ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

    ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ สุสานเทพถูกทำลายจนสิ้น ไม่มีอีกต่อไป
จอมยุทธ์ที่เข้าไปภายในสุสานเทพนับพันคนตายตกลงไป พวกจอมยุทธที่ออกมาได้ส่วนใหญ่ต่างบาดเจ็บหนัก

หลายๆ คนอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายในนั้นต่างพากันพูดคุย   แม้แต่นายน้อยซีเอ๋อร์ นายน้อยจ้าวอี้เทียน อวิ่นซานซี

ที่เป็นจอมยุทธ์รุ่นเยาว์ที่เป็นอันดับ 1ของแต่ละดินแดนยังบาดเจ็บหนักออกมา ภายในสุสานเทพต้องเกิดเรื่องอะไรสักอย่างขึ้นเป็นแน่

จอมยุทธที่บาดเจ็บกลับมาล้วนถูกส่งตัวไปรักษา ยังสำนักศักดิ์สิทธิ์ทันที หลายๆ คนหมดสติถึงจะยังไม่ตายแต่ก็บาดเจ็บหนัก

จอมยุทธ์ที่เหลือรอดกลับมาจากสุสานเทพมีไม่ถึง100คน

หลายๆ คนต่างใจสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว หากเปลี่ยนเป็นพวกเขาไปเข้าภายในสุสานเทพคงจะตายตกเป็นแน่

บางคนถึงกับเข้าไปไต่ถาม "เกิดอะไรขึ้นภายในสุสานเทพกันแน่" รอบบริเวณเต็มไปด้วยเหล่าจอมยุทธพูดคุยกัน

ไม่นานพวกเขาก็ได้รู้ความจริงจากปากพวกที่กลับออกมาจากสุสานเทพ

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ต่างพากันพูดคุยเรื่องนี้ไม่ขาดสาย กลายเป็นเรื่องใหญ่

หญิงสาวเอ่ยพูด"พวกเจ้าได้ยินข่าวหรือเปล่า สุสานเทพถูกทำลายแล้ว"

ชายหนุ่มที่ได้ยินต่างพากันสนใจข่าวนี้ "ข้าก็ได้ยินมา สุสานเทพถูกจอมยุทธเพียงแค่2คนต่อสู้กันจนสุสานเทพพังทลาย"

ชายอีกคนเอ่ยถาม "พวกเขาสองคนเป็นใครกันแน่ เหตุใดพลังโจมตีถึงรุนแรงถึงเพียงนี้ ถึงขนาดทำให้สุสานเทพพังทลายลงได้"

หญิงสาวยิ้ม ก่อนไอแห้งๆ "ก่อนจะเอ่ยพูด ข้าก็ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร ตอนที่พวกเขาต่อสู้กันพวกข้าไม่อาจเข้าไปดูใกล้ๆ ได้เลย"

ข่าวนี้แพร่กระจายออกไปทั่วเมือง รอบๆ เมืองหลวงเต็มไปด้วยข่าวเรื่องสุสานเทพ ผู้คนต่างพากันสนใจ พูดคุยไปทั่วเมือง

........
ไม่นาน ข่าวก็แพร่กระจายออกไปดั่งรองเท้าติดปีก ออกไปไกลหลายสิบแคว้นในไม่กี่ชั่วยามแม้แต่ดินแดนต่างๆ ยังรับรู้ข่าว

จนกลายเป็นที่พูดคุยไปทุกหนแห่ง

แต่ก็มีบางตระกูลที่ยินดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น พวกเขายังมีจอมยุทธรุ่นเยาว์ที่เก็บซ่อนตัวมานานไม่ได้ออกไปสู่โลกภายนอก

กลุ่มคนพวกนี้จะได้เฉิดฉายกลายเป็นดาวดวงใหม่ กลายเป็นจอมยุทธผู้โด่งดังไป สิบแคว้นร้อยแคว้น
อีกไม่นานงานประลองสงครามร้อยแคว้นก็จะถูกจัดขึ้น พวกเขาจะได้รู้ว่าใครเป็นอันดับหนึ่งของอนุชนรุ่นเยาว์
........

