--มุมมองกราเซล --
กราเซล คือชื่อของชั้นส่วนน้องสาวที่กำลังเดินจูงมือกับชั้นนั้นมีชื่อว่า เกรเซล พวกเราสองพี่น้องนั้นเป็ฝาแฝดที่พึ่งจะมีอายุครบ8 ปีเมื่อ่ฤดูร้อนที่ผ่านมา และในตอนนี้พวกเราสองพี่น้องก็กำลังเดินตามเก็บเศษขนมปังที่พวกเราได้โยนทิ้งเอาไว้ตามเส้นทางที่พวกเราเข้ามาในป่า
แล้วทำไมพวกเราถึงได้โยนเศษขนมปังทิ้งเอาไว้ตามเส้นทางนี้งั้นหรือคะ?นั่นก็เพราะชั้นคิดว่ามันเป็เพียงหนทางเดียวที่พวกเราจะสามารถกลับออกไปจากป่าแห่งนี้ได้โดยไม่หลงทางไปเสียก่อนน่ะค่ะ
แล้วทั้งๆที่กลัวจะหลงทางแต่แล้วทำไมพวกเรายังคิดจะเข้ามาในป่าอีกงั้นหรือคะ ? พูดไปแล้วก็ทำให้รู้สึกเศร้าใจขึ้นมา นั่นก็เพราะพวกเราในตอนนี้ไม่ได้มีทางเลือกอื่นอีกแล้วไงล่ะคะ....
เนื่องจากคุณพ่อและคุณแม่นั้นไม่้าที่จะเลี้ยงดูพวกเราอีกต่อไปแล้วพวกเค้าจึงได้ตัดสินใจพาพวกเรามาทิ้งเอาไว้ภายในป่าพร้อมกับให้ความหวังเล็กๆเอาไว้ว่า สักวันหนึ่งพวกเค้าจะกลับมารับพวกเราสักวันหนึ่งพวกเราจะได้กลับไปอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าที่บ้านหลังนั้นอีกครั้ง....
แต่กับคำพูดสวยหรูแบบนั้นน่ะชั้นไม่มีทางเชื่อหรอกค่ะ กับพวกเราสองคนที่ได้ชื่อว่าเป็เด็กต้องสาปนั้นพวกคุณพ่อคุณแม่คงไม่มีทางที่จะมารับพวกเรากลับไปอยู่ด้วยแน่ๆแล้วก็เพราะเหตุนั้นเองจึงทำให้ชั้นและน้องสาวต้องหาหนทางในการเอาชีวิตรอดในป่าแห่งนี้ต่อไปด้วยตัวของพวกเราเอง
「พี่คะหลังจากนี้พวกเราจะทำอะไรกันต่อไปงั้นหรือคะ ?」
ในขณะที่พวกเรากำลังนั่งพักทานเศษขนมปังส่วนหนึ่งที่เก็บกลับมาได้เกรเซลน้องสาวของชั้นก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้ากังวลใจ
「นั่นสินะ....หลังออกไปจากป่าได้แล้วก่อนอื่นก็คงต้องหาที่ที่พวกเค้าจะรับพวกเราเข้าทำงาน แล้วถ้าเป็ไปได้ก็ต้องหาที่ที่มีที่พักให้ด้วย....」
ถึงชั้นจะพูดไปแบบนั้นแต่มันก็คงเป็เพียงแค่ความฝันเท่านั้นแหละค่ะ เพราะมันไม่มีทางที่จะมีใครยอมรับพวกเราที่เป็เด็กต้องสาปเข้าทำงานง่ายๆแน่แล้วยิ่งต้องมาหาที่พักให้กับพวกเราทั้งสองคนเพิ่มด้วยแล้ว นั่นก็ยิ่งทำให้มันแทบจะเป็ไปไม่ได้เลยค่ะ
แต่เื่แบบนั้นน่ะชั้นคงไม่สามารถที่จะพูดมันออกไปตรงๆ ชั้นไม่สามารถบอกความจริงออกไปกับเกรเซลที่กำลังทำสีหน้ากังวลใจอยู่ในตอนนี้ได้
เพราะมันเป็หน้าที่ของชั้นที่เกิดมาเป็พี่สาวในฐานะพี่สาวแล้วชั้นจะต้องคอยดูแลและปกป้องเกรเซลที่เป็น้องสาว ดังนั้นชั้นจึงต้องหาทางทำอะไรสักอย่างแม้ว่ามันจะหมายถึงการขายร่างกายนี้ให้กับพวกตาลุงทั้งหลายก็ตามที....
