนนั้นทุกอย่างตกอยู่ในความโกลาหลต่างคนต่างลงจากรถเพี่อหนีจากซากปูนของอาคารใกล้เคียงที่เริ่มพังทลายบางคนหนีบางคนยอมรับชะตากรรมแต่ทันได้นั้นเองแผ่นดินไหวหยุดลงเหล่าผู้คนที่กำลังวิ่งหนีได้หยุดวิ่งทุกอย่างได้เข้าอยู่ในความสงบทุกอย่างมันเงียบจนได้แม้ยินเสียงหายใจของกันและกันทันใดนั้นได้มีชายคนหนึ่งะโขึ้นว่า“บนฟ้านั้นมันอะไรกัน...มันจะใหญ่เกินไปหรือป่าว”หลังจากสิ้นเสียงคำพูดนั้นผมและทุกคนที่อยู่ตรงนั้นได้หันไปมองสิ่งที่ชายคนนั้นพูดและตรงนั้นได้ปรากฏประตูขนาดั์ที่มีใบหน้าของใครบ้างคนอยู่ข้างบนประตูและในเวลาเดียวกันนั้นเองได้มีเสียงใครบ้างคนพูดขึ้นมาจากที่ใหนสักแห่งว่า“สวัสดีผู้เล่นทุกท่านเราของแสดงความยินดีที่ตอนนี้ท่านได้เข้าร่วมการทดสอบอันสูงส่งเพียงท่านไปให้ถึงประตูบานที่9ได้ท่านสามารถขออะไรกับผู้ดูแลระบบได้หนึ่งอย่างไม่ว่าจะเป็ เงิน, ชื่อเสียง, พลัง, อำนาจ, หรือแม้แต่ โลกใบนี้ทั้งใบ ท่านก็สามารถขอได้และสุดท้ายนี้เราขอให้ท่านสนุกกับการทดสอบของเรา”หลังจากเสียงนั้นพูดจบลงทุกอย่างได้กลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้งและทันใดนั้นเองมีหน้าต่างสีฟ้าเด้งขึ้นมาต่อหน้าทุกคนราวกลับหลุดออกมาจากในเกมซึ่งภายในหน้าต่างสีฟ้าแสดงสถานะต่างๆของตัวเอง เช่น Job,Level, Status, สถานะต่าง และทุกคนจะได้ข้อความแสดงอาชีพของตัวเอง ที่เหมาะกับแต่ละคนทุกคนจะได้รับอาร์ติแฟกต์เริ่มต้นที่ระบบให้มาใน Item Box เป็อาวุธหรืออุปกรณ์ที่เหมาะกับอาชีพของตัวเองในขณะนั้นก็มีเสียงประกาศดังขึ้นอีกครั้งแต่รอบนี้มีเสียงที่แตกต่างออกไป ว่า “ใครที่ยังพอขยับตัวได้ให้รีบช่วยคนที่อาการสาหัสก่อน” นี้เป็ประกาศใครบ้างคน และจากนั้นผมก็หมดสติไปด้วยเหตุผมบ้างประการ…
3K