   ภายในสำนักศักดิ์สิทธิ์
อี้เฉินหมดสติไปถึง5วันก่อนที่เขาจะลืมตาตื่น ขึ้น เขาเริ่มสำรวจร่างกายตัวเอง ก่อนหน้านี้ตัวเขาเหมือนตกนรกทั้งเป็น

ถูกกักขังโดยเมี่ยนจือปราณพลังสีดำเข้ากัดกินปราณจิต ของเขาอย่างบ้าคลั่งเหมือนนางคิดจะหลอมละลายปราณจิตอี้เฉิน

อี้เฉินเอ่ยพึมพำ "เมี่ยนจือเจ้านี่ไว้ใจไม่ได้จริงๆ มีโอกาสเมื่อไหร่เจ้าคิดจะแทงข้างหลังข้าตลอด"

ก่อนที่ตัวอี้เฉินจะถอนหายใจ ถ้าไม่ได้นางตัวเขาเองก็อาจจะตายไปแล้วเหมือนกัน

อี้เฉินครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนที่จะเข้าไปภายในทะเลความรู้ของเขา ตั้งแต่ตอนที่เปลี่ยนตัวกับเมี่ยนจือ

ตัวอี้เฉินก็ถูกกักขังเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน เขาอยากรู้เมี่ยนจือคิดอยากฆ่าเขาจริงๆ หรือ ตัวเขาจึงคิดอยากไต่ถามให้ชัดเจน

อี้เฉินดำดิ่งลงไปภายในทะเลความรู้ของเขา ไกลๆ เขาเห็นเมี่ยนจือถูกกรงสีทองกักขังอยู่เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาเมี่ยนจือที่อยู่ในกรงขัง

   ทันทีที่เมี่ยนจือเห็นใบหน้าอี้เฉิน นางมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เหมือนกระอักกระอ่วนที่จะพูดคุยกับอี้เฉิน

ก่อนนางจะเอ่ยพูด "เจ้าให้ข้าควบคุมร่างของเจ้าซะ เจ้าไม่มีทางปกป้องตัวเองได้หรอกหากมีคนรู้ว่าเจ้ามี อาวุธ ระดับ จักรพรรดิอยู่ในมือเจ้าไม่ตายดีแน่"

    อี้เฉินส่ายหัวก่อนจะเอ่ยพูด "ข้าดีกับเจ้ามาตลอดเจ้ากลับคิดแย่งชิงร่างข้าถึงสองครั้งสองครา ข้าว่าเจ้าควรนั่งสำนึกผิด

ข้าไม่สนเจ้าจะเป็นอาวุธ ระดับ จักรพรรดิ หรือไม่ เราจะตายไปพร้อมกันหากเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

   เมี่ยงจือที่ได้ยินสิ่งที่อี้เฉินพูด ตัวนางเริ่มบ้าคลั่ง ใช้มือกระแทกกรงขังอย่างรุนแรง "ปังๆ" เสียงดังหลายสิบครั้ง ก็ไม่อาจทำลายกรงขังสีทองได้
นางตะโกนลั่น "ปล่อยข้าออกไป ปล่อยข้าออกไปเดียวนี้" ดวงตาของนางแค้นเคืองอี้เฉินเป็นอย่างมาก แต่ลึกๆ นางเองก็รู้สึกผิดกับอี้เฉิน
ก่อนนางจะเอ่ยพูดอีกครั้ง "ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ"

อี้เฉินส่ายหัว ก่อนจะเลือน หายไปจากทะเลความรู้ของเขา

ทันทีที่เขาออกจากทะเลความรู้
อี้เฉินเตรียมที่จะออกจากห้องไปหาข้อมูลต่างๆ ตัวเขาอยากรู้ข้อมูลด้านนอก ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่สุสานเทพปิดตัวลง

