วิกฤตรัก

วันนี้วันอาทิตย์ ฟ้าใสกับทอฝัน อย่างที่ตกลงกันว่าจะไปทานอาหารนอกบ้าน ฟ้าใสสวมเสื้อกล้ามสายเดี่ยวสีน้ำตาลรัดรูป แหวกหลัง สวมกางเกงยีนเอวสูง ใส่รองเท้าผ้าใบยี้ห้อดัง ปล่อยผมยาวถึงเอวคอด วันนี้เธอไม่ได้แต่งหน้าอะไรมากแค่ทาแป้งเด็ก และทาลิปสีชมพูอ่อนๆ ทำให้ลุกเธอแปลกตาไปจากหน้าข่าวที่ลง เธอกลัวคนจำได้นั้นเอง

สองสาวพากันขับรถมาห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ทั้งคู่เดินดู เดินเลือกของที่อยากได้ ก่อนจะไปหาอะไรทาน คนรอบข้างต่างมองมาที่พวกเธอเพราะคนนึงการแต่งกายออกแนวสาวหวานแสบคอ อีกคนแนวสาวเปี้ยวเข็ดฟัน และด้วยหน้าตาที่ฉีกแนวอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเปรียบกับผลไม้คงเหมือนกับ แตงโม กับสตอรี่ หละมัง

จึงเป็๞จุดสนใจ ของผู้พบเห็น

“เชิญพี่สาวเลือกสรรค์ได้เลยค่ะ”ฟ้าใสยื่นเมนูอาหารให้พี่สาว

“เ๯้ามือป๋าหน้าดู”ทอฝันทำสายตาค้อนน้องสาว

ทั้งคู่เลือกอาหารไปพูดคุยกันไป จนไม่ได้สังเกตว่าตนเองอยู่ในสายตาของใครอีกคนด้วย

“ขอนั่งด้วยคนได้ไหม”

ฟ้าใส กับ ทอฝัน เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ฟ้าใสรู้สึกว่าตัวเอง ตัวชา ตัวแข็งเหมือนถูกสาปไม่ปาน

“อ้อ ได้ค่ะ”เป็๞ทอฝันที่เอ่ยอนุญาต

คีตะนั่งลงข้างฟ้าใส ทอฝันมองผู้ชายตรงหน้า นานแล้วที่เธอไม่ได้เจอเขาอีกเลย นานนับปีแล้ว

ฟ้าใสขมวดคิ้ว หันมองคีตะข้างๆ

“ไม่ได้เจอกันนานเลยน่ะ”คีตะแทนที่จะเอ่ยคำพูดแบบนี้กับทอฝัน แต่กับพูดกับผู้หญิงที่นั่งข้างๆ

ฟ้าใสไม่พูด ไม่ตอบอะไร แต่มองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

คนทั้งสามนั่งทานอาหารไปไม่มีคำพูดใดใดหลุดออกมาจากปากเลย ฟ้าใสทานไปสีหน้าอึกอัดไป เธอรู้สึกจิตใจไม่อยู่กับตัว เช่นเดียวกับคีตะ ตอนนี้เขาแทบจะหยุดและข่มความรู้สึกของตัวเองแทบไม่อยู่

คีตะ ลดมือขวา สอดเข้าไปจับที่เอวของฟ้าใส ฟ้าใสหน้าซีดอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ต้องทำเฉย

ในขณะที่คนที่รังแกเธอกับมีสีหน้ายิ้มแย้มขึ้น ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบพี่สาวของเธอ

“สบายดีใช่ไหม”เขาถามทอฝัน

“ค่ะ พี่คีหละคะ” ทอฝันถามอดีตสามีบ้าง

“ก็เรื่อยๆ”เขาตอบพลางหันไปมองคนข้างๆ

ทอฝันมองกิริยาของคนทั้งคู่นิ่ง ความรู้สึกหลายอย่างชัดเจนเหมือนเมื่อ4ปีที่แล้ว

“ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ”อยู่ๆคีตะก็หันมาที่ฟ้าใส

มือที่จับช้อนของฟ้าใสดูสั่นนิดๆ แต่สีหน้ายังคงเรียบๆ

“เชิญพูดมาได้ค่ะ”

“จะให้คุยตรงนี้แน่ !! หรอ?”เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ทอฝันมองทั้งคู่พูดคุยกัน

“เออ เดี๋ยวพี่กลับเองได้ ฟ้ากับพี่คี คุยกันเถอะ”