「พะพี่คะ!! เศษขนมปังมัน เศษขนมปังมันหายไปแล้วล่ะค่ะ!!」
และในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นเกรเซลน้องสาวของชั้นก็พูดเสียงดังขึ้นมาพร้อมกับเข้ามาดึงแขนเสื้อของชั้นอย่างแรงด้วยความใ
「เอ๋!! ไม่จริงน่า!! ทะ ทำไมล่ะ ทำไมถึงได้หายไปล่ะ!!!」
ชั้นวิ่งวนไปรอบๆเพื่อตามหาเศษขนมปังที่พวกเราได้โยนทิ้งเอาไว้แต่ไม่ว่าจะเป็ทางไหนก็ไม่มีอยู่เลย!!นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ ?ทำไมเศษขนมปังของพวกเราถึงหายไปได้ล่ะ!!
「พะพี่คะ!! ดูตรงนั้นสิคะ!! มะมีตัวปุกปุยบางอย่างกำลังขโมยเศษขนมปังของพวกเราไปแล้วค่ะ」
เกรเซลพูดออกมาพร้อมกับชี้ไปยังมุมหนึ่งของป่าที่อยู่ห่างไกลออกไปจนชั้นแทบจะไม่สามารถมองเห็นได้
「เกรเซล ระรีบตามพวกมันไปเร็วเข้า!!」
เนื่องจากสายตาของเกรเซลนั้นเป็สายตาที่มีความพิเศษแตกต่างจากชั้นเธอสามารถมองเห็นในระยะไกลได้อย่างชัดเจนแม้จะเป็ภายในป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้มากมายก็ตามที ดังนั้นชั้นจึงให้เกรเซลเป็คนวิ่งนำไป
หลังจากนั้น พวกเราก็พยายามวิ่งไล่ตามเ้าตัวปุกปุยหลากสีไปแต่เนื่องจากพวกมันมีความคล่องแคล่วว่องไวมาก พวกเราจึงไม่อาจจะไล่จับพวกมันได้ทันแต่ถึงแบบนั้นพวกเราก็ยังเรียกได้ว่าโชคดี เพราะในที่สุดแล้วพวกเราก็ไล่ตามไปจนถึงรังของพวกมันจนได้
「ฮ่า......ฮ่า.........เก เกรเซล พะพวกเราทำได้แล้วนะ.....ฮ่า......ฮ่า.........」
「พะพี่คะ!! นะ นั่นมันคุณภูต เธอคนนั้นเป็คุณภูตแห่งดอกไม้รึเปล่าคะ ? พี่คะ!!」
ต่อหน้าชั้นที่กำลังเหนื่อยหอบจากการวิ่งไล่ตามเ้าตัวปุกปุยหลากสีเกรเซลก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เธอชี้ไปยังด้านในห้องหนึ่งด้านในของโพรงต้นไม้ซึ่งเป็รังของเ้าตัวปุกปุยหลากสีที่ขโมยเศษขนมปังของพวกเราไป
「เด็กคนนั้น.......ส.....สวยจัง......」
และเมื่อชั้นมองตามไปสิ่งที่ชั้นได้เห็นก็คือเด็กสาวที่งดงามราวกับพวกภูติในนิทานก่อนนอน ดวงตาสีฟ้าเป็ประกายระยิบระยับดุจดั่งอัญมณีเลอค่าผมลอนยาวสีเงินปลิวไสวราวกับมีชีวิต ผิวขาวเนียนสวยราวกับไข่มุก ใบหน้าน่ารักสดใสไร้ริ้วรอยด่างพร้อยรูปร่างงดงามน่ารักได้สัดส่วน
สำหรับความงดงามของเธอนั้นหากจะบอกว่าตัวเธอเป็ภูติแห่งความงามก็คงไม่มีใครคิดสงสัย เธอเป็เด็กสาวที่งดงามถึงขนาดที่เหล่านางฟ้าและเทพธิดาบนสรวง์ก็ยังต้องรู้สึกอับอาย....
แต่ทั้งๆที่เธอเป็เด็กสาวเลอค่าแสนงดงามที่ไม่ว่าผู้ใดได้มาพบเห็นก็เรียกได้ว่าคุ้มค่าแล้วที่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้ แต่เธอกลับกำลังขยับร่างกายและแขนขาไปมาด้วยท่าทางแปลกๆแล้วเธอก็ยังะโพูดภาษาที่พวกเราไม่อาจจะฟังรู้เื่อีกนี่เธอป่วยเป็โรคอะไรหรือเปล่านะ....