ตัวเขาก็หมดสติไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย ก่อนที่เขาจะผลักประตูออกไป
ด้านนอกมีเหล่าจอมยุทธสำนักราวๆ 10กว่าคน นั่งพูดคุยกัน

อี้เฉินที่เห็นพวกซีเผิง ซีเยว่ เวินรั่วเจียง หริ่นหลัน กงหนาน ตัวเขาเดินเข้าไปหากลุ่มของพวกนางทันที

เวินรั่วเจียงที่เห็นอี้เฉินเดินเข้ามา ตัวนางไต่ถามอี้เฉินทันที "อาการบาดเจ็บของเจ้าหายดีแล้วงั้นหรือ เจ้าบาดเจ็บมากขนาดนั้นกลับฟื้นตัวได้ใน5วัน"แม้แต่คนอื่นๆ เองก็แปลกใจบาดแผลอี้เฉินหายเร็วเป็นอย่างมาก

อี้เฉินยิ้มก่อนไอแห้งๆ "บาดแผลของข้าหายดีไปหลายส่วนแล้ว เหลือเพียงบาดแผลบางส่วนที่ยังไม่หายดี แล้วพวกเจ้ามานั่งคุยเรื่องอะไรกัน"

พวกเขาต่างไต่ถามอี้เฉิน อยากรู้อี้เฉินคิดอย่างไร "อี้เฉินเจ้าจะอยู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หรือไม่"

อี้เฉินที่ได้ยินถึงกับครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัวเขายังมีเรื่องต้องไปทำที่ดินแดนร้อยแคว้นอยู่ เวลานี้คงยังไม่เหมาะที่จะอยู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เขาเอ่ยตอบ

ด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น "ข้าจะกลับดินแดนร้อยแคว้น กลับสำนักเซียนเหมือนเดิม"

อี้เฉินไต่ถาม "แล้วพวกเจ้าละ จะอยู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ต่องั้นหรือที่นี่ก็ไม่เลวนะ"

ซีเยว่เอ่ยตอบ "ข้า กงหนาน หริ่นหลัน จะอยู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่อ พวกเจ้าไม่คิดจะอยู่ที่นี่จริงๆ หรือ"

เวินรั่วเจียงยิ้ม "ข้าตัดสินใจแล้วจะกลับดินแดนร้อยแคว้นไป อยู่สำนักเซียนอย่างเดิม ข้าไม่อาจทอดทิ้งอาจารย์ของข้าได้"

ซีเผิงมีท่าทีสองจิตสองใจเป็นอย่างมาก น้องสาวของเขาคิดจะอยู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ พวกกงหนาน หริ่นหลันเองก็เช่นกัน
ก่อนเขาจะตอบ "ข้าเองก็จะกลับดินแดนร้อยแคว้น ที่นี่คงยังไม่เหมาะกับข้า"

หลายคนที่ได้ยินสิ่งที่ซีเผิงพูดต่างพากันแปลกใจ ตามปกติซีเผิงหน้าจะอยู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถึงจะถูกไม่ใช่หรือ น้องสาวของเขาเองก็อยู่ที่นี่ ไม่มีเหตุผลอันใดต้องปฏิเสธ

ซีเยว่ทำหน้ามุ่ย ไม่พอใจพี่ชายเป็นอย่างมาก "พี่ซีเผิงเหตุใดท่านไม่อยู่ที่นี่กับข้า"

ซีเผิงส่ายหัว "เจ้าโตแล้ว เจ้าต้องดูแลตัวเอง ทางที่พวกเราจะเดินยังอีกไกล"

กงหนานเอ่ยพูดปลอบใจซีเยว่ "เราไม่ได้จากกันตลอดเสียหน่อย ไปงานเลี้ยงกันดีกว่าสำนักศักดิ์สิทธิ์จัดงานเลี้ยงอำลาไว้"