The Forest ป่ามรณะ

ชัญญาก็เช่นกัน หล่อนสลัดตัวออกจากการโอบกอดของจิตราแล้วทรุดตัวลงนั่งด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด “ขอรองเท้าคืนด้วย” 

พงษ์พัฒน์หัวเราะก่อนจะโยนรองเท้าข้างที่จูบปากเขาเมื่อสักครู่คืนไปให้

“ขอบใจ” หญิงสาวเอ่ยยิ้มๆ ความจริงหล่อนก็ไม่ได้โกรธเขามากมายหรอก แต่ทุกครั้งที่พงษ์พัฒน์พูดจาหรือแสดงท่าทีว่าหล่อนไม่ใช่ผู้หญิง ชัญญาจะต้องโมโหเป็นฟืนเป็นไฟทุกที เหตุผลหลักก็เป็นเพราะหล่อนแอบหลงรักเขาอยู่

ชัญญาที่ดูห้าวๆ เหมือนผู้ชาย แต่ความจริงแล้วหล่อนเป็นผู้หญิงเต็มเปี่ยม หญิงสาวจึงรู้สึกโมโหทุกครั้งเมื่อพงษ์พัฒน์ คนที่หล่อนแอบชอบดูแคลนเหมือนหล่อนไม่ใช่ผู้หญิง

ชายหญิงคู่หนึ่งมาสมทบกับกลุ่มเป็นคู่สุดท้าย อัศวินเดินมาทรุดตัวนั่งลงข้างๆ จิตราจนแทบจะเบียดหล่อน หญิงสาวขยับหนีไปทางคนรักก่อนจะหันมามองอย่างไม่พอใจ แต่กลับได้รับสายตาทะเล้นตอบ หล่อนจึงค้อนให้ก่อนจะหันไปหากฤตนูโดยไม่สนใจเขาอีก

ภาวิณีทรุดตัวนั่งลงข้างอัศวินเป็นคนสุดท้าย “เหนื่อยจังเลย ง่วงก็ง่วง” หล่อนบ่นอุบ

“ก็ใครใช้ให้ไปเล่า” อัศวินหันมาบ่นอย่างไม่พอใจนัก “ฉันเลยต้องแหกขี้ตาตื่นตามไปด้วยเลย แทนที่จะได้นอนตีพุงอยู่ที่แคมป์” 

“แหม วินก็...” ภาวิณีหน้าบึ้ง “ก็ภาอยากเห็นพระอาทิตย์ขึ้นนี่นา” 

“แล้วเป็นไง” อัศวินถามห้วนๆ 

หญิงสาวเอียงคอซบไหล่เขา แล้วคล้องแขนอย่างมีความสุข “ก็สวยดี ยิ่งได้ดูกับวินด้วย ยิ่งสวยใหญ่เลย” 

“ชิ” อัศวินส่งเสียงเชิงเบื่อหน่ายก่อนจะหันไปมองจิตรากับกฤตนูอย่างไม่ค่อยพอใจ

พงษ์พัฒน์ ธนสิน กฤตนู จิตรา ชัญญา อัศวิน และภาวิณี ทั้งเจ็ดคนนี้กำลังศึกษาอยู่ปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ทุกๆ ปีในช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อน ชัญญาจะกลับมาที่อุทยานฯ นี้เพื่อมาเยี่ยมบิดาที่เป็นเจ้าหน้าที่อุทยานอยู่ พงษ์พัฒน์จึงเสนอว่าก่อนที่ทุกคนจะจบการศึกษาและแยกย้ายกันไปทำงาน ควรมาท่องเที่ยวด้วยกัน พวกเขาจึงตกลงกันว่าปิดเทอมภาคฤดูร้อนนี้จะใช้โอกาสที่ชัญญามาหาบิดาตามมาท่องเที่ยวป่าเพื่อดื่มด่ำกับธรรมชาติด้วย โดยมากางเต็นท์อยู่ในบริเวณอุทยานแห่งชาติของเมืองกาญจนบุรี นั่นเป็นที่มาของการที่พวกเขามารวมตัวกันที่นี่ โดยไม่รู้ว่านับจากวันนี้ไป ชีวิตของพวกเขาจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย นักศึกษาทั้งเจ็ดต่างปรึกษากันเรื่องแผนการท่องเที่ยววันนี้ พงษ์พัฒน์นึกอะไรขึ้นมาได้จึงเปิดประเด็นเสนอแก่ที่ประชุม

“เมื่อเช้าตอนที่เดินไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ผาด้านโน้น ฉันบังเอิญไปพบป้ายห้ามเข้าปักอยู่ที่ทางลาดลงไปที่หุบเขาข้างล่าง เจ้าหน้าที่บอกว่าเป็นทางลงน้ำตกที่อันตรายเพราะทางชันมากเขากลัวนักท่องเที่ยวจะได้รับอันตรายเลยปิดเอาไว้” 

“แล้วทำไมวะ” อัศวินถามแทรกขึ้น

“ก็มันจะเป็นโปรแกรมของเราในวันนี้น่ะสิ” พงษ์พัฒน์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แกจะบ้าเหรอ เขาห้ามลงไปไม่ใช่เหรอ” ชัญญาขัดขึ้น หล่อนเป็นลูกสาวของหัวหน้าอุทยานฯ แห่งนี้ ฉะนั้นการฝ่าฝืนกฎของที่นี่ก็เท่ากับฝ่าฝืนคำสั่งของพ่อไปด้วย