「มะ ไม่สิ!!ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาจะมายืนมองดูคนอื่นนะพวกเราต้องรีบไปเอาเศษขนมปังของพวกเรากลับคืนมานะ เกรเซล!!」
เมื่อตั้งสติได้ ชั้นก็พูดและรีบจูงมือเกรเซลที่กำลังหลงใหลกับความงดงามของเด็กสาวคนนั้นออกไปในทันที เพราะหากพวกเรายังมัวแต่มองดูเธอคนนั้นอยู่ตรงนี้ล่ะก็เศษขนมปังของพวกเราอาจจะถูกเ้าตัวปุกปุยหลากสีพวกนั้นทานเข้าไปจนหมดก็เป็ไปได้
「เ้าพวกขโมยปุกปุยหลากสี!! เอาเศษขนมปังของพวกเราคืนมาเด๋วนี้เลยนะ!!」
เมื่อพวกเราตามเข้าไปถึงยังห้องที่เ้าตัวปุกปุยหลากสีเ่าั้นำเศษขนมปังไปเก็บเอาไว้ชั้นก็ะโและชี้นิ้วออกไปด้วยความโกรธ ทั้งๆที่พวกคุณพ่อคุณแม่มอบมันให้กับพวกเราเป็ของขวัญจากลาแท้ๆแต่พวกมันก็ยังมาขโมยเอาไปหน้าด้านๆ เพราะงั้นชั้นจึงไม่คิดที่จะยกโทษให้กับไอ้เ้าหัวขโมยปุกปุยหลากสีเหล่านี้ง่ายๆอย่างแน่นอน
「ฟุเนี๊ยะ!!!จะทำอะไรชั้นน่ะ ฟุเนี๊ยะ!!! ออกไปนะ ปล่อยชั้นนะ พี่คะช่วยด้วย!!!」
แต่แล้วก่อนที่ชั้นจะได้ทำอะไรลงไปเกรเซลน้องสาวของชั้นก็ถูกพวกมันลอบจู่โจมจากทางด้านหลังเสียก่อน
「นี่พวกแก!!! กล้าดียังไงมาทำร้ายน้องสาวของชั้นยะ!!.....ฟุเนี๊ยวว!!」
และในขณะที่ชั้นกำลังจะเข้าไปช่วยเกรเซลชั้นก็ได้ถูกพวกมันเข้ามาจู่โจมเข้ามาเสียก่อน พวกมันมุดเข้าไปด้านในชุดของชั้นโดยไม่ลังเลพวกมันมุดเข้าไปแม้แต่ด้านในของกางเกงชั้นใน พวกมันใช้ขนปุกปุยของพวกมันถูไถไปตามร่างกายของชั้นอย่างรวดเร็วและนุ่มนิ่ม
「ฟุเนี๊ยวว!! อย่าเข้าไปตรงนั้นนะ!!อะ อะ อร๊า!! ออกไปเลยนะยะ!! ฟุเนี๊ยวว!! หยุดเลยนะ!! ฟุเนี๊ยวว!! ตะ ตรงนั้นไม่ได้นะ อะ อร๊าง….!!!!」
แต่ถึงแม้ว่าชั้นจะลองพยายามอะ อร๊า แกะพวกมันออกจากร่างกายสักอีกครั้งอะ อร๊าง!! พวกมันที่มีจำนวนมากกว่าก็ไม่ยอมหยุดจู่โจม อะ อร๊า ยิ่งพวกเราพยายามขัดขืนอร๊า อร๊าง!! พวกมันก็จะยิ่งจู่โจมอร๊า!! อร๊า!!!!! เข้าไปยังจุดสำคัญต่างๆของร่างกายมากยิ่งขึ้น.....
「ยะ ยอมแล้ว!! อะ อร๊า!! ชะ ชั้นยอมแพ้!! อะ อร๊า!! หยุดเถอะนะ!! อะอร๊า!!ชั้นยอมแพ้แล้ว!! ปล่อยพวกเราไปเถอะ อะ อร๊าง….!!!!」
ชั้นพยายามดิ้นรนพยายามวิงวอนขอร้อง แต่ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหน คำวิงวอนของชั้นและน้องสาวก็ไม่อาจจะหยุดยั้งพวกมันได้และในที่สุดพวกเราทั้งสองคนก็ได้หยุดส่งเสียงออกมา พวกเราทั้งสองคนได้หยุดที่จะขัดขืนและปล่อยให้พวกมันเล่นสนุกกับร่างกายของพวกเราไปจนกว่าพวกมันจะรู้สึกพอใจ.....
ขอโทษนะเกรเซล............ขอโทษนะที่ไม่สามารถปกป้องเธอเอาไว้........
